Worstelen met mezelf

Ik kan niet slapen na mijn werk. Het is al laat en ik ben rusteloos. De hele dag al voel ik weer die stomme oervervelende irritante spanning. Ik baal er zo van, ik wil het niet meer voelen elke keer weer. Een keer een dagje minder lekker zitten, prima, maar zo vaak? Ik vind het nu echt niet grappig meer en vraag me af hoe lang het nog gaat duren.

Ik lig in bed en surf wat op internet, ik kan gewoon nergens rust in vinden en besluit wat informatie op te zoeken, soms is dat het enige wat werkt. Ik zoek op “spanning burn out” en kom op verschillende sites die me meer vertellen over burn out zijn. Ik kom terecht op een site met een blog van een psycholoog. Ik weet zeker dat ik dit vaker heb gelezen maar ineens komt het nu wel binnen zo lijkt het. Ik lees over spanning, over een lichaam wat ontregelt is, wat niet meer op de juiste manier functioneert. Ik lees dat burn out een ziekte is ( waar ik echt niet in wilde geloven) en dat al die spanningen erbij horen en dat het enige wat helpt is, luisteren naar het lichaam. Het lichaam weet de spanning niet meer te reguleren en op de juiste momenten toe te passen. Daardoor komt het te pas en te onpas opzetten zonder duidelijke oorzaak.

Ik denk terug aan de tijd dat ik met mijn hoofdpijn door mijn hersenschudding op de bank lag. Ik ging ook daar door allerlei fases. Vaak werd me verteld dat ik me eraan over moest geven, het moest accepteren, gewoon rust moest nemen. Het lukte me gewoon niet goed. Ik dacht dat ik rust nam, maar van binnen was dat helemaal niet zo. Ik ging wel liggen op de bank maar ik voelde me van binnen helemaal niet rustig. Ik ging hard werken aan mezelf om er weer bovenop te komen, ik dacht dat dat de manier was. Op een dag werd ik “wakker” en zag ik in dat ik gewoon rust nodig had. Dat ik helemaal niet zoveel moeite hoefde te doen, alleen accepteren dat het tijd nodig had. Dat accepteren en geloven kon ik pas echt nadat ik enorm had geworsteld met mezelf. Alle kanten ging ik op om uiteindelijk erbij neer te leggen.. en voila, binnen no time was de hoofdpijn weg. Toch is dat gek want ik deed heel rustig aan, alleen blijkbaar was ik toch gefrustreerd wat mijn herstel voor het laatste stukje toch in de weg zat. Die frustratie kon alleen maar weg door alle kanten op te worstelen en alles te proberen.

Ik voel nu weer precies hetzelfde. Ik heb rustig aan gedaan, alleen mijn gevoel accepteerde het blijkbaar nog niet helemaal. Daardoor ging ik toch steeds net iets te snel. Ik doe nog steeds teveel mijn best, ook al dacht ik echt van niet. Ineens voel ik het, ineens begrijp ik het echt voor mijn idee. Ineens valt het kwartje en weet ik dat als ik nu even terug ga naar af, ik daarna pas echt kan gaan herstellen. Ik voel dat als ik nu echt goed mijn rust pak en met alles erin geloof dat dit het beste is, ik eindelijk echt op de goede weg zit. Ik zal wel moeten, want al het andere heeft niet het resultaat opgeleverd wat ik graag zou willen. Zo doorgaan als nu dat zie ik niet zitten. Dat is niet het leven zoals ik het voor me zie. Met al die spanningen elke dag weer leven, no way, echt niet. Ik ga nu echt rusten, met alles wat ik in me heb.

Al het worstelen was hiervoor nodig. Al dat denken, al dat harde werken was nodig om hier te komen waar ik nu ben. Ik snap nu eindelijk dat ik er niks aan kan doen. Dat het niet eraan ligt dat ik dingen fout doe of niet hard genoeg werk. Ik werk juist weer te hard, ik wil toch weer te graag. Ik moet echt weer even een stapje terug zetten en rusten. Ik heb alle schuld weer bij mezelf gelegd, mezelf op dat gebied weer te belangrijk gemaakt. Teveel gevochten, teveel willen. Ik mag mezelf belangrijk vinden, alleen net even op een andere manier. Mezelf niet steeds de schuld geven als ik niet hard genoeg werk. Juist naar mezelf kijken als ik te hard werk. Het hoeft niet, het is niet nodig. Ik mag leren, maar dat komt echt vanzelf wel. Ik hoef niet zo hard mijn best te doen. Pushen werkt gewoon niet, dat wist ik wel, maar ik voelde het blijkbaar toch niet. Ik wist gewoon niet hoe ik dat niet moest doen. Zal ik het dan nu eindelijk echt begrijpen? Zal ik nu echt voelen dat ik gewoon tevreden mag zijn met wat ik heb en de stapjes wat kleiner maken? Ik hoop echt dat ik wat verstandiger word want nog een keer hier doorheen? Nee bedankt. Hoeveel het me ook gebracht heeft, ik wil het echt niet nog een keer meemaken. Ik ben maar simpel en gewoon, daar verander ik niks aan en heel eerlijk.. ik wil er ook niks aan veranderen.

Zucht.. was dit nou zo moeilijk? Was het nou echt zo moeilijk om hier te komen? Heb ik daar nou zo lange tijd voor nodig gehad. Ik ben al 1,5 jaar onderweg. Tja, blijkbaar wel.

Ik hoop dat dit het laatste stuk is.. dat ik nu echt mijn laatste stuk herstel in ga en er straks met een rugzak vol weer helemaal uit kom. Ik heb zo enorm veel geleerd dat ik daar ongelooflijk dankbaar voor ben. Alleen het is wel zwaar.. Ik vond de weg hierheen echt ongelooflijk zwaar. Ik wil nu uitrusten en genieten, ik voel het nu aan alles dat ik dat echt even nodig heb. Hoe fijn dat ik na morgen lekker twee weken vakantie heb. Ik ga de rust pakken, volop. Beloofd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s