Haast in mijn hoofd

Ik wil aandacht, geef me nou even een knuffel, kom op. Zie je dan niet dat ik dat nodig heb? Halllloooooo contact? Ik zucht.. ik zeg niks, maar het gaat om in mijn hoofd. Ik hoop dat hij het in de gaten heeft dat ik ergens mee zit. Ik kan natuurlijk wat zeggen, maar ja dan ben ik weer zo een zuurvrouw die weer bedelt om aandacht. Pfff kom op, geef me nou eens een knuffel.. zie je wel, je wilt me niet meer.. wedden dat ik straks weer alleen over blijf? Dat ik weer mijn huis kan verkopen en er alleen voor sta met drie kids. Zie je nou dat je geen man aan je kunt binden? Je bent gewoon te stom, niemand wil je. Zie je nou dat je het weer verpest.

Ik pak de hond en loop naar buiten, voel overal stress en de tranen rollen over mijn gezicht. Zie je nou wel dat geen man je leuk vind? Dat ook deze man je gaat verlaten? Je wilt gewoon teveel! Je kan beter maar alleen blijven. Je bakt er niks van in relaties! Ik zie mezelf alweer zitten op een flatje met drie pubers en een hond en voel me heel zielig. Ik vind mezelf super zielig en wil het liefst ergens gewoon maar verdwijnen.

Mijn hoofd heeft weer eens haast… er is amper wat voor nodig of hoppa ik zit alweer veel te veel in de toekomst te denken, een toekomst waarvan ik helemaal niet weet wat er gaat gebeuren, maar waar ik meteen hele scenario’s van maak. Zucht .. wat een gedoe. Ik weet het, maar tegenhouden lukt me soms gewoon niet. Ik probeer rustig te blijven en weet dat het vanzelf wel weer over gaat.

Ik heb al ontzettend veel geleerd over haast. Ik had echt niet zo bewust in de gaten dat ik altijd maar gehaast was. Ik rende van het één naar het ander en was altijd bezig, dat wel. Niet zo gek natuurlijk met drie kinderen. Ik heb heel wat taxi ritten gemaakt en was altijd druk. Druk met van alles maar het ging vooral over de drukte in mijn hoofd. Mijn hoofd rende altijd vooruit en dat is veel erger dan een lijf dat rent. Ik had hele lijsten met dingen die ik nog moest doen in mijn hoofd zitten en joeg de hele dag achter mezelf aan om maar zoveel mogelijk af te krijgen van die lijst. Werken, huishouden, kids bezig houden, van en naar school brengen, sportclubjes, vriendjes en vriendinnetjes.

Mijn hoofd liep om omdat ik altijd overal op vooruit liep. Ik was nog met het ene bezig en dacht al aan het volgende en aan wat ik allemaal nog moest doen. Dat maakte dat ik eigenlijk bij de gedachte alleen al moe werd en aan het einde van de dag gesloopt was. Te moe om uit mijn ogen te kijken door de stress. Want stress geeft het, het continue nadenken over dat wat er nog gaat komen en wat ik allemaal nog moet doen.

Ik ben al stukken rustiger geworden en doe de meeste dingen met meer aandacht. Ik probeer echt bezig te zijn met het ene om daarna pas te kijken naar het volgende. Ik maak geen lange lijsten meer, maar alleen nog maar haalbare kleine lijstjes. Na elk dingetje wat ik heb gedaan, beloon ik mezelf. Mag ik lekker een kopje thee drinken met wat lekkers of even lezen of wat dan ook. Heel klein heb ik het opgebouwd en daardoor kon ik steeds een beetje meer aan. Het is een hele weg.. een lange weg. Een gewoonte is moeilijk te veranderen.

Ik val regelmatig weer even terug, dan komt er ineens een gedachte over iets wat misschien in de toekomst zou kunnen gebeuren in mijn hoofd, wat nu totaal nog niet aan de orde is. Ja natuurlijk zou het in de toekomst een optie kunnen zijn dat dat gebeurd, zekers, maar ik voel meteen de angst en de stress door mijn hele lijf schieten alsof het nu al gebeurd. Mijn spieren doen pijn, ik krijg hartkloppingen en klamme handen. Ik weet met mezelf geen raad en uit een hele kleine gedachte volgt in de stress meteen een ramp scenario. Mijn hoofd slaat door de haast op hol en Voila, ik ben weer één bonk stress.

Mijn hond heeft me heel duidelijk gemaakt wat er met mij gebeurd als er stress is, ik ga er volledig in mee. Als zij uit angst blafte, sloeg mijn hoofd op hol en beet ze op Zn minst iedereen doormidden en kreeg ik daar zoveel stress van, van dat beeld in mijn hoofd dat het alleen maar erger werd, ik werd steeds banger en zij blafte steeds harder. Gelukkig lukt het me al steeds beter om gewoon heel rustig en kalm te blijven, haar geen aandacht te geven en rustig te wachten tot ze weer rustig is. Daarna beloon ik haar en echt het gaat al steeds beter en beter..

Ook met mij gaat het steeds beter, het duurt steeds minder lang en ik schiet niet meer helemaal zo erg door als in het begin. Ik doe eigenlijk hetzelfde als bij de hond, ik probeer gewoon rustig te blijven en wacht tot het voorbij gaat. Ik probeer niet in paniek te raken, ga wandelen, huil even lekker en probeer wat afleiding te zoeken door te tekenen of andere ontspannende dingen te doen. Uiteindelijk zakt het dan vanzelf wel weer af.

Het gebeurd nog best vaak, dat is wel echt lastig. Toch denk ik dan maar, hoe vaker het gebeurd, hoe vaker ik kan oefenen.. hoe meer ik oefen, hoe beter het zal gaan. Zucht, daar doen we het dan maar voor, het is niet anders. Oefenen oefenen oefenen.. de enige manier om er beter mee leren om te gaan. Het is alleen doodvermoeiend, nu voel ik pas wat het elke keer met me doet. Niet zo gek dat ik burn out ben geraakt, dit kost zoveel energie. Het is niet anders, ik werk eraan, ben ermee bezig en het heeft tijd nodig.. veeeeeeeel tijd en vooral.. veel geduld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s