Trainen om niet terug te vallen

Wat me nog steeds bezig houd is het feit dat ik nog zo vaak zo moe ben. Dat ik soms na een klein klusje al bekaf ben en lange tijd moet rusten. Dat ik soms maar een paar dingen kan op een dag en de rest van de tijd me rustig moet houden omdat ik anders me weer niet goed voel. De ene dag gaat dat beter dan de andere, dat wel. Soms kan ik bergen verzetten en sommige dagen maar heel weinig.

Wat ik denk dat mij zo moe maakt is dat ik continue alert ben over hoe ik me voel. De angst om weer terug te vallen, die is nog steeds aanwezig. Natuurlijk word het minder en laat ik me minder meeslepen als ik weer eens een “mental break down” heb. Ik weet nu dat dat soms gewoon zo is en dat dat niet betekent dat ik weer terug ben bij af. De angst daarvoor heeft zich opgebouwd omdat ik gewoon niet goed in mijn vel zat. Dat ik even de weg kwijt was en totaal over mijn toeren was, was op zich helemaal niet zo erg. Dat heeft iedereen wel eens een keertje. Ik werd er alleen bang van dat dat gebeurde en die angst zorgde ervoor dat ik hyper alert werd. Continue was ik bezig met het checken van mijn gevoel. En tja.. Zo goed voelde ik me niet dus werd ik daar nog verdrietiger van.

Langzaam word dit wel steeds beter en ben ik er ook wel momenten niet mee bezig, maar nog steeds wel vaak. Daardoor voel ik wel heel vaak de vermoeidheid zitten. Alles kost daardoor gewoon meer energie omdat ik continue bezig ben met voelen. Ik ben al een gevoelsmens maar nu is het nog erger dan normaal.

Het is goed om alert te zijn en in te checken op mijn gevoel om mezelf beter te leren kennen. Ik weet heus wel dat dit nodig is om herhaling te voorkomen, maar tjonge wat is het soms super irritant zeg. Ik vertrouw mezelf gewoon niet echt meer, daar zal ik dus aan moeten werken. Vertrouwen afbreken is niet zo moeilijk, maar opbouwen.. kost een tijdje zeg maar.

Ik ben mezelf gewoon aan het trainen. Trainen in naar mezelf luisteren en de juiste beslissingen te nemen. Voel ik me moe? Oké, dan kan ik kijken hoe moe ik dan ben. Ik weet dat als ik er meteen aan toegeef dat het dan niet beter word. Ik rek het langzaam een beetje op, elke keer wacht ik even iets langer voordat ik eraan toegeef. De lijn is dun want soms doe ik dan net teveel en voel ik me weer doodmoe. Het geeft niet, ik leer mijn grenzen kennen stukje bij beetje kennen en leren zonder fouten maken is onmogelijk.. Het enige wat ik kan doen is volhouden, niet de moed laten zakken. Niet meteen denken, ik kan het niet. Elke keer toch wel weer de draad oppakken en weer opnieuw beginnen. Nieuwe ronde nieuwe kansen. Wat de ene dag niet lukt, betekent niet dat het de andere dag ook niet lukt.

De coronatijd maakt het niet makkelijk moet ik zeggen. Ik voel me behoorlijk op de proef gesteld. Ik zou zo weer terug kunnen zakken en mezelf weer compleet kunnen laten gaan, maar no way, dat wil ik echt niet. Ik neem het maar voor lief dat er gewoon weer meer dagen zijn dat het minder goed lukt. Ik probeer lief voor mezelf te zijn en mezelf niet meteen op de vingers te tikken. Ik eet wat vaker als beloning iets lekkers, dan maar een paar kilo meer wegen. Het geeft me een goed gevoel dat ik mezelf gewoon wat vaker beloon. Hoe erg is dat nou? Van mijn gewicht weet ik dat ik mezelf nooit echt helemaal laat gaan. Dat daar altijd wel weer op tijd de rem op komt. Ja ik ben aangekomen de laatste jaren, zeker wel, maar dat hoort toch ook wel een beetje bij de leeftijd? Ik heb niet de illusie dat ik altijd hetzelfde blijf wegen. Daar voel ik mijn grenzen aardig aan dus daar kan ik mezelf nu wel even mee verwennen. Altijd maar streng zijn is niet te doen. Het leven moet ook nog wel een beetje leuk blijven toch?

Ik hoef eigenlijk helemaal niet zoveel te veranderen. Alleen doordat ik mezelf zo heb laten gaan kostte het behoorlijk wat tijd om weer terug bij het begin te komen. Nu is het zaak om hardnekkige gewoontes te doorbreken en langzaam nog iets verder te komen dan waar ik eerst stond. Gewoon wat vaker aan mezelf denken, liever zijn voor mezelf, meer tijd nemen voor mezelf en wat vaker checken hoe ik me voel. Meer aandacht geven aan de positieve dingen en de negatieve dingen wat minder aandacht geven. Mensen die energie zuigen en niks terug geven en geen interesse in mij tonen uit zichzelf meer links laten liggen en mensen die mij energie geven meer toelaten. Zo moeilijk kan het niet zijn toch? Moest ik daar nou helemaal voor terug naar af? Moest ik daar nou deze hele weg voor afleggen? Blijkbaar wel.. het zijn namelijk de meest essentiële dingen die er zijn.

Dus voor mij geen baan meer die al mijn energie weg zuigt, geen man meer in mijn leven die niets terug geeft en alleen maar energie kost. Vriendschappen die energie kosten en niks teruggeven op een laag pitje zetten. Gewoon net even die veranderingen die het leven voor mij wat makkelijker maken. Betekent niet dat ik alle uitdagingen uit de weg zal gaan, maar wel dat ik beter ga letten op waar mijn grens ligt. Niet trekken aan dode paarden, als het niks oplevert. Ik ben bereid veel te investeren als het ook iets brengt en anders houd het op. Ik ga mezelf niet meer ten koste van anderen of van werk te gronde richten. Dat moet lukken toch?! Nog leuker… het lukt al! Ik ben aardig op de goede weg en ja, langzaam krijg ik er steeds meer vertrouwen in dat ik het beetjes meer los mag laten. Dat ik niet steeds op hoef te letten maar het wel zal horen als ik een seintje krijg.

En anders is daar altijd nog mijn hond, mijn grote trouwe steun en toeverlaat die mij altijd elke keer weer de waarheid verteld. Nee ik hoef niet bang te zijn om terug te vallen. Vallen heb ik vaak genoeg gedaan, nu blijf ik overeind!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s