Dat nare depressieve gevoel

Elke dag gebeurt het wel een keertje. Soms heel subtiel, andere momenten veel meer aanwezig. Soms is het zo weer weg en andere dagen blijft het me gewoon achtervolgen. Een opmerking, een voorval of gewoon zomaar bij het wakker worden, ik ben er eigenlijk nooit echt op bedacht maar ineens is het er. HET GEVOEL noem ik het ondertussen maar. Dat nare rottige gevoel wat ik eigenlijk niet zo goed kan omschrijven. Dat gevoel wat dan ineens naar boven komt, mijn schouders strak zet en mijn hoofd op standje depri. Het gevoel van klem zitten en een hoofd wat in de knoop zit. Ik kan het nergens echt mee vergelijken. Een rottige dag was vroeger gewoon een rottige dag, morgen weer beter. Dit voelt echt anders. Dit voelt donker en naar en alsof het allemaal gewoon heel zwaar is. Mijn ogen die ineens moe zijn, de spieren die vast zitten en mijn schouders die de neiging hebben om te gaan hangen, tranen die zich verzamelen om naar buiten te komen maar het lukt niet. Iedereen heeft wel eens een slechte dag maar dit voelt echt vele malen beroerder. Net als iemand die pijn heeft na een operatie, wat gewoon normaal is, maar door stress de pijn ervaart alsof het vele malen erger is.

Het blijft komen en gaan en ik schrik er elke keer weer eventjes van als het er is. Ik weet er nu alleen beter mee om te gaan, ben minder in paniek ( de meeste tijd niet meer) en kan het gewoon steeds beter handelen. Evengoed voelt het gewoon echt niet fijn en hoop ik elke keer dat het snel weer weg trekt. Ik weet dat het weer over gaat, dat het niet iets is wat blijft, dat er weer betere momenten komen, dat ik hier “ gewoon” even doorheen moet. Dat even soms ook langere tijd kan zijn maar dat er echt weer betere momenten komen.

Toch is het erg vermoeiend en moeilijk uit te leggen voor de mensen die dit niet kennen. Het is niet iets wat je even van je afschud en weer kwijt bent. Het is een gevoel waar ik elke keer weer mee moet dealen, want voor mij voelt het gewoon als heel erg naar.

Toch ben ik trots op mezelf, dat ik mezelf elke keer weer weet op te pakken en er doorheen weet te gaan. Ook als ik het soms heel erg moeilijk vind. Ik weet dat dit ervoor zorgt dat ik niet helemaal kan gaan voor de dingen die ik echt zou willen en zeker ook zou kunnen. Ik weet dat dit gevoel ervoor zorgt dat ik vlucht in mijn comfort zone, omdat het gewoon nog te heftig voelt. Maar wat ik ook weet is dat het eigenlijk al heel mijn leven er is, alleen net niet erg genoeg om er echt iets mee te moeten doen. Dat het gewoon acceptabel was en daardoor geen noodzaak om het aan te pakken. Nu er een vergrootglas op ligt kan ik er veel meer mee. Eigenlijk is dit gewoon nodig voor verdieping. Net als op het werk, waarin ik gewoon veel op gevoel altijd al goed doe, maar nu steeds meer ook de verbanden wil leggen, wil begrijpen waarom iets is zoals het is. Gewoon omdat het alles net een beetje duidelijker maakt, ik het net wat mee begrijp waarom iets is zoals het is.

Dat is dit eigenlijk ook, op gevoel deed ik altijd al best veel goed, maar ik begreep niet echt waarom ik het deed of wat het precies met me deed. Dat begrijp ik nu veel meer waardoor ik gewoon meer uit mezelf haal. Makkelijk? Echt niet. Het is een soort verslaving waar ik vanaf wil komen. ik ben zo gewend om erin weg te zakken in dat wat ik gewend ben om te doen, dat ik het lastig vind om dingen dan nu anders te doen. Ik heb 42 jaar gedaan om daar te komen waar ik nu ben en heb het afgelopen anderhalf jaar dat allemaal even opnieuw gedaan. Van voren af aan ben ik weer begonnen en heb weer opnieuw moeten leren lopen voor mijn gevoel. Ik heb alles opnieuw moeten leren en door daarop te reflecteren zie ik nu veel meer waarom ik dingen doe en hoe ik me daarbij voel.

Het is niet makkelijk, verandering is gewoon lastig, maar ik vind het de moeite waard, in ieder geval alles beter dan me zo rot voelen. Ik wil gewoon me vaker happy voelen, ook al snappen mensen mij niet want ze zien iets anders. Dat wat zij zien, wil ik ook zien en vooral voelen.. en precies daarvoor is dit nodig. Leuk of niet.. ik heb A gezegd en nu wil ik ook door! Ik ben al zo ver gekomen, het kan alleen maar nog beter worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s