De weg terug naar mezelf..

Ik besef ineens hoe bijzonder het is dat ik mezelf uit durf te spreken. Dat ik, het meisje die vroeger amper een gesprek met iemand durfde te voeren, nu alles op papier durf te zetten over wat er echt in me omgaat. Dat ik een manier heb gevonden om mezelf wel te uitten. Ik durf gewoon eerlijk te zijn en te laten zien dat alles gewoon een plek mag hebben. Dat niet alleen vrolijkheid maar ook verdriet, boosheid, schaamte, teleurstelling en wat al niet meer gewoon er mag zijn. Ik durf het niet alleen aan mezelf toe te geven maar ook aan de wereld om mij heen. Ik durf het zelfs op te schrijven in een blog die iedereen kan lezen. Ik durf mezelf te laten horen, ondanks dat ik weet dat mensen dat soms lastig vinden. Dat mensen bang kunnen worden van emoties, bang zijn als iemand soms gewoon hele moeilijke momenten heeft. Dat er soms tijden zijn waarin het leven gewoon zwaar aanvoelt. Mensen hebben een mening, vinden er iets van of hebben er moeite mee. En toch durf ik het, doe ik het gewoon.

De werkelijkheid is namelijk dat het leven niet makkelijk is. Het is niet alleen maar leuk en zal ook nooit alleen maar leuk worden. Het leven draait om keuzes maken, doen wat goed voor me is en grenzen durven trekken daar waar iets of iemand niet goed voor me is. Ik hoef niet te leren omgaan met mensen die het niet goed met me voor hebben, ik hoef niet mijn uiterste best te doen om leuk gevonden te worden. Ik moet vooral mezelf leuk vinden en van mezelf houden zoals ik ben. Als er mensen in mijn leven zijn, die die moeite niet willen nemen om op wat voor manier dan ook van mij te houden, dan laat ik die niet meer zo een grote rol spelen in mijn leven, dan krijgen zij een andere plek. Ik ga niet meer al mijn aandacht en energie verspillen aan iemand die niet op een eerlijke manier positief bijdraagt aan mijn leven. Ik heb veel begrip maar kan niet altijd alleen maar blijven geven als ik niks terug ontvang. Ik kan een heleboel geven maar af en toe iets terug is wel essentieel anders gaat het niet werken. Als iemand die moeite niet kan of wil nemen dan mag diegene een paar stappen naar achteren zetten. Die is mijn tijd en energie niet waard, dan steek ik dat liever in personen die het wel graag willen ontvangen, omdat die er op dat moment wel aan toe zijn. Sommige mensen kunnen geen moeite doen, omdat ze teveel met zichzelf bezig zijn en met hun eigen probleem. Het is niet omdat ze niet aardig zijn, maar omdat ze het om wat voor reden op dat moment zelf niet kunnen geven. Ik kies ervoor deze mensen niet uit mijn leven te bannen, maar wel op een andere plek te zetten tot ze er misschien wel aan toe zijn en anders maar niet.

Hoe mooi is het dat ik een weg heb gevonden om mezelf te uitten? Om ermee te oefenen en mezelf kwetsbaar durf op te stellen? Hoe gaaf is het dat het me gewoon steeds beter lukt om echt eerlijk te zijn naar mezelf en naar anderen. Dat ik niet meer doe alsof en maar een glimlach op zet terwijl ik me helemaal niet zo voel. Daar zijn heel wat stappen aan vooraf gegaan en daar heb ik jaren over gedaan om daar te komen waar ik nu sta.

Elk stapje die ik heb gezet was nodig om mezelf te kunnen zijn. Ik kan niet anders dan dit, dit is wie ik ben en wat ik nodig heb. Hoe vaak hebben mensen al tegen me gezegd dat ze zo blij zijn dat ik gewoon eerlijk tegen ze ben? Dat als ze met problemen naar me toe komen, ik het niet mooi praat en ze naar de mond praat, maar ze een spiegel voor durf te houden. Daar is toch echt wel veel zelfvertrouwen voor nodig, want veel mensen reageren daar in eerste instantie helemaal niet zo positief op. Het is namelijk best eng als iemand dat doet. Zo vaak komen mensen achteraf naar me toe dat het ze zo geholpen heeft dat ik tenminste eerlijk durf te zijn. Maar als ik dat van een ander verwacht, moet ik dat zelf ook kunnen zijn toch? Anders werkt het toch niet?! Nou ja, dat is wel gebleken dat het niet werkte.. ik ging er zelf aan onderdoor.

Ik had niet eens in de gaten hoeveel moed er eigenlijk voor nodig is om dit te durven. Dat ik stapje voor stapje steeds meer van mijn angst heb durven te overwinnen om mezelf bloot te geven en daardoor steeds gelukkiger word. Het gekke is dat dat als kind gewoon vanzelf ging maar dat ik sindsdien alleen maar ermee bezig ben om weer daar te komen dat het weer vanzelf gaat. Mijn doel is helemaal niet om helemaal happy te worden, mijn doel is iets heel anders. Mezelf durven te laten zien met alles erop en eraan. Gewoon eerlijk zijn en open. Zonder het echt te beseffen ben ik daar naar toe aan het werken en daarbij heb ik heel veel geleerd over van alles en nog wat.

Nu kan ik met recht zeggen dat ik een positief ingesteld mens ben. Ik kan nu laten zien dat het ook echt ergens vandaan komt. Dat ik alle andere kanten eerst heb gezien. Teleurstelling heb gevoeld, verdriet heb gehad, heb willen vluchten en dan toch, ondanks dat allemaal, kies om er positief naar te kijken. Dat ik elke keer weer daarop terug kom dat elk stapje me verder heeft geholpen en ik uiteindelijk toch echt weer erop uitkom dat er overal wel iets positiefs in te vinden is.

Positief zijn is een mooie instelling, maar het moet wel ergens op gebaseerd zijn. Ik was eigenlijk niet eerlijk positief. Gaf een verkeerd beeld af, want niks is zomaar altijd positief. Er gaat altijd een hoop aan vooraf wat eerst komt. Dat is alleen wat de mensen niet zien en wat dus aan een ander zo een vertekend beeld geeft. Het is zoiets als een heel mooi opgeruimd huis laten zien aan de buiten wereld, zonder de weg ernaartoe te vermelden. Zonder alle bloed zweet en tranen die het gekost heeft om het zo te krijgen, te laten zien. Een huis is nooit uit zichzelf zo mooi opgeruimd, dat kost tijd, geduld en energie. Daar gaan ook momenten aan vooraf van uitputting, leren, zweten, doorzetten etc. Niets is er zomaar, alles heeft een verhaal..

En dit is mijn verhaal.. hier schrijf ik het hele verhaal en niet alleen de uitkomst. Hier kan ik alles kwijt en laten zien dat dingen die aan de buitenkant zo eenvoudig lijken, soms helemaal niet zo eenvoudig zijn. Dat er heel wat aan vooraf gaat voordat het zover komt dat er iets positiefs uit komt. Voor niets gaat de zon op.. ook niet voor een positief leven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s