Uitdagingen.. leuk maar ook zo vermoeiend.

Ik ga geen uitdagingen meer aan! Ik ben er klaar mee, ik heb genoeg uitdaging in mijn leven en nee, voorlopig wil ik echt even geen uitdagingen meer op mijn pad en als ze op mijn pad komen zeg ik NEE!

Tevreden loop ik door met de hond. Zo, dat is niet zo heel moeilijk toch? Je blijft voorlopig gewoon alleen maar in je comfort zone en werkt nu eerst eens aan jezelf. Zo, dat voelt goed. Ik kijk om me heen en geniet van de natuur. De hond loopt lekker te snuffelen en samen zijn we tevreden. Ik zie aan de overkant een andere hond. De hond gaat liggen en is duidelijk nerveus. Ik blijf staan met mijn hond zodat de andere hond rustig kan worden. Vaak is bij bange honden een stilstaande hond (of zoals bij mijn hond, een persoon) al eng genoeg, laat staan dat ze lopen, dat is helemaal eng. De hond piept en blaft en het baasje vraagt of ze naar me toe mag komen. Nou nee, zeg ik, hij is veel te bang, dat heeft geen zin. Zullen we anders even richting het veldje verder lopen? Kijken of ze daar los kunnen? Ja graag, zegt ze. We lopen erheen maar ze heeft haar hond niet onder controle. Mijn alarmbellen gaan af maar ik negeer ze, kijk wat een uitdaging denk ik alleen maar.. dit kunnen wij..

Dus niet.. NEE NATUURLIJK NIET! Die hond is veel te bang, had nou gewoon door gelopen muts! Wat zei je nou net?? Je zou geen uitdagingen aan gaan! En wat is dit? Nou?

Natuurlijk gaat het niet en snel haal ik mijn hond snel uit de situatie en lopen we richting huis. Niks gebeurd en gelukkig heel snel in kunnen grijpen, maar waarom hoor ik die alarmbellen dan niet? Waarom denk ik het toch wel te kunnen? Ik zag toch al van verre dat die hond veel te bang was en het baasje geen idee had wat ze moest doen? Ik moet toch om mezelf lachen, wat een muts ben ik ook. Echt nog geen minuut geleden zei ik dat ik geen uitdagingen aan ging en wat doe ik? Juist, bij de eerste de beste uitdaging sta ik meteen weer te trappelen.

Later lees ik een verhaal van een mdr met drie kids die het zo zwaar heeft met de kinderen thuis. Ze heeft een burn out en trekt het niet. Ik wil meteen reageren met allerlei tips. Op dat moment word ik afgeleid en hé, nu voel ik het direct, hoor ik wel de alarmbellen… ik doe het weer. Wil me weer met dingen bemoeien en anderen helpen. Ik besluit het te laten rusten en een tijdje later lees ik het berichtje nog eens. Ik reageer niet maar bedenk hoe ik ermee om ging als ik vragen stelde over hoe om te gaan met de problemen met mijn hond. Ik zat er zo doorheen dat ik overal om hulp vroeg. Ik besef dat er helemaal niks van alle tips aan kwam bij me. Wat iedereen ook zei, ik snapte er eigenlijk niet echt iets van. Ik snapte net de essentie niet waardoor ik toch steeds het verkeerde deed. Waarom dan niet??

Ineens snap ik het, ik was gewoon veel te moe. Ik had veel te veel stress ervan en had daardoor helemaal niet echt begrepen wat er nou bedoeld werd. Het was gedoemd te mislukken omdat ik gewoon eerst rust nodig had, veel rust. Ik moest vooral vermijden wat mij de meeste stress gaf. De momenten waarvan ik wist dat die het ergst waren moest ik gewoon weg, naar buiten. Hond mee en gaan, niks geen uitdaging, niks niet oefenen, gewoon wegwezen. Gelukkig ontdekte ik het zelf, want echt ik had het overal al gelezen dat dit de oplossing was, maar het kwam gewoon niet binnen. Totdat ik zo moe was dat ik dacht, oké nu gaat ze uit haar dak, ik moet wegwezen met haar, ik trek dit niet meer. Ik begon daardoor de ergste momenten te herkennen en zorgde ervoor dat ik steeds net voor die tijd weg ging met haar. Komt er visite? Wegwezen! En pas naar binnen als ze allemaal rustig zitten. Wachten bij de deur zodat ze eerst kan wennen dat er iemand binnen zit. Wachten wachten wachten, totdat we allebei rustig zijn. Het werkte, ik kwam tot rust en zij ook. Vandaar uit werken we nu rustig verder. Ik vermijd alle momenten die ons beide stress bezorgen en heel langzaam zetten we stappen in de goede richting. Ik voel steeds meer aan wat ik wel en niet moet doen en ik kom zelf tot oplossingen. Ik heb helemaal geen tips meer nodig want we komen stapje voor stapje zelf verder. Het boeit me niet meer wat anderen ervan vinden, mij doet het goed en haar ook en daar gaat het om. Ik herken veel vaker wanneer ik een moment wel of niet aan kan en voel steeds meer aan welke handelingen wel goed gaan en welke niet.

Ik krijg weer zelfvertrouwen en we hebben het veel meer onder controle. Ik voel me er goed bij en veel minder moe en iedereen is opgelucht. Ik oefen de moeilijke momenten niet meer, want dat heeft toch geen zin.

Zoals elke keer kom ik weer tot de conclusie, alles begint met rust…elke keer weer.. elk stapje komt eerst vanuit rust.. nou was dat nou zo moeilijk? Dus nu… twee rustige dagen voordat ik met vriendlief een paar dagen ertussen uit ga om nog meer tot rust te komen van al deze Corona en andere perikelen. Dat is precies wat ik nu nodig heb; rust rust en nog eens rust. Dan komt de rest vanzelf wel weer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s