Ieder zijn eigen weg..

Er zit een vrouw tegenover me met haar baby. Ik luister aandachtig naar haar terwijl zij in gesprek is. Ze zit op het puntje van haar stoel en voelt zich niet echt op haar gemak. Ik zie de vermoeidheid in haar ogen en tijdens het gesprek voel ik de spanning steeds meer. Ze heeft stress, veel stress. Helpt je man je bij de verzorging van de baby? Ze kijkt weg, praat er wat overheen en lacht het wat weg. Ze is er niet bij met haar hoofd en lacht vaak wat ongemakkelijk en verdraait hier en daar de waarheid wat zodat het minder erg is. Ze krijgt geen steun, dat voel ik aan alles. Ze gaat het onderwerp het liefst uit de weg. Ik wil wat zeggen tegen haar, maar ik doe het niet. Één woord en de tranen zullen losbarsten heb ik het idee. Toch zeg ik niks, doe ik niks.

Ik kan aan alles zien dat ze niet gelukkig is. Ik voel haar stress en zie haar worstelen. Het is of ik mezelf zie hoe ik jaren geleden was. Het is of ik in een spiegel kijk naar mezelf. Precies zo deed ik ook. Zo subtiel dat het bij veel mensen helemaal niet op viel, tenminste dat dacht ik. Ik drukte het weg, wilde het niet voelen, wilde gewoon dat alles leuk was. Ik wilde gewoon een normaal gezin en probeerde vooral te kijken naar wat er wel goed ging en daaraan vast te houden. Ik wilde niet geloven dat het niet goed zou gaan. Ik wilde laten zien dat ik het ook kon, dat ik mijn gezin bij elkaar kon houden, wat er ook gebeurde. Het gras is altijd groener bij de buren dacht ik altijd maar weer. Ik hield mezelf overeind door vooral niet te voelen. Snel over op een ander onderwerp, snel weer verder gaan en vooral niet voelen. Als ik wel zou voelen zou ik er iets mee moeten doen.. en tja, dat was eng, dat durfde ik niet. Ik was bang.

Ik voel verdriet als ik naar haar kijk, wil haar helpen, met haar praten en toch doe ik het niet, iets houd mij tegen. Ik ken haar amper en ik zit alleen maar bij dit gesprek. Het is niet aan mij om me erin te mengen. Ik vind het moeilijk. Wat nou als iemand eerder met mij erover gesproken had, mensen moeten toch ook gezien hebben dat ik niet gelukkig was? Één iemand, die ik eigenlijk amper kende vroeg mij op de man af, ben je wel gelukkig? Gaat het wel goed met jou? Ik kon het niet meer ontkennen al deed ik nog wel een poging, maar toen was ik al bijna over de streep, zij gaf alleen het laatste zetje . Ze geloofde me niet en dat zag ik in haar ogen. Het zette mij weer aan het denken en gaf mij het laatste zetje… er was geen weg meer terug. Ik moest doorzetten nu..

Ik wil haar helpen maar ik doe het niet, het moment is voorbij en ik loop weg. Ieder heeft zijn eigen tijd nodig, ieder doet het op zijn eigen tempo. Iedereen kan wel roepen, wees niet bang, volg je gevoel, ga toch weg, die angst zorgt ervoor dat je ongelukkig blijft. Wat als je daar nou gewoon niet aan toe bent? Wat als je nou gewoon nog niet zover bent dat je alleen verder kunt? Of wat als je je baan nog niet durft op te geven of je leven durft anders in te richten terwijl je het eigenlijk wel zou willen? Wat nou als je daar op dat moment gewoon nog niet rijp voor bent of de situatie het gewoon nog niet toe laat? Is dat dan verkeerd? Het is toch niet verkeerd om bang te zijn. Zolang het maar niet een heel leven negatief gaat beheersen en al het geluk wegneemt. Ja dan is het echt tijd om over de angst heen te stappen en ervoor te gaan, maar dat moment komt dan vanzelf wel, stapje voor stapje. Angst is gewoon oké, dat mag er gewoon zijn en iedereen mag voor zichzelf de keuze maken om te blijven in een situatie waar die in zit, ook al is het misschien niet dat wat je eigenlijk wilt. Bij mij kosten dingen gewoon tijd en heb ik al die kleine stapjes nodig. Al ziet de hele wereld dat ik er niet heel gelukkig van word, toch kan ik pas verder gaan als ik er klaar voor ben en geen moment eerder. Dan maar wat langer in een lastige situatie, zo erg is dat nu ook weer niet. Daar leerde ik juist de kleine dingen waarderen die wel leuk zijn.

Ik ben niet de aangewezen persoon om een ander te vertellen wat ie wel of niet moet doen. Nu pas begrijp ik dat echt, voel ik echt hoe belangrijk het is dat ik zelf beslissingen neem en niet de dingen doe omdat een ander zegt dat ik ze moet doen. Een ander is niet mij en ik ben niet die ander. Ieder op zijn eigen tempo. Ik kan een luisterend oor bieden, iemand helpen als diegene erom vraagt maar verder kan ik er niets aan veranderen. Ieder zijn eigen weg op zijn eigen tempo…

Eén reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s