Puber zijn is nog niet zo makkelijk.

Ik ben het zat, ik ben er klaar mee. Al die stomme gedachtes, al die totaal niet kloppende gedachtes in mijn hoofd. Ik wil ze niet meer, ik wil gewoon dat het stopt. Al zo lang ben ik aan het worstelen met mezelf in dat hoofd van mij. Ik wil het niet meer. Het is niet de werkelijkheid maar het maakt wel dat de werkelijkheid veel minder leuk aanvoelt dan het werkelijk is.

Ik doe er niet meer aan mee, ik luister er niet meer naar. Ik wil me geen slachtoffertje voelen want dat ben ik echt totaal niet. Dat hoofd van mij maakt dat soms van me, maar het is totaal niet realistisch. Ik weet dat al lang en echt er zijn momenten dat ik me ook super goed voel. Alleen wil ik veel meer van die momenten! Ik wil veel meer van die heerlijke momenten beleven en niet altijd maar bezig zijn in dat hoofd. Ik wil niet alleen maar achteraf ergens positief over zijn maar het ook echt op het moment zelf voelen.

Gek eigenlijk, ik weet vaak super goed wat er zich in een ander afspeelt, maar zelf worstel ik met al die emoties en weet ik er af en toe geen einde aan. Ik sta bekend als diegene die altijd zo positief in het leven staat, en echt dat sta ik ook. Ik kan altijd weer terug kijken en het positieve eruit halen. Ik zie alles als leer momenten om sterker te worden.

Wat het verschil nu is, is dat ik het ook gewoon eindelijk eens zwaar mag vinden. Eindelijk ook gewoon mag huilen, of wat dan ook, omdat ik het moeilijk vind. Ik hoef niet meer altijd maar positief te zijn, want soms is het gewoon even niet leuk. Mag ik gewoon huilen of boos zijn of chagrijnig. Ik ben eindelijk veel eerlijker aan het worden. Doe niet meer alsof alles oké is omdat ik ervan leer. Het mag oké zijn uiteindelijk maar ik mag toch ook gewoon voelen dat het niet makkelijk is?! Dat doet er niets aan af dat ik gewoon positief in het leven sta.

Ik ben gewoon een puber, een puber die zijn emoties aan het ontdekken is en die grenzen aan het zoeken is. Ik ben gewoon mezelf aan het leren kennen met alles erop en eraan en niet alleen een klein stukje van mezelf. Het is leuk dat ik mensen goed kan doorgronden en lezen maar het is nog veel leuker als ik mezelf ook begrijp. Dan pas is het compleet. Dan pas kan ik echt goed voor een ander zorgen omdat ik ook goed voor mezelf zorg. Mijn grenzen beter ken en beter voel wat dingen met me doen. Daarvoor moet ik er eerst helemaal doorheen en zoeken naar die gevoelens. Ze naar boven halen, herkennen, uitten, leren om ermee om te gaan. Dat kost tijd. Veeeeeel tijd en geduld. En echt, hoe moeilijk ik het soms ook vind, ik weet ook dat het de moeite waard is. Ik ben al zo ver gekomen, eindelijk kan ik nu door in plaats van te stoppen op het punt waar ik gebleven ben. Dat punt heeft me namelijk niet dat gebracht waar ik wil zijn. Hoe ik met emoties om ging heeft me gebracht waar ik tot nu toe ben gekomen, echt een heel eind maar ook een eind de diepte in. Een diepte waar ik niet meer naartoe wil. Tja en als ik daar niet meer heen wil, zal ik dus met alle kennis die ik hiervan heb geleerd, nog even door moeten. Niet nu denken het is wel oké zo, ik ben wel weer de oude. Die oude brengt mij niet verder, maar uiteindelijk weer terug naar af. Waar ik dus niet wil zijn.

Dus ik ga door en ja ik vind het soms echt moeilijk en baal soms zo erg. Gelukkig heb ik lieve mensen om me heen en een blog die mij overeind houdt. Die me inzicht geeft in mezelf omdat ik het makkelijker vind om te schrijven dan om te praten. Het maakt niet uit hoe ik het doe, als ik maar iets doe. En dat iets is voor mij schrijven. Daarin kan en durf ik alles kwijt en leer ik zoveel over mezelf.

Ik ga dus door en geef niet op. Ik zie wat het me brengt en dat dit me zoveel verder gaat brengen. Dat ik eindelijk echt voluit kan gaan leven en genieten. Dat ik gewoon dat leven kan gaan leiden wat bij mij past. Beetje bij beetje kom ik steeds meer in de buurt en zet ik kleine stapjes om daar te komen waar ik heen wil. Ik heb geen haast, nou ja oké soms wel maar goed, ik weet dat dit een leven lang door zal gaan, alleen dan wat minder heftig. Ik heb de tijd en het is oké. En als het even niet oké voelt en moeilijk voelt, dan is dat maar zo. Dat brengt me alleen maar verder de goede kant op. Ik kom er wel.. dat is één ding wat zeker is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s