Time out

Ineens zomaar uit het niets dringt tot me door dat al dat schrijven me helemaal niet meer helpt. Dat ik eigenlijk alles alleen maar in stand houd. Ja, het heeft me een tijd echt heel goed geholpen om dingen helder te krijgen, ik heb enorm veel geleerd maar het begint me nu stress op te leveren. Ja schrijven op zich is misschien wel ontspannend, maar niet zoals ik overal over nadenk en dat op schrijf. Ik wil uit dat hoofd en weer meer op gevoel gaan leven.

Het is gewoon… ik ben bang.. bang om weer terug te vallen. Om weer verkeerde keuzes te maken. Om weer zo diep te zakken. Om weer ergens in te stappen wat gewoon niet goed voor me is.

Zo dat is eruit.. het is gewoon weer die stomme angst. IK BEN ER ZO KLAAR MEE!! Altijd maar weer angst voor alles en niks. Dat stomme stomme zelfvertrouwen. Het is aan gort geslagen door verkeerde keuzes. En ja, ik weet dat ik ondertussen een heleboel goede keuzes heb gemaakt en toch.. toch ben en blijf ik terug grijpen naar die angst. Ik weet in mijn hoofd heel goed dat een fout maken menselijk is en iedereen wel eens keuzes maakt die misschien niet zo handig zijn. Alleen… geen nieuwe dingen meer doen uit angst om een verkeerde keuze te maken, dat gaat echt niet gebeuren! Dan maar af en toe een verkeerde keuze, daar deal ik dan wel weer mee. Ik heb nergens spijt van, zeker niet van deze blog. Alleen heb ik geleerd dat als iets me teveel in beslag gaat nemen, ik er beter even afstand van kan nemen.

Ik heb het gevoel dat ik in korte tijd volwassen heb moeten worden. Alsof ik alles, wat een “normaal” mens gewoon door te doen leert door de jaren heen, ik in korte tijd allemaal heb moeten leren omdat ik jaren niet naar mezelf heb omgekeken. Ja het heeft me enorm veel gebracht allemaal maar ik voel nu dat het me ook enorm veel stress geeft. Dat ik nu door aan het draaien ben weer de verkeerde kant op. Jarenlang heb ik niet de moeite genomen om naar mezelf te kijken en nu heb ik een inhaalslag moeten maken. Ik ben ontzettend op de goede weg, maar ik heb nu weer rust nodig. Rust om het allemaal gewoon eens te laten bezinken, want zelfs mijn burn out wil ik perfect doen en tja… dat levert een hoop stress op. Mijn hoofd draait te ver door, die blijft maar elk dingetje ontrafelen en maakt overuren. Mijn gevoel blijft achter en raakt erdoor in de stress.

Gelukkig voel ik het nu aan, misschien een beetje laat, maar dat is dan jammer. Ik voel het en daar gaat het om. Ik was eerst boos en verdrietig toen het tot me door drong. Ik vond mezelf stom en dom dat ik weer de verkeerde kant op ging en mezelf zo mee heb laten slepen. Gelukkig heb ik ondertussen genoeg geleerd en weet ik wel beter. Soms moet je eerst weer even over grenzen gaan om te voelen dat iets niet goed gaat. Soms duurt dat inzicht even, maar dat is oké. Ik zou weer mezelf de grond in kunnen praten, maar nee, dat wil ik niet meer. Het hele schrijven heeft me ongelooflijk veel gebracht. Mijn blog heeft me er echt doorheen gesleept door alle moeilijke momenten. Alleen gaat het zich nu tegen me keren. Het is tijd om er even een stop op te zetten. Rust te nemen, pas op de plaats te houden. Ik ben zover gekomen, ik weet zeker dat met alles wat ik heb geleerd ik vanzelf verder kom. Ik wil mijn hoofd nu even vakantie geven. Ik weet dat het moeilijk zal zijn en dat het echt wennen zal zijn om niet steeds alles op te schrijven maar ook dat zal wel beter worden. Ik moet vertrouwen hebben dat ik het nu verder zelf wel weer kan.

Ik blijf doorgaan met wandelen, op tijd rust nemen, naar mezelf luisteren en vooral te genieten van alles. Eventjes stil te staan bij de dingen die er gebeuren. Het was echt een hele moeilijke tijd met veel hoogte en dieptepunten en ja, het zal moeten slijten allemaal. Ik ben eraan toe om deze verslaving, wat het toch een beetje geworden is, nu voorzichtig los te laten. Ook al vind ik het heel moeilijk, ik weet dat ik dat nu nodig heb. Ik voel het… het brengt me niet meer dat wat het me bracht. Ik zal moeten gaan leren om wel bij dingen stil te staan, maar niet zo vaak en zo veel als ik de afgelopen maanden heb gedaan. Ik ben toe aan een nieuwe uitdaging, geen idee wat, maar iets wat weer energie gaat geven. Maar wel met mezelf in acht blijven nemen. Dat wat ik geleerd heb te gebruiken zodat ik niet weer terug bij af beland. Het komt goed, daar heb ik alle vertrouwen in en dat is het allerbelangrijkste. Vanaf een afstandje is altijd alles makkelijker en de mensen om mij heen hebben vast allang al door dat het veel te veel is wat ik doe, maar blijkbaar had ik het nodig. Ik zat er alleen zo ingezogen, dat ik niet alles zelf meer helder zag, maar dat hoort erbij. Ik voel nu dat het me echt teveel word en er een punt achter moet zetten en pas als ik het voel is het tijd om er iets mee te doen. Ik had toch niet geluisterd naar anderen.

Ik heb op de blaren moeten zitten de afgelopen tijd omdat ik te weinig zelfrespect heb gehad. Ik zorgde goed voor anderen maar niet voor mezelf en dat moest ik nu bekopen. Ik had anders al deze dingen gewoon geleidelijk aan geleerd en dat was veel minder stressvol geweest. Toch heb ik nergens echt spijt van, alleen wil ik in de toekomst iets verstandigere keuzes maken en meer tijd aan mezelf blijven besteden. Ik hoop dat er iemand is die dit leest en bij zichzelf denkt, oei, ik heb ook te weinig tijd voor mezelf, misschien zou ik ook wat meer tijd aan mezelf moeten besteden. Als dat zo is dan heb ik mijn doel bereikt. Al is er maar één iemand geholpen met mijn verhaal, dan is deze blog is het het waard geweest om het openbaar te zetten. In ieder geval heeft het mij veel gebracht. Het enige wat er voor nodig is is een beetje zelfrespect. Laat jezelf niet slecht behandelen door anderen, maak keuzes die voor jouw goed zijn, ook al is het in hele kleine stapjes. Geef de moed niet op, elke dag is er weer een nieuwe dag om opnieuw te beginnen, om het anders te gaan doen. Hele kleine stapjes te nemen, en elke keer net weer een beetje meer voor jezelf te doen. En lukt het even niet, dan komt er wel een dag waarop het wel weer lukt. Wees een beetje lief voor jezelf en wees niet te streng. Dat is het allerbelangrijkste wat ik heb geleerd de afgelopen maanden en nee, super goed ben ik er nog niet in geworden maar dat hoeft ook niet, want nee ik ben superwoman niet en zal dat ook nooit worden. Ik doe mijn best en dat is het belangrijkste.

Is dit het einde van mijn blog? Ik denk het niet. Ik zal echt nog wel eens wat gaan schrijven maar eerst moet ik even afstand gaan nemen. Kijken hoe het dan voelt en kijken hoe ik verder ga. Voor nu is het eventjes time out.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s