Laat ik angst mijn leven regeren?

Twee weken vrij zijn omgevlogen. Ik heb niet het idee dat ik nou uitgerust ben. Eigenlijk voel ik me zelden echt uitgerust. De moeheid blijft, hoeveel ik ook slaap en rustig aan doe. Ik heb het maar een soort van geaccepteerd dat dat er nu eenmaal bij hoort en ik in ieder geval alles eraan doe om de goede kant op te gaan. Het is en blijft dat hoofd wat me stress bezorgt en daardoor blijf ik me moe voelen. Maar goed, er word aan gewerkt dus ooit zal het wel beter gaan.

Ik heb wel weer zin om te werken, maar zie er ook wat tegenop. Voor mijn vakantie had ik ook op mijn werk steeds vaker last van onzekerheid. Dat stomme stress gevoel, wat ik juist op mijn werk bijna niet had, komt nu daar ook regelmatig naar boven. Ik hoop dat de rust me goed heeft gedaan en het weer wat gezakt is. Ik begin mijn dag en ja hoor, binnen no time voel ik de stress. Ik gooi een glas water om van een patiënt bovenop zijn spullen en voel me super stom. Ik vergeet kleine dingetjes, die helemaal niet erg zijn en voel de stress groter worden. Zie je nou wel, gaat dat stemmetje, je bakt er niks van. Je kan het niet en je weet het allemaal niet. Ik probeer het te negeren maar het kwaad is al geschied.

Shit shit shit, wat moet ik nu doen? Ik voel dat paniekerige gevoel omhoog komen. Ik wil die stress niet voelen! Zeker niet hier! Dit was mijn veilige plek waar ik me juist zo ontspannen voelde, tenminste vergeleken met thuis.

Ik besluit even een korte time out te nemen en ga op de wc zitten. Ik laat het gevoel even rustig waar het is en luister naar mijn hartslag. Die gaat sneller dan normaal en ik adem een paar keer diep in en uit. Ik voel dat ik rustiger word. Er is toch niks aan de hand? Er is helemaal niets gebeurd, alleen een paar onnozele dingen die iedereen weleens heeft. Het gaat prima, je praat het jezelf weer aan! Je voelt stress, daar raak je gestresst van, daardoor doe je onnozele dingen die helemaal niet erg zijn en dan raak je nog meer in de stress? Hoezo dan? Niks aan de hand. Je bent een mens hè, geen machine! Normaal maakte je je hier helemaal niet druk om als zulke dingetjes gebeuren. Er is niets gebeurd!

Ik voel me weer rustig worden en ga weer verder werken. Ik voel me een stuk beter, kijk dit heeft geholpen. Dit is precies dat wat ik nodig heb. Zodra ik maar een klein beetje stress voel, hoppa meteen even een Time out nemen en het gevoel gewoon even de ruimte geven. Paar keer diep in en uit ademen en klaar. Niks aan de hand. Dit kun je!

Ik herhaal het meerdere keren, bij het minst of geringste gevoel. Het helpt en ik voel me veel rustiger. Als ik rustig ben gaat alles veel beter. Waarom komt die onzekerheid nu hier ook weer naar boven?

Ik bedenk me dat ik dat in mijn vorige werk ook had. Jarenlang nergens last van gehad en ineens had ik steeds vaker dit gevoel. Zelfs bij het auto rijden voelde ik veel meer stress. Ik werd steeds banger op de weg en zag allerlei doem scenario’s steeds voor me van auto’s die op me inreden. Nieuwe patiënten vond ik ineens spannend en bij verschillende situaties voelde ik ineens onrust. Ik kende dit helemaal niet van mezelf, ik had dit nooit zo hevig in mijn werk. Wel eens kleine momenten die iedereen wel eens heeft maar niet bij dingen die ik al jarenlang gewoon doe en waar ik hartstikke bedreven in ben. Daarna kwam ik ook thuis te zitten en werd het thuis ook steeds heviger. Tja, de rest is geschiedenis. Gek toch dat een mens zo in de angst kan schieten? Ik ken mezelf zo totaal niet! Ook in mijn nieuwe baan ging het hartstikke goed en had ik er amper last van en dan ineens… komt het ook daar aanzetten.

Sinds de Corona is uitgebroken heb ik er op het werk ook steeds vaker last van. Heel vervelend en totaal onnodig. Nee ik weet niet alles, zeker niet. Maar dat vraagt toch ook niemand? We zijn toch een team? Wat ik niet weet kan ik een ander vragen en andersom. Niks aan de hand toch?

Toch wel dus.. ik voel het steeds weer opkomen en het belemmert me. Toch zal ik ermee moeten dealen. Ik kan me wel gaan verstoppen en uit angst niks meer doen, maar daar heb ik uiteindelijk niks aan toch? Dan zal ik steeds angstiger worden voor van alles en nog wat, dat heb ik afgelopen jaar gezien, van het één komt het ander en het word echt niet minder als ik wegloop. Eenmaal die angst toelaten zorgt ervoor dat ik juist voor steeds meer dingen bang word. Dat laat ik me niet gebeuren! Ik wil graag gewoon weer een normaal leven.

Ik denk dat ik er gewoon maar mee zal moeten dealen dat het er nu is. Dat als ik er maar naar luister en zorg dat de angst niet oploopt maar gehoord word, dat het dan beetje bij beetje beter zal gaan. Zo gaat dat bij andere dingen ook en ja, dat kost tijd en geduld. Het is niet anders, ik zal ermee moeten dealen. Ik functioneer prima, het is alleen mijn hoofd die raar doet. SO be it. Ik laat me daardoor niet uit het veld slaan! Ik weiger het gewoon. Ik de stoere die overal altijd juist op af durfde te gaan en nooit bang was. Hoe kon het zover komen dat ik een schijtbak ben geworden voor van alles? Dat is echt niks voor mij en echt ik weiger mijn verdere leven te laten regeren door angst. Ik ga erdoorheen komen, linksom of rechtsom, maar in ieder geval de weg naar boven. Ik kan het, ik wil het en ik doe het!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s