Hoofd in de knoop

Mijn hoofd raakt nog zo regelmatig in de knoop. Het klinkt raar, maar zo voelt t echt. Het omgaan met triggers blijf ik lastig vinden. Soms lukt het me op tijd in te grijpen en soms ook helemaal niet. Zodra ik een prikkel krijg wil ik weer doen wat ik altijd deed, snel iets zoeken om me af te leiden. Ik word dan druk en chaotisch en ben mijn focus kwijt En het duurt lang voordat ik weer “ normaal” ben. Ik vergeet nog zo vaak als ik weer een trigger krijg, de tijd te nemen om het even op me in te laten werken en gewoon even te voelen wat er nou precies gebeurd en waar ik nou op heb gereageerd. Eventjes stil staan, voelen wat ik voel en mezelf afvragen, moet ik er iets mee? Kan ik het ( even) naast me neerleggen? Kan ik er iets uithalen of is het gewoon niks?

Ik weet wel hoe het moet en ja, er zijn echt genoeg momenten waarop het me wel lukt. Waarop ik me super trots voel omdat ik heb geluisterd naar mezelf en echt even letterlijk stil ben gaan staan. Even zoveel keren lukt het ook niet en ja dat maakt me soms echt moedeloos. Zo vaak nog voel ik het te laat en ben ik alweer doorgevlogen en heb ik er geen aandacht aan besteed. Dat moet ik elke keer bekopen met soms wel urenlang een rot gevoel. Als het er eenmaal in schiet dan is er niet veel meer aan te doen. Als ik op tijd erbij ben dan wel.. soms word ik er wanhopig van, maar de keren dat het wel lukt ben ik zo trots en voel ik me zo goed… daarbij valt alles weer in het niet.

De hond geef ik nu druppeltjes om de pieken van haar stress eventjes wat te minderen. Kijken of dat gaat werken voor haar en dus ook voor ons. Het gaat echt al heel goed, maar we zijn er echt nog niet. Ik vraag me af of het niet verstandig zou zijn om zelf ook weer eens wat in te nemen, om die pieken wat te verzwakken.. zou dat niet veel prettiger zijn? Gewoon even iets wat me net iets rustiger maakt? Geen zware dingen ofzo maar gewoon iets…zodat ik niet elke keer zo een rot gevoel krijg? Misschien wel.. maar toch ben ik nog niet overtuigd. Ik leer er namelijk elke keer weer zoveel van als ik in een dal heb gezeten. Elke keer ben ik daarna weer een stukje verder gekomen en voel ik me beter omdat het me deze keer wel gelukt is. Alleen is het soms wel erg vermoeiend. Het kost namelijk bakken met energie om te leren… en dit is een pittig leer proces.

Misschien zou ik het wel kunnen doen om er iets makkelijker doorheen te komen, alleen past dit ook wel weer bij mij. Ik wil het zelf doen, zonder hulp en zelf vallen en opstaan. Ik wil leren ermee om te gaan want ik heb het gevoel dat ik daar uiteindelijk meer baat bij heb. Misschien is het eigenwijs, misschien moet ik het mezelf niet zo moeilijk willen maken.. en toch.. ondanks alles voelt t beter om gewoon zo door te gaan. Te letten op mijn voeding, te bewegen , te schrijven en zo steeds meer te leren over mezelf. Waarom? Ik weet het niet, echt niet. En als mijn hoofd dan weer in de knoop zit snap ik er ook niks meer van… maar elke keer als de knoop er weer uit is weet ik het weer. Ja dit past bij mij.. dit is mijn weg, zo wil ik het en niet anders. Ieder zijn ding en dit is blijkbaar de mijne..en ik weet nu dat ik altijd een keuze heb, elke keer weer. Morgen kan het dus zomaar weer anders zijn, ook prima. Vandaag kies ik voor deze weg.. morgen zien we wel weer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s