Naar mezelf leren luisteren

Is het het allemaal waard? Is het het waard om zo met mezelf bezig te zijn? Heeft het überhaupt wel zin? Kan ik niet beter gewoon alles op zijn beloop laten zonder er al te veel over na te denken? Kan ik niet veel beter gewoon wachten tot ik me super voel, wat op een dag vast wel gaat gebeuren?

Dagelijks gaan deze vragen door mijn hoofd en elke keer kom ik toch weer op hetzelfde antwoord. JA het is het waard. Over twee dagen word ik 43 en dus al bijna 43 jaar heb ik er niet echt over nagedacht maar gewoon geleefd. Niets mis mee op zich, alleen heeft het me wel hier gebracht op dit punt waar ik dus door zo te leven uiteindelijk hier ben beland, in een burn out. Kwam ik op een punt waarbij ik gewoon diep in een put zat. Is dat heel erg? Moet je altijd maar happy zijn dan? NEE zeker niet. Dat hoeft helemaal niet maar ik zit wel vol stress en de weg terug is een lange weg. Stress omdat ik dingen te snel wil doen, angst waardoor ik andere dingen weer niet aan durf. Ik voel gewoon niet goed genoeg wat wel en niet Oke is. Daardoor leef ik gewoon niet ten volle uit en dat vind ik jammer. Het kan namelijk wel, een heel stuk beter dan voorheen, toen ik niet op mezelf lette, dat zie ik nu. Gewoon beter voor mezelf zorgen zorgt voor minder stress en wat meer mijn eigen hart volgen. Niet doen wat een ander wil zien, maar dat doen wat IK wil! Dan moet ik alleen wel eerst uit zoeken wat ik wil… en dan moet ik eerst van die stress af, want met stress is voelen wel heel erg lastig. Dus moet ik eerst op zoek gaan naar wat me stress geeft en dat zoveel mogelijk vermijden. Zo kan ik gaan leren voelen hoe iets nou precies voelt. Zodat als ik iets nieuws probeer ook voel of het goed voelt of dat het stress geeft. Daarnaast moet ik op zoek naar wat mij angstig maakt en waarom ik dan bang ben.

Ik wil gewoon zo graag nog meer doen waar ik me goed bij voel zodat ik minder stress heb. Ik wil gewoon zo graag een rustiger leven leiden met die dingen waar ik blij van word. Ik wil niet dood gaan met het idee dat ik voor een groot deel in stress en angst heb geleefd.

Het gekke is dat ik het zelf helemaal niet zag en niet voelde. Niet in die mate. Het enige wat ik voelde was teleurstelling, ontevredenheid, eenzaamheid en chagrijnigheid. Ik wist wel dat ik dat was, maar wat ik nou precies voelde.. dat wist ik niet echt, want ik was maar aan het wegrennen in plaats van naar mezelf te luisteren.

Achter een gevoel zit vaak een ander gevoel. Achter de teleurstelling zat eigenlijk een gevoel van stress omdat ik een leven leidde wat niet echt een leven was dat ik wilde. Ik leefde eigenlijk misschien wel een leven wat een ander wilde, maar helemaal niet zo bij mij paste. Meer een leven wat maatschappelijk gezien “hoort”. Ik deed meer alsof, het was niet echt dat wat ik diep in mijn hart wilde. Niet met alles hoor, zeker niet, maar wel met een aantal grote dingen.

Leef ik dan nu wel volop het leven wat ik wil? Nee, zeker nog niet. Alleen is het ook niet nodig om alles maar meteen te willen veranderen. Dat kan niet en wil ik ook helemaal niet. Te grote veranderingen zijn namelijk ook helemaal niet fijn. Ik leef wel steeds een beetje meer het leven wat bij mij past.

Zo had ik voor dit jaar bedacht dat ik een heel rustig jaar wilde, zonder uitdagingen en gekke dingen. Ik zou dit jaar helemaal gaan uitrusten en even helemaal niets doen om weer helemaal tot mezelf te komen.. dat het nou zo extreem zou worden, die had ik ook niet bedacht. Dat we ineens allemaal helemaal niets meer mogen is dan wel weer een hele grote stap. Een te grote stap en dat voelt ook niet goed. Daar krijg ik dan ook weer stress van. Zucht..

Kleine stapjes zijn prima. Ik heb nu meer tijd voor mij alleen, dan is gescheiden zijn zo gek nog niet, de tijd dat de kids er zijn geniet ik daardoor meer van ze en maakt het opvoeden iets minder zwaar. Meer tijd alleen met mijn vriend, meer tijd om leuke dingen te doen. Meer tijd voor de dingen die IK leuk vind en waar ik blij van word.

Maar stel nou dat ik altijd alleen maar 100% dat had gedaan wat mijn gevoel zei, dan had ik mijn kinderen misschien wel helemaal niet gehad. Misschien leefde ik dan wel een veel egoïstischer leven. Had ik dat dan gewild? Dat ik altijd alleen maar dat had gedaan wat mijn gevoel me zei? Ik denk het niet. Het is juist zo fijn om steeds een beetje meer mijn gevoel te volgen, in kleine stapjes. Ik heb namelijk een heel leven de tijd en hoef niet in één keer alles te hebben. Zo geniet ik er veel meer van en waardeer ik het ook veel meer.

Elke keer als ik nu twijfel over dingen of het wel echt goed voelt, zeg ik mezelf dit. Het hoeft niet in één keer perfect te voelen, als het maar niet helemaal verkeerd voelt. Een beetje goed is ook goed. Geniet van het stuk wat goed is en zo lang dat overheerst is het prima. Kijk af en toe even of dat nog steeds zo is, hoe het voelt en voelt het niet meer goed dan heb ik altijd een keuze om ermee te stoppen. Ik hoef niet alles in één keer perfect te doen, liever niet zelfs, want van elke dingetje wat ik niet meteen goed doe, leer ik een heleboel, misschien wel veel meer dan wanneer het meteen perfect was geweest. Misschien nog wel belangrijker of iets goed voelt, is het gevoel herkennen van iets wat niet goed voelt.

Soms raak ik in mijn hoofd nog wel in paniek, ben ik bang dat ik de verkeerde stappen heb gezet. Dat ik niet dat heb gedaan wat ik eigenlijk graag wilde. Zodra ik weer rustig ben weet ik weer, het is oké hoe het is. Je bent niet ongelukkig, je komt er vanzelf.. stapje voor stapje. Alles is oké hoe het nu is. Je mag op jezelf gaan vertrouwen dat je beter op jezelf let. Je luistert elke dag goed naar jezelf en neemt de tijd om dat te doen. Alles is gewoon zoals het zou moeten zijn, op dit moment.

Poeh… wat een stress kan dat geven, maar gelukkig heb ik steeds meer vertrouwen in mezelf. Dat ik echt op mezelf let en dat maakt een heleboel verschil. Dat stukje is iets wat ik zeker nooit meer zal laten gaan! Want ik sta nog altijd op nummer 1..

Heeft het dan zin om het zo bewust te doen? Voor mij wel ja, want anders vergeet ik het zomaar weer. En zolang het niet helemaal in mijn systeem zit en vanzelf gaat, is schrijven voor mij een manier om het beter te onthouden. Net als op school, leren vond ik lastig maar zodra ik het voor mezelf op schreef bleef het beter hangen. Dus ja, het voelt nog steeds goed om te doen. Dus voorlopig schrijf ik nog wel even door!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s