Boze buurman

De hond staat even te blaffen in de tuin. Vandaag wil het even niet zo erg en reageert ze weer heftiger dan de dagen ervoor. Ik sta even met haar in de tuin en ze blaft hard. Eigenlijk is ze een heel rustige hond verder die maar weinig blaft. Alleen als ze bang is uit ze zich door even flink te blaffen en te grommen. Fantastisch want hier kan ik dan mooi op inspelen door haar even uit de situatie te halen. Ik ben blij dat ze het goed aangeeft, wat ze in het begin niet deed. Toen vloog ze gewoon zonder waarschuwing op iemand af als het haar niet zinde en hapte ze. Nu zijn we in ieder geval een stuk verder want ze heeft het goed aan waardoor het voor mij duidelijk is en ik haar uit de situatie kan halen.

Angst is een moeilijk ding, het laat zich moeilijk sturen en als het zich eenmaal aandient duurt het lang voordat het weer weg weg is. Het kan in een seconde er zitten en kan uren duren voordat het weer wegtrekt. Ook de hond is daarna doodmoe en heeft veel rust nodig. Ik probeer zoveel mogelijk prikkels waarbij de angst getriggert wordt te vermijden zodat die angst niet steeds opvlamt maar ze rustig van een afstand aan een situatie kan wennen, in dit geval personen waar ze bang voor is. Het is een lang proces zowel bij haar als bij mij.

Een verdere buurman begint te schreeuwen, of die “K*T hond zijn bek wil houden”. Ik sta perplex, hoezo? Ze blaft misschien net 10 seconden. Ze blaft helemaal niet veel en meteen gaan we zo schreeuwen? Ik blijf staan waar ik sta, hier zit namelijk mijn angst, mensen die naar tegen me doen. Ik, de pleaser, kan er slecht tegen en krijg er een rot gevoel van. En juist dat rotte gevoel ben ik bang voor. Ik roep in een opwelling terug of hij gek geworden is. Daarna adem ik een paar keer diep door en laat het rustig over me heen komen dat gevoel. Ik voel het nare gevoel, ik voel de angst die op wil komen en geef het gewoon even aandacht. Ja dit voelt echt rot, dat mag ook, niemand zou een ander zo mogen behandelen. Ik wacht en wacht en het gevoel ebt weer weg.. de angst krijgt weinig kans. Ik blijf net zo lang staan totdat ik helemaal rustig ben en loop dan pas naar binnen. Deze man straalt een hoop ongeluk uit als ik hem wel eens zie. Net als zijn vrouw, dat is ons al vaak opgevallen. Deze mensen zijn totaal ongelukkig, ik denk met elkaar en alleen maar bezig met de buitenwereld zodat ze zich niet op zichzelf hoeven te richten. Deze meneer had gewoon rustig aan de deur kunnen komen als hij zich zou hebben gestoord aan mijn hond, ik had heus naar hem geluisterd en samen naar een oplossing kunnen zoeken. Dit sloeg echt nergens op, want het hele blaffen duurde misschien 10 seconden.. waar mensen wonen is geluid, dat is nu eenmaal zo.

Heel rustig leg ik het naast me neer en ik ben trots. Normaal zou ik naar binnen zijn gestormd en het verhaal hebben gedeeld en had iedereen zijn mening gegeven en was ik nog een tijdlang chagrijnig geweest. Nu heb ik eerst even gewacht om even te voelen wat het met me doet en eerst rustig te worden. Ik ben trots dat ik me niet uit het veld heb laten slaan. Het klinkt allemaal simpel, maar dit is één van de dingen waar ik gewoon moeite mee heb. Ik heb geleerd.. en Yes het is gelukt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s