Altijd maar sterk zijn

Kan ik dan altijd maar sterk zijn? Kan ik altijd maar elke dag weer alles goed doen? Frustraties meteen de kop indrukken? Altijd maar positief zijn? Altijd maar anders denken zodra er een stomme gedachte komt? Kan ik het altijd maar goed doen en elke dag hard aan mezelf werken? Kan ik altijd de goede keuzes maken en altijd luisteren naar mijn gevoel? Kan ik iedere dag vrolijk op staan en er weer zin in hebben?

NEE! NEE NEE en nog eens NEE!

Ik heb echt een lange adem, ik heb echt veel geduld, maar ook aan mijn geduld komt wel eens een einde. Ook ik ben gefrustreerd en zie het dan even allemaal niet meer goed komen. Ik doe vaak teveel mijn best, wil ik het te goed doen. Waar een ander allang had opgegeven of er niet eens aan was begonnen, vind ik vaak dat ik vol moet houden. Het één ligt me wel meer ligt dan het ander. Ik heb weer niks met diëten of hard sporten. Wandelen prima, al had ik daar vroeger ook een hekel aan maar dat is nu wel anders, maar echt hard sporten? Of flink aan de lijn? Bleehhh nee, ik begin er niets eens aan. Veel te veel gedoe. Ik let heus wel op wat ik eet maar echt op dieet, niks voor mij. Een ander is daar weer heel goed in en ook dat duurt lang, want elk grammetje kost tijd en geduld en discipline.

Zo ben ik vooral met mijn hoofd bezig, met daarnaast wel bewegen en proberen redelijk gezond te eten. Daar zou een ander al bij denken, laat maar, het is zoals het is, dan maar niet zo happy. Ik heb geen zin om er iets aan te doen. Ik snap ze! Helemaal! Zo dacht ik er ook altijd over. Want jemig het is gewoon echt een ding. Het is dat ik het schrijven heb uitgevonden en mij dat enorm helpt, maar anders zou ik ook erin gebleven zijn en gedacht hebben, nou zodra het weer een beetje gaat, vind ik het wel best zo. Geen zin om mijn best ervoor te doen en eraan te werken. Dat was precies wat ik ook altijd zei.. totdat het noodzaak werd en ik wel moest. En omdat ik niet meer terug wil naar af, wat al vaker is gebeurd. No way dat ik daar nog eens naartoe wil.. dus ik zal wel moeten, want mijn oude ik brengt me niet ver genoeg dus blijkbaar.

Nu zie ik pas dat ik daardoor verder kom, door diep te zakken leerde ik wat ik kon doen om mezelf beter te laten voelen. Ik kan wel aan iemand vragen om me alles voor te zeggen, maar helaas, dat werkt voor mij niet. Ik heb namelijk altijd het idee dat zij niet op mijn level zitten en dan haak ik al af. Zij moeten nog één stap meer terug doen en als ze dat niet doen, is het bij mij meteen klaar. Dan spreken we niet dezelfde taal en haak ik direct af. Als ik niet feilloos wordt begrepen dan hoeft t van mij niet meer. Dus tja, zit er maar één ding op, doorgaan hoe ik bezig ben.

De enige die mij echt begrijpt en mij de grootste spiegel voorhoud is mijn hond en zijn mijn blogs. Die twee zetten continue een spiegel voor me neer en daar leer ik enorm van. En echt, heel vaak geeft dat enorme frustratie, vooral als ik moe ben. Hoe irritant is het dan als die hond weer gaat blaffen en ik het niet kan handelen? Hoe irritant is het als het gewoon even niet lukt? Heel normaal, maar ook heel frustrerend. Maar ja, ook die frustratie is nodig om verder te komen. Ik weet het allemaal wel, maar makkelijk is het gewoon niet. Op papier klinkt het prima. En ja als een psycholoog ervoor gestudeerd heeft dan klinkt het vast allemaal heel makkelijk en is het eigenlijk gewoon raar dat ik dat dan niet meteen begrijp. In theorie is het namelijk super simpel. Maar in praktijk komen er gevoelens bij en hé dan is het ineens een stuk minder makkelijk.. want dan zitten die in de weg. Net als dat mijn onzekerheid mij in de weg zit om hulp te zoeken.. ik ben te bang om niet begrepen te worden dus zoek ik geen hulp meer. Ik ben te bang dat ik me weer aangevallen voel omdat ik iets niet meteen snap. Ik ben te bang dat ze dingen van mij verwachten die ik ze niet kan geven, die ik niet waar kan maken. Ik ben te bang dat ze niet dezelfde taal spreken als mij dus houd het voor mij op. De ervaringen die ik heb met hulp waren geen goede, dus zoek ik geen hulp en worstel verder. En echt, ik ben al zover gekomen dat ik nu niet eens hulp meer wil, ik weet nu dat ik het zelf kan. Mede omdat ik zoveel om mij heen heb wat mij steunt. Familie en vrienden en natuurlijk mijn vriend. Iedereen helpt mij met stukjes en de rest doe ik samen met mijn hond en mijn blog. Ik groei van die frustraties en rot momenten. Van de momenten dat het niet lukt, daardoor kom ik juist verder. Want als het dan de volgende keer wel lukt, ben ik zo ongelooflijk trots! En precies daar gaat het om, door steeds dat dal een stukje in te gaan zie ik veel beter de dingen als ze wel goed gaan. Vermoeiend is het en zwaar, maar wel het enige wat werkt voor mij.

Zo komen we er wel uiteindelijk. Nu ben ik alleen bang dat ik niet voel wanneer genoeg ook eens genoeg is.. want ergens zit er ook een grens aan wat nodig is. Wie kan die beter aanvoelen dan ik? En hoe erg is het als ik even over die grens ga? Niet heel erg toch. Dan is er weer ruimte om stapjes terug te zetten. Zolang ik maar steeds bij mezelf te rade ga hoe ik me voel en blijf kijken naar de mensen dicht om mij heen die mij ook een spiegel voorhouden.. moet het goed komen. Eng is het.. dat wel maar het komt goed. Ik heb er vertrouwen in! Tenminste.. vaak wel.. zeker niet altijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s