Wie het laatst lacht..

Haal je schouders eens wat vaker op, werd er door mijn coach gezegd in mijn eerste gesprekken. Uhm ja, oké.. naja ik zal het wel proberen dan. Ik heb ze heel wat keren opgehaald.. maar helaas zonder resultaat. Ik deed het wel, maar ik voelde er gewoon niks bij.

Het klinkt zo makkelijk, even je schouders ophalen en ja bij sommige dingen is het ook nog steeds heel makkelijk, omdat het ook echt zo voelt. Dat zijn de dingen die me niet zo raken, daar haal ik heel makkelijk mijn schouders bij op. Een kind van een ander met een driftbui in de supermarkt, Ah joh moeders, maar je niet zo druk, lekker laten gillen gaat het zo weer over. Totdat je zelf die moeder bent en met zweet in je oksels in de supermarkt staat. Want ja, het is wel mijn kind dat daar zo staat te schreeuwen. En ja er zijn altijd mensen die het raar vinden als je als moeder dan niks doet.

Ik was altijd best een relaxte moeder en maakte me niet zo druk als anderen zeiden dat ik iets moest doen als mijn kind een driftbui had. Ik haalde mijn schouders dan op( zie je, ik kan het WEL!) en deed gewoon mijn ding, wat betekende dat ik gewoon niks deed en rustig mijn boodschappen deed en hoera, de driftbuien dreven altijd wel weer over. Tja en als ik moe was en het niet kon handelen dan lukte het niet nee. Dan maakte ik snel dat ik wegkwam en jankte ik thuis een potje.

En zo is het, sommige dingen kan ik het makkelijker dan andere. Sommige dingen heb ik meer moeite mee en andere mensen weer met andere dingen. En ja, er zijn steeds meer momenten dat ik mijn schouders erover op kan halen, omdat ik eerst heb geleerd dat al het andere niet werkt. Toen ben ik gaan voelen dat schouders ophalen inderdaad het enige was wat werkte. Waar ik me druk maak om het één en daarvan in de stress schiet, maakt de ander zich weer druk om andere dingen. Oplossing? Alles vermijden wat stress geeft.. maar ja dan mis ik wel een hoop.. of er dwars doorheen en alles uitproberen en er dan uiteindelijk zelf achter komen en aanvoelen dat het enige wat werkt is, mijn schouders ophalen, rustig blijven en stapje voor stapje naar mijn doel blijven gaan.

Die hele weg ervoor is nodig.. alles op die weg heb ik nodig gehad om tot deze conclusie te komen. Blijkbaar omdat het iets is wat ik ongelooflijk graag wil, omdat het diep vanuit mezelf komt. Iets waar ik lang over heb gedaan om zover te komen dat ik eraan durfde te beginnen, dat ik echt mezelf durfde te zijn. Blijkbaar moest ik al die kanten op om me sterker te maken. Misschien wilde ik het daarom wel zo graag, omdat ik onbewust wist dat ik er veel van zou leren. Dat dat was wat ik nodig had om sterker te worden. Dat ik daarom de moed op kon brengen om te scheiden, om een hond te nemen etc. Omdat ik heel erg graag sterker wilde worden, “harder” zoals ik het noemde. Ik wilde harder worden omdat dingen me zo aan konden grijpen. Opmerkingen of boosheid van mensen bijvoorbeeld konden mij behoorlijk van slag laten raken.

Daarom is dit allemaal nodig, al dat ge- heen en weer, al dat gedoe eromheen is nodig om mij te leren hoe ik met stress om kan gaan, hoe ik steeds meer mezelf kan zijn en die dingen durf te doen waar IK gelukkig van word. Dingen die mij steviger in mijn schoenen te laten staan, die mij wat minder emotioneel te maken. En nee mensen zien dit van de buitenkant niet en zullen dat misschien helemaal niet zo van mij verwachten, maar van binnen doet het een hoop met mij en door het op te schrijven geef ik mijn binnenste eindelijk ook een stem. Mijn gevoel loopt gewoon achter op wat de mensen aan de buitenkant zien, omdat ik daar niet altijd laat zien wat er werkelijk in me om gaat, net als denk ik iedereen. Van binnen ben ik gewoon soms een te zacht eitje, ben ik nog steeds vaak bang om echt voor mezelf te kiezen en me er niets van aan te trekken wat een ander vind of denkt. Ik doe misschien wel stoer, maar voel het nog niet honderd procent.

De enige weg is dan dus helaas de “ harde” weg, dwars erdoorheen en te blijven focussen op mijn doel. De andere optie is om mijn dromen aan de kant zetten ten koste van mezelf en weer te kiezen voor een leven waarin ik niet mezelf kan zijn. Tja.. dan is kiezen toch niet echt heel moeilijk meer toch? Alhoewel.. zover moest ik ook wel echt eerst komen hoor, dat kwam ook niet vanzelf. Scheiden was de eerste stap en echt dat heb ik lange tijd over gedaan om die te zetten.. en tja.. daarna steeds weer stappen gezet wat voor mij echt niet makkelijk voelde. Maar goed, het brengt me ergens daar gaat het om. Dan maar moeilijk.. ze zeggen niet voor niks, wie het laatst lacht lacht het best toch?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s