Veranderen lijkt eindeloos te duren

Een paar heerlijke dagen, weinig stress, veel natuur, niks moet alles mag. We doen niet veel meer dan wat wandelen, koken, lezen en slapen. Het voelt rustig, even geen spanning meer in mijn lijf nadat ik de eerste dag echt wel even moest wennen. Het voelt heerlijk om te zien hoe ik ook kan zijn, hoe ik me ook kan voelen. Het zijn maar van die schaarse momenten voor mijn idee, maar wel momenten die ervoor zorgen dat ik meer ervan wil. Dat ik weer weet waar ik het allemaal voor doe, want uiteindelijk is dit toch mijn doel, doe ik het hier allemaal voor, om me vaker zo lekker ontspannen te voelen.

Eenmaal thuis voel ik de spanning gelijk weer opkomen. De kinderen komen weer thuis, er moeten weer boodschappen worden gedaan, spullen opgeruimd. De vakantie was niet lang genoeg om zo in de ontspanning te komen dat ik er thuis ook nog helemaal in zit. Ik voel me even weer down, merk dat mijn hoofd weer van alles verzint en mijn lijf daarop reageert. Ik vind het lastig want ik baal ervan, ik wil dit gevoel niet meer en het ging net zo goed. Ik bedenk dat we beter kunnen verhuizen naar een plek in de natuur. Ergens waar we meer ruimte en groen om ons heen hebben. Ergens waar niet zoveel mensen om ons heen wonen. Al die prikkels en geluiden overal, ik ben er meteen alweer zat van. Ik kan dit gewoon niet, dit past niet bij mij. Hier krijg ik nou stress van! Bah wat baal ik.

Ik laat het maar even gebeuren en probeer er niet tegen te vechten. Ik ben gewoon weer teleurgesteld, omdat het zo lekker voelde en dat gevoel dan ineens weer weg is. Vorig jaar rond deze tijd dacht ik dat ik helemaal weer de goede kant op ging na een aantal maanden thuis te zijn geweest. Ik wist precies wat ik wilde gaan doen, zei mijn baan op, vond meteen een baan in het onderwijs wat ik zo graag wilde. Ik kreeg een hond wat ik graag wilde. Nou hoppa ik ging weer lekker. Alles liep op rolletjes en ik was helemaal in mijn element.

Ik kreeg er ook eerst vleugels van, zoals bij alles wat net nieuw is. Dan lijkt het allemaal vanzelf te gaan, dan lijkt het wel of alles meteen lukt en goed gaat. Langzaam kwamen er kleine barstjes en begon ik vaker weer onzeker te worden. Lukte het met de hond allemaal niet, kregen we grote gedragsproblemen en bleek ik helemaal nog niet zo sterk in mijn schoenen te staan als ik dacht. Werd ik toch steeds vaker onzeker voor de klas en was alles wat zo makkelijk leek te gaan ineens toch niet zo makkelijk meer. Het was gewoon te veel, te snel.. het werkte niet. Ja eventjes werkte het ja, maar net als verliefdheid komt de realiteit toch vanzelf weer aanzetten en dan ook nog in volle hevigheid.

Waar ik dacht dat ik goede stappen vooruit had gezet, ging ik enorme stappen weer achteruit. Voor mijn gevoel begon ik weer een eind terug. Moest ik weer een hele weg afleggen. Nu ben ik een jaar verder weer… en voor mijn gevoel gaat het nog eeuwig duren op deze manier. Het schiet totaal niet op en ik vraag me vaak af hoe lang ik dit nog vol ga houden.. ik vind het vaak nog steeds zwaar, zeker op de slechtere momenten.

Ben ik in het afgelopen jaar nou wel vooruit gegaan vraag ik me af? Dan bedenk ik me dat ik toen een nachtje weg niet eens kon handelen. Dat ik alle drukte vermeed, amper af kon spreken met vriendinnen, mijn vriend niet eens lang om me heen kon velen. De hond vaak helemaal uit haar plaat ging en enorm uitviel en ik daar helemaal door van slag raakte. Het lijkt zo weinig de verandering die ik heb ondergaan, maar een jaar geleden zag het er echt heel anders uit. Het leek misschien veel beter te gaan, maar schijn bedriegt.. want ik had helemaal nog niet leren omgaan met gevoelens. Ik vluchtte van het één naar het ander om dat gevoel van vleugels te krijgen en vooral niet te hoeven denken aan die andere gevoelens. Ik vluchtte weer uit huis om die rottige gevoelens niet te hoeven voelen. Gelukkig zag ik dit na een tijdje in en besloot ik het weer rustiger aan te doen en eerst daaraan te gaan werken. Het had geen zin wat ik deed, want achtervolgen deed het me toch overal.

Ik ben echt wel gegroeid en ja ik zie het wel, maar toch heb ik af en toe flink de balen. Zoals vandaag even. De hond die weer gaat blaffen, het huishouden wat weer wacht en dat stomme gevoel wat weer terug is. Ik WEET echt wel dat alles echt zoveel beter gaat. Dat alles in stapjes gaat en juist dat zo goed is. Dat ik zo goed vooruit ga en al zoveel hordes heb genomen. En toch.. ben ik gewoon even teleurgesteld omdat dat heerlijke ontspannen gevoel voor mijn idee meteen weer weg is. En nee, dat is niet de werkelijkheid maar wel hoe het van binnen zit. En ja ik ben echt een positief mens en ja ik zie echt wel alles wat er goed gaat.. maar mag ik gewoon af en toe even de balen hebben en gewoon even die teleurstelling voelen? Mag het?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s