Mensenkennis

Door voor mensen te zorgen, ze te observeren, te voelen, te kijken en te luisteren heb ik na vele jaren een hoop mensenkennis opgebouwd. Heel snel voel ik aan wat mensen nodig hebben door gewoon in de buurt te zijn, en naar ze te luisteren. Ik voel het als ze angstig of onzeker zijn en geef ze wat ze nodig hebben, een stabiel persoon naast ze die rustig blijft en kordaat. Die de touwtjes in handen neemt en ervoor zorgt dat alles eromheen blijft doorgaan. Door mijn werk met zieke kinderen heb ik veel met angsten en onzekerheid te maken. Zowel bij de ouders als bij de kinderen. Beide behoeven een andere aanpak en ik vind het een sport om ze precies dat te geven wat ze nodig hebben.

Jarenlang ben ik bezig geweest om deze ervaring op te bouwen. Nooit was ik ongeduldig, wilde ik meer leren of weten, was ik er eigenlijk helemaal niet bewust mee bezig. Nu ik erop terugkijk zie ik eigenlijk pas wat ik heb opgebouwd. Door wat ik nu geleerd heb kan ik ze nog bewuster en beter helpen.

Ik heb me altijd zo op anderen gericht dat ik eigenlijk ben “ vergeten” om mezelf goed te leren kennen. Wat vind ik nou eigenlijk leuk en lekker? Waar word ik blij van en waar word ik verdrietig van? Wat doe ik als ik angstig ben of verdrietig? Wat kan ik doen om mezelf te troosten? Ik zocht dit vooral bij anderen, als ik verdrietig was zocht ik troost bij anderen. Als ik bang was zocht ik hulp bij anderen. Als het namelijk om mezelf gaat heb ik helemaal niet het geduld en de tijd om mezelf rustig te leren kennen. Ik ben angsten en verdriet gaan voelen en wilde alleen maar dat het wegging, want dat voelt helemaal niet leuk, ik wist alleen niet hoe. Ik had helemaal nooit aandacht eraan besteed hoe ik mezelf kon troosten. Als een ander dat doet is het veel makkelijker! Dan is het veel sneller weer over. Maar ja.. ik kan niet altijd maar blijven leunen op anderen en als ik het zelf doe, heeft het veel meer effect. Dan poets ik het gevoel niet even snel weg, zoals wel gebeurd als een ander me troost, maar ik ga veel meer erdoorheen.

Met mezelf heb ik veel minder geduld en tijd.. wil ik dat ik vandaag alles weet over mezelf en wil ik nu meteen weten hoe ik ermee om moet gaan. Dat dat zo niet werkt, dat is me wel duidelijk geworden. Wegrennen heb ik geprobeerd, werkte niet. Bij anderen troost zoeken heb ik geprobeerd, en ja dat werkt op de korte termijn wel, maar op de lange termijn dus niet. Ik vind het namelijk ook leuk om andere mensen te helpen, maar op een gegeven moment is mijn geduld ook wel eens op en heb ik ook geen zin om nog uren en uren naar andermans shit te luisteren. Dan wil ik gewoon ook wel eens lachen of leuke dingen doen en niet alleen maar de ellende horen.

Het zit namelijk alleen maar in het hoofd en hoe meer aandacht het krijgt hoe groter het word. Als anderen dus continue erin meegaan, word het niet minder maar alleen erger. Als ik er continue in mee ga precies hetzelfde. Af en toe een knuffel krijgen of geven is fijn, af en toe een luisterend oor voor iemand of van iemand is fijn, maar het moet niet steeds aandacht krijgen al die hersenspinsels. Het heeft geen zin allemaal, want het is niet meer dan dat vaak, een hersenspinsel, het is amper ergens op gebaseerd.

Dus moet ik gewoon leren ermee om te gaan , er niet bang van te worden. afleiding zoeken, bewegen, natuur wat dan ook. Op een ander moment, als ik me wel weer sterk voel, erop terug komen en kijken wat er nou van waar was en wat niet. Kijken of het nou echt zo erg voelde of dat het misschien best mee viel. Kijken waar ik iets mee kan en waar niet. Ik moet zorgen dat ik er zelf mee leer omgaan. Dat ik zelf sterker word en leer wat ik kan doen om stabiel te blijven. En ja sommige dagen is dat een stuk lastiger dan andere dagen, dat is nu eenmaal zo. Hormonen, het weer, gebeurtenissen, wat dan ook. Van alles kan er zijn waardoor ik gewoon even minder sterk ben. Als ik zorg dat ik continue meer in balans ben, dan zullen de dalen minder diep zijn. Dat merk ik nu al, een tegenslag of slechte dag betekent niet meteen dat ik aan de grond zit.

Gek hoor, ik had helemaal niet het idee dat ik dit niet kon. Misschien omdat ik op gevoel vaak wel het juiste deed, maar me er niet bewust van was en daardoor niet wist in echt moeilijke tijden dat ik dan gewoon even extra om mezelf moet denken. Extra naar buiten, extra bewegen, extra rust en tijd nemen voor mezelf of wat dan ook. Ik had geen idee, omdat ik dat nooit geleerd heb. Ik doe zoveel dingen op gevoel al goed, dat ik pas bewust wordt als het heel erg is, dan is pas duidelijk dat ik eigenlijk helemaal niet zo goed weet hoe ik ermee om moet gaan. Dat ik eigenlijk de uitkomst van een som wel weet maar de rekensom zelf niet echt begrijp zeg maar.

Wat er nu gebeurd is dat ik mezelf aan het leren kennen ben. Door me te laten voelen wat dingen met me doen, weet ik pas echt wat er aan de hand is. Door het alleen te weten, kom ik niet verder. Nu ik het ook echt voel moet ik er wel iets aan doen. Ik zie het als dat ik in allerlei situaties wordt gegooid om te kijken hoe ik ermee om ga en om ermee te oefenen. Hoe reageer ik erop en wat kan ik doen om mezelf me beter te laten voelen. Eigenlijk is dit proces al jaren aan de gang, maar doordat ik het nu heel bewust mee krijg, voel ik pas hoe pittig het is. Hoeveel energie het kost en wat het met me doet om zo vaak in de stress stand te staan. Ik leer wat ik kan doen om te zorgen dat die stress niet doorschiet. Hoe ik op tijd het roer om kan gooien, een gesprek kan beeidigenden, een activiteit kan stoppen, of wat dan ook, om de rust weer te vinden in mezelf. In plaats van maar door te gaan, pauzes in te lassen, naar mezelf te kijken, wat voel ik, wat gebeurd er nu eigenlijk echt met mij? Door te voelen wat wel en niet goed voelt kan ik betere keuzes maken die bij MIJ passen.

Dit alles is gewoon nodig om ervoor te zorgen dat ik een leven kan leiden wat bij mij past en niet bij een ander. Het is een beetje laat helaas, maar beter laat dan nooit denk ik dan maar. Het is een lange rottige weg, maar eigenlijk ook gewoon een hele natuurlijke. Het enige is dat ik er bang van geworden ben en dat is niet nodig. Die angst maakt het zo moeilijk, maakt het zo zwaar. Die angst verspreid zich als een olievlek door mijn leven, wat begon als iets kleins is steeds groter en groter geworden omdat ik er niks mee deed. Omdat ik geen idee had dat ik angst voelde, omdat ik niet echt bezig was met mijn eigen gevoel. Nu was het zo groot geworden dat ik er niet meer omheen kon en tja… helaas duurt het dus ook heel lang voordat het weer weg is. Niet fijn en ook juist wel heel fijn. Ik leer mezelf nu eindelijk eens echt kennen, met alles erop en eraan. Hoe moeilijk ook, het is het waard…en nee het leven zal niet ineens super makkelijk worden, maar als ik me niet meer door angst laat leiden, zal ik wel beter met echt moeilijke situaties om kunnen gaan en dat is een grote winst!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s