Het harde werk heeft geloond …

Huisje boompje beestje, wit hekje erom en klaar. De Amerikaanse droom wordt het ook wel genoemd. Heeft niet iedereen deze droom? Is dat niet waar de meeste mensen naar streven? Een leuke relatie, lieve kinderen, misschien wat dieren rondlopen, een leuk huisje. Het is precies wat ik heb en toch.. toch voelde ik me niet gelukkig. Van buiten prachtig, helemaal volgens het perfecte plaatje, alleen waarom voelde het van binnen dan niet zo? Waarom voelde ik me helemaal niet zo gelukkig terwijl ik alles had wat ik me maar kon wensen?

“ Je moet er altijd hard aan werken” wordt er dan gezegd. Maar waaraan dan? In mijn vorige relatie heb ik toch hard gewerkt? Ik deed er toch alles aan om mijn man en kinderen zich gelukkig te laten voelen? Ik bakte taarten, organiseerde de leukste kinderfeestjes, hield het huis op orde, kookte iedere avond een lekker maaltje, werkte hard voor mijn geld, ik deed er alles aan om mijn partner zich gelukkig te laten voelen, had tijd en aandacht voor iedereen die het nodig had… en toch waren we allemaal niet gelukkig. Wat ging er mis?

Scheiden dan maar.. opnieuw beginnen, verliefd zijn, alles leuk, huisje kopen, huisje opknappen, lekker op vakantie en alles begint weer van voren. De eerste maanden genieten en dan langzaam de eerste gevoelens van niet gelukkig zijn. Niet echt kunnen genieten, het blije gevoel wat steeds vaker weg ebt. Hoe kan dat nou?? Ik snapte er niets van. Ik had nu de lieve man die ik zo graag wilde, een mooi huisje, mijn kinderen bij me en mijn katjes. Wat wilde ik nou nog meer dan? Waarom voelde ik me nou nog niet gelukkig? Toch niet de juiste man? Heb ik het toch weer fout gedaan? Twijfels, onzekerheid, ik snap er niks van.

Het zwarte gat wat volgde gaf mij de antwoorden die ik zocht. Van buiten kan alles nog zo perfect lijken, maar als het van binnen niet goed zit, valt het als een kaartenhuis in elkaar. Ik begrijp het nu, na 1,5 jaar van veel zwarte gaten, veel dieptes, veel stress en paniek, begrijp ik het nu eindelijk. Geluk is niet maakbaar. Niet van buiten. Geluk zit vanbinnen. Niemand of niets kan mij echt gelukkig maken als ik niet leer omgaan met verdriet, teleurstelling, boosheid, blijheid, genot, onzekerheid, angst. Alles heeft een plekje nodig, alles is belangrijk.

Het mooiste geschenk wat ik mezelf kon geven was deze duik in de diepte. Het durven gaan naar het randje. De tijd nemen om er doorheen te gaan in plaats van weg te rennen. Mezelf dwingen om rust te nemen, tijd te nemen om alles te voelen en alle emoties eruit te gooien. Niet te schamen, maar het er echt te laten zijn. Het heeft mij gebracht, daar waar ik nu ben. En nee dat heb ik niet alleen gedaan en dat hoeft ook niet. Er zijn altijd mensen die willen luisteren, die een knuffel willen geven of die even voor afleiding willen zorgen als het me teveel word. Er zijn altijd mensen die klaar willen staan en willen helpen, dat heb ik wel geleerd. Ik moest alleen leren erom te vragen. Zelf stappen te zetten om contact te leggen als ik daar behoefte aan had. Zelf om een knuffel te vragen als ik die zo nodig had maar de ander het niet zag. Ik kan en mag er niet zomaar vanuit gaan dat een ander mij wel aanvoelt en weet wat ik nodig heb.

Ik heb durven voelen, ik heb alles op een laag pitje gezet om tijd en aandacht aan mezelf te geven. Ik heb er alles aan gedaan om uit dat hoofd te komen en weer te durven voelen. Wandelen, wandelen en nog eens wandelen. Alleen in de natuur, voelen en eruit gooien. Elke keer weer. Oh wat deed het soms zeer, wat voelde ik me soms zo beroerd, maar ik gaf de moed niet op. Ik hield mezelf elke keer voor dat aan alles een einde komt. Dat niets voor altijd is. Dat zolang ik maar de rust bleef nemen, ik er vanzelf wel zou komen.

En kijk eens waar ik nu sta! Ik geniet zoveel meer van het leven. Geef zoveel beter mijn grenzen aan. Leer van mijn fouten en laat het gevoel van onzekerheid toe als iemand daar iets van vind. Ik heb weer steeds meer de leiding over mijn hoofd en mijn lichaam. En nee ik ben niet perfect, verre van zelfs. Gelukkig wel! Ik heb nog zoveel te leren en zal nog zo vaak fouten maken, maar dat is oké. Ik ben namelijk net als wij allemaal gewoon een mens. Ik kan niet zeggen, zo nu ben ik er en klaar. Zo werkt het niet. Ik heb nu de tools in handen en nu is het zaak om dit bij te houden. Om elke dag weer bewust te zijn wat ik doe, de tijd te nemen, rust te nemen, te bewegen en vooral te genieten van alle mooie dingen. Ik ga ervoor, zeker weten. Ook als er dagen zijn dat ik het even niet meer weet, dat is oké. Die dagen zijn er nog genoeg. Dan is het zo.. zal het wel ergens goed voor zijn.

Ik heb er hard voor gewerkt, keihard, elke dag weer. En wat ben ik nu trots op mezelf! Ik heb het gewoon geflikt en nee, ik hoefde niet alles alleen te doen, maar ik ging ervoor en dat is het belangrijkste. Ik wilde het, en de rest ging “vanzelf”…hulp kwam uit onverwachte hoeken en er stonden altijd mensen klaar. En het was elke seconde van het harde werk waard!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s