Vakantie stress

Samen op vakantie. Hond mee, eventjes tijd voor onszelf, de rust opzoeken en niets moeten. Ik vind mezelf heel erg verwend, dat ik al een aantal keer weg ben geweest. Ik blijf het raar vinden om zoiets te doen voor mezelf. Ook al beleven de kinderen er weinig plezier aan, toch voel ik me schuldig als ik ze niet mee neem.

De hond mag mee, eens zien hoe dat gaat met haar. We komen aan in het huisje en verkennen de boel even. De hond vindt het spannend en heeft wat stress. Ik voel me meteen onrustig, zal dit wel goed gaan? Was dit wel een goed idee? Oh jee had ik haar maar thuis gelaten, waarom neem ik haar nou weer mee schiet er door mijn hoofd. Ik ga even rusten op de bank, maar ik kan de rust niet vinden. Ik spreek mezelf toe, kom op je bent jarig, het moet een leuke dag worden, doe niet zo moeilijk, verpest het nou niet weer.

Ik voel de spanning toenemen en baal ontzettend, Ik wil dat gevoel niet! Ik ben toch op vakantie?! Dan moet het toch leuk zijn? We zijn er net een uur en ik heb al weer stress.

Ik pak de hond en besluit te gaan wandelen, ik moet eruit want hier liggen met die spanning dat werkt niet, dat weet ik ondertussen wel. We lopen een heel eind en we komen bij de ingang van een bos. Het is heerlijk stil overal en we lopen een eind het bos in. Ik laat mijn tranen maar lopen want tegenhouden heeft toch geen zin. Na een tijdje word ik steeds rustiger. Ik blijf het toch een raar gevoel vinden, het gevoel van stress. Ik had echt geen idee dat ik daar zo vaak last van had. Er gaat bijna geen dag voorbij of het gebeurd wel een keer. Soms heel subtiel en soms heel overweldigend. Deze keer is het meteen wel weer flink raak en dat nog wel op mijn verjaardag en onze eerste dag weg.

Langzaam lopen we terug richting het park, ik voel me weer iets beter. Ik raak er niet meer zo van in paniek als dit gebeurd. Het is gewoon wat het is. Nu weer een nieuwe omgeving en ja, dan is het weer echt even raak. Niks ergs aan, dat weet ik ondertussen ook wel. Ik kan de weg terug naar het huisje niet meer goed vinden en vraag de hond om te zoeken naar baasje. Ze loopt voor me uit en binnen no time zijn we waar we wezen moeten. Ik ben trots, wat een topper. Elke keer, op wat voor manier dan ook, als ik even de weg kwijt ben, wijst zij me de goede weg. Letterlijk en figuurlijk. Wat zou ik toch zonder haar moeten in deze strijd?

We komen bij het huisje en ik voel me weer rustig. Ik heb gewoon even de tijd nodig om te wennen, zoals iedereen dat heeft. Niets ergs aan, maar ik maak me er meteen weer druk over. Die spanning is meteen weer zo voelbaar dat ik daarvan in de stress raak. Het voelt ook zo overweldigend en tastbaar. Het is echt niet niks en niet te onderschatten. Blijkbaar is het nodig omdat er anders geen reden is om iets te veranderen.. dat is dan wel weer de andere kant. Pas als iets echt heel erg is, dan ben ik bereid er iets mee te doen.. anders laat ik het gewoon maar gaan, dat is me ondertussen wel duidelijk.

Ik besef dat het ook zo is als we met de kinderen op vakantie gaan. Ik heb het gevoel alsof ik altijd meteen alles onder controle moet hebben en alles moet organiseren. Iedereen moet eerst even wennen en zijn eigen weg vinden, dat is toch gewoon normaal? Blijkbaar kreeg ik daar stress van en voelde ik me veel te verantwoordelijk voor hun geluk. Dat voelden de kinderen natuurlijk en Voila, stress alom. Alleen het echt zo voelen als nu, dat heb ik nog nooit.

Binnen aangekomen staat er een heerlijk warm bad voor me klaar. Wat een toppers toch die twee zeg. Ze weten echt precies wat ik nodig heb, vooral geen medelijden maar gewoon daadkracht. Niets meer en niets minder. Wat is het toch fijn als er op die momenten voor je gezorgd word zonder er veel woorden aan vuil te maken. Iets wat ik altijd graag doe voor een ander. Hoe fijn is het om dan zelf eindelijk ook eens te kunnen genieten ervan als iemand mij verwend? Ik heb dat altijd lastig gevonden, maar nu weet ik beter. Al dat praten werkt voor mij niet, daadkracht is veel fijner en voelt een stuk beter. Gewoon van elkaar weten wanneer de ander het even nodig heeft, zonder er allemaal gesprekken over te voeren. Het is gewoon even zoals het is en klaar. Ik hou dr van. Nog een paar heerlijke dagen te gaan, kom maar op!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s