Eenzaam zijn.

Alleen zijn is niet erg, het kan zelfs heerlijk zijn. Ik heb het weer opnieuw moeten leren. Daar waar ik als kind heel graag alleen was en nooit behoefte had aan veel mensen om me heen, was ik dit eigenlijk verleerd. Alleen zijn, en dan bedoel ik ook echt alleen zonder afleiding, betekent namelijk ook geconfronteerd worden met mezelf. Gevoelens die ik ineens voel omdat ik geen afleiding heb. Het is eigenlijk net zoiets als wanneer mijn vriend en ik een tijdje wat meer langs elkaar heen leven, ik voel hem dan niet echt goed meer aan want ik richt mijn aandacht niet op hem en hij niet op mij. Daardoor zeggen we vaak net de verkeerde dingen tegen elkaar en heb ik het gevoel dat we elkaar niet helemaal meer begrijpen. Op het moment dat we elkaar echt weer aandacht geven, voelen we elkaar ook veel meer aan en zeggen en doen we veel meer de juiste dingen. Ik begrijp nu pas echt goed waarom er gezegd wordt dat partners ook tijd voor elkaar moeten inplannen, zeker als er kinderen zijn. Ik snapte dat wel, maar voelde niet echt hoe belangrijk dat is.

Zo heb ik lange tijd geen aandacht aan mezelf besteedt. Racete ik maar door om het iedereen naar het zin te maken en te zorgen dat iedereen om me heen gelukkig, want tja als de anderen gelukkig zijn dan ben ik dat ook toch?

Jammer maar helaas, dat werkt dus niet zo, begrijp ik nu. Het is juist andersom, als ik gelukkig ben, zijn de anderen om mij heen dat ook.. als ik gelukkig ben kan ik de mensen om mij heen geven wat ze nodig hebben en voelt dat veel fijner. En nee, ik kan de wereld niet redden, ik kan niet iedereen helpen, ik kan niet iedereen gelukkig maken maar dat hoeft ook helemaal niet.

Ik moest alleen eerst uitvinden waar ik dan gelukkig van werd, ik had gewoon geen idee eerlijk gezegd. Ik had al zo lang niet echt naar mezelf omgekeken dat ik gewoon geen idee had waar ik nou gelukkig van werd. Eigenlijk was dat het moeilijkste stuk van alles. Ik was onzeker en bang, want als ik alleen was, wat ik eigenlijk gewoon heel graag wilde, kwam er ook een heleboel verdriet naar boven en een heleboel angsten. Ik heb er echt geen weet van gehad, ik voelde dat niet maar nu pas voel ik wat het met mij heeft gedaan. Dat voelen vond ik echt doodeng, ik wilde ervoor wegrennen, afleiding zoeken maar het kon niet. Ik lag noodgedwongen met een zeer hoofd op de bank en kon er niet voor weglopen. Bah wat voelde ik mij ellendig, wat is het naar om zo een bak aan verdriet te voelen. Er zat gewoon echt heel veel, zoveel dingen had ik ergens weggestopt. Kleine dingetjes, grote dingen, het was zoveel dat ik ergens in een tunnel stortte voor mijn gevoel. Het gekke is, heel veel dingen waren eigenlijk zo opgelost. Die waren helemaal niet zo groot, maar doordat ik het maar wegstopte voelde het als een grote last.

Nu neem ik elke dag tijd voor mezelf. Ik wandel heerlijk met de hond, maak mijn hoofd leeg en zorg ervoor dat de negatieve energie eruit is en daarna ga ik lekker een tijdje op de bank liggen. Muziekje aan, hoofd in de zon en gewoon maar liggen. Vaak komen er dingetjes naar boven, soms huil ik een heel klein beetje en soms lig ik gewoon en geniet ik van de rust. Ik vind niet altijd de rust, maar dat is oké want ik weet nu dat er een andere dag komt waarbij het wel lukt.

Het is een lange lange weg, maar wat ben ik blij dat ik die weg ben ingeslagen. Ik voel me steeds rustiger worden en steeds meer mezelf. Tja en soms ook helemaal niet en val ik weer even naar beneden. Ik laat me vallen, krabbel na een tijdje weer op en ga weer door. Ik weet nu dat er steeds vaker betere momenten komen, als ik maar volhoudt. Als ik maar trouw blijf aan mezelf en mezelf deze tijd gun, ook als ik het druk heb.

Ik was vaak eenzaam van binnen, eenzaamheid die niemand zag en ik ook liever ontweek. Eenzaam omdat niemand het echt begreep wat ik nodig had en zolang ik daar maar naar bleef verlangen dat iemand mij zou begrijpen bleef ik mezelf eenzaam voelen. Nu weet ik wel beter, niemand kan mij zo goed begrijpen als ik zelf. Zolang ik mezelf dus maar genoeg aandacht geef en blijf voelen wat ik voel en daarmee leer dealen of er juist van geniet van wat ik voel, zit ik toch op de goede weg. Nooit meer ga ik het zover laten komen en alles wegstoppen. Want het is net zoiets als een kleine schuld die groter en groter wordt omdat hij niet wordt afbetaald. Het begint met iets kleins, maar door er geen aandacht aan te besteden wordt het een enorm ding en een lange weg terug. Ik beloof mezelf hierbij plechtig dat ik dat echt nooit meer laat gebeuren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s