Moeten, een klein woordje met grote gevolgen.

Het begon met willen. Willen leven, beter willen worden. Het begon bij het niet meer moeten. Dat was de eerste verandering die ik maakte in de goede richting. Het eerste stapje van de bank af, terug het leven in. Het “moeten” opgeven en er willen van maken heeft me daar gebracht waar ik nu ben. En ik ben ver, echt ver. Omdat ik wil, niet omdat ik moet. Ik ben gaan oefenen oefenen en nog eens oefenen. Ik ben me bewust gaan worden van het woordje “moeten”. Elke keer als ik het woordje “moeten” gebruikte of er een moeten achter mijn woorden zat, zei ik tegen mezelf, nee ik moet niet. Plassen en poepen moet ik ja. Eten en drinken moet ik. Ademen moet ik. Als ik dat niet doe ga ik dood… maar al het andere? Nee die moeten niet, echt niet. En als ik mezelf niet geloofde? Als ik toch dacht, ja maar ik moet het nu echt doen! Dan dwong ik mezelf rustig te gaan zitten, een paar keer adem te halen en tegen mezelf te zeggen, nee ik moet niet, ik wil het graag..

Hoe bijzonder is het, dat deze eenvoudige oefening me heeft gebracht waar ik nu ben? Ik ben nu daar waar ik voel dat ik steeds steviger begin te staan. Ik ben daar waar ik weer voel en weer kan genieten. Ik ben daar waar ik weer vertrouwen heb dat alles goed gaat komen, gewoon omdat het woordje willen meer rust geeft. Ik ben daar waar ik lang geleden was en waar ik gewoon niet zo goed wist wat ik met bepaalde gevoelens aan moest. Ik ben daar waar ik wil zijn, op dit moment. Ben ik nu altijd gelukkig? Ben ik altijd blij? Altijd lief en altijd rustig? Altijd zonder stress?

Nee absoluut niet. Ik ben daar waar ik steeds vaker voel dat er iets is. Waar ik een seintje krijg en ik nu begrijp dat ik als ik daar even aandacht aan besteed, ik me snel weer beter voel. Dat ik voel wat ik voel en er aandacht aan geef. Anderhalf jaar heb ik erover gedaan om uit die put te komen en alles is begonnen met het woordje willen. Ik wilde het. Niets meer en niets minder. Hoe? Ik had geen idee, ik begon gewoon en kwam elke keer stapjes verder. Ik zette vele stappen terug. En begon weer overnieuw. Elke keer vroeg ik mezelf weer af, kan ik dit wel aan? Lukt mij dit wel? Moet ik dit wel zo doen? Nee ik moet niks, zei ik dan tegen mezelf maar ik wil het wel. En soms ook even niet, dan lukte het voor geen meter. Jankte ik tot er geen tranen meer over waren. En ja, dat doe ik nog steeds, huilen, vaak huilen. Alle stress eruit, heerlijk. Ik ben steeds minder bang, ik durf langzaam dingen los te laten en ja, soms lukt het ook gewoon niet. Dan zit ik weer vreselijk in mijn hoofd en weet ik echt niet meer welke kant ik op moet. Moet ik een kant op vraag ik me dan af? Nee maar ik wil het wel, alleen lukt het nu even niet. Nou dan niet. Dan is het nu zo, laat het maar gaan, er komt altijd weer een moment dat het wel weer lukt. Morgen weer een dag en anders overmorgen of de dag daarna.

Ik val en sta op, ik val weer, jank, schreeuw, ben boos, verdrietig, wandel me suf en ik slaap. Ik slaap zo vaak als ik slapen wil en kan. Kleine slaapjes, grote slaapjes. Ik doe maar gewoon dat waar ik behoefte aan heb. En ja, ik leer ook dat ik er juist niet altijd meteen aan toe hoef te geven, als ik er maar wel naar luister. Ik moet niet toegeven, ik mag en soms wil ik het niet. Ook goed. Alles is goed, zolang ik maar blijf luisteren naar mezelf. Terug blijf kijken en leer van de dingen die ik heb gedaan. En ja ik mag het honderd keer fout doen, echt waar. Ik moet het namelijk niet goed doen. Ik wil het graag, maar het moet niet.

Het geeft zoveel rust. Hoe verbaasd was ik dat er zoveel dingen moesten in mijn leven. Vertrouwen houden dat dingen wel goed komen is echt heel moeilijk. Er zijn dingen in mijn leven die ik zo graag zou willen, maar niet lijken te gebeuren. Nu nog niet in ieder geval. Moet het dan? Nee het moet niet, ik wil het graag maar te veel, ik wil het te graag en dat is hetzelfde als moeten. Geduld hebben, vertrouwen houden, rust zoeken, tijd besteden aan mezelf, genieten van dat wat ik wel heb. Allemaal dingen die mij uiteindelijk echt de goede kant op brengen. En wie weet wel een kant waar ik totaal niet op reken. Ik ga het zien. Vandaag heb ik vertrouwen dat alles komt zoals het komt. Vandaag heb ik rust en voel ik me goed. Wat er morgen komt zie ik morgen wel weer. Zolang het maar niet moet, dan komt alles goed. Of niet, dan zal het wel zo moeten zijn? Of nee willen.. uhm Naja.. zoiets in ieder geval.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s