Hoge verwachtingen van mezelf in het ziekenhuis.

Daar gaan we weer… ik heb hem weer gevonden, de kern van mijn probleem. Zoals altijd weer zijn het de verwachtingen die ik van mezelf heb.

In het jaar dat ik mijn hond nu heb, heb ik allang geleerd om mijn verwachtingen wat haar betreft een eind naar beneden te gooien. Ik heb allang geleerd dat ieder individu nu eenmaal grenzen heeft bij wat hij kan en niet kan. En ja, dat geld dus ook voor mij. Voor een deel ben ik zoals ik NU ben. Ja, ik kan dingen veranderen, maar ik kan niet helemaal een ander persoon worden. Ja ik kan mezelf aanmoedigen om en stapje voor stapje ergens beter in te worden en aan angsten te werken, maar er zijn echt grenzen. Als ik te ver van mezelf kom te staan, dan voelt het gewoon niet goed meer.

Ik ben bijvoorbeeld graag op mezelf en in mijn eigen wereldje. Ik hoef niet zo nodig een huis vol visite( liever niet zelfs) en elke dag op pad. Ik hou niet van groepen mensen en van continue sociaal doen. Ja zeker heb ik geleerd in de loop der jaren om hierin wat flexibeler te worden en het iets op te rekken, maar ik ben nog steeds wie ik ben. Ik heb die tijd en rust nodig in mijn huis om mezelf terug te trekken. Ik wil niet continue mensen over de vloer of continue contact met anderen hebben. Dit zal nooit echt veranderen. Hierin ben ik ook heel stellig geworden, want ik weet ondertussen waar mijn grenzen liggen.

Nu merk ik al een paar dagen dat ik wat onrustig ben, het niet helemaal kan vinden met mezelf. Ik begrijp niet heel goed waarom, maar merk wel dat ik veel worstel met de stress om, wat als ik ingezet word op de Corona afdeling. Kan ik dat wel? Weet ik wel wat ik moet doen? Durf ik wel? Bang om ziek te worden ben ik niet, maar wel bang om iets fout te doen bij een ander of iets niet te weten. Zo gek, want ik zou hier eerder helemaal niet over getwijfeld hebben en was ik gewoon stoer en zou ik zo zijn gegaan. Is het dan toch dat hormonen of leeftijd meespelen? Dat ik daardoor meer nadenk hierover?

Ik word al onrustig wakker en voel me niet heel top, wat is er nou toch vraag ik me af? Waar zit je nou mee? Ik loop buiten met de hond en kom iemand tegen waar ik vaker even mee klets. We lopen samen verder, zij verteld dat ze verpleegkundige is en al jaren niet werkt maar zich nu heeft opgegeven om te helpen. We kletsen er wat over en ik vertel dat ik toch wat onzeker ben om ingezet te worden, het is een hele verantwoordelijkheid. Ze snapt het en heeft hier ook last van en gooit het op de hormonen. Tja, misschien is dat het wel gewoon. Ik loop naar huis en ga zitten in de zon en eet wat. Ik lees ondertussen een blog van een hondentrainster over verwachtingen van de mens naar honden toe. Dat mensen vaak veel te hoge verwachtingen hebben van hun hond en niet alles altijd maar maakbaar en perfect is. Ik zit een tijdje voor me uit te staren en begrijp ineens wat me dwars zit.

Ik heb weer veel te hoge verwachtingen van mezelf. Ik denk blijkbaar weer dat ik alles meteen moet kunnen en weten. Ik heb er stress van omdat ik blijkbaar het gevoel heb dat ik alles meteen maar even goed moet doen, ook al heb ik er geen ervaring mee. Zo onzinnig! Waarom doe ik dat nou toch steeds? Ik weet toch ondertussen dat ik genoeg gezond verstand en ervaring heb om veel dingen wel gewoon goed te doen. Dat ik voorzichtig ben en dat wat ik niet weet toch altijd kan vragen? Waarom stel ik nu weer zulke hoge eisen aan mezelf? Elke hand die kan helpen is er toch één? En de één kan dit goed en de ander dat. Met z’n allen kunnen we het. Ik ben niet alleen en hoef het niet alleen te doen. En als ik wel alleen ben, dan doe ik wat ik kan en dat is heel veel, samen met een dosis gezond verstand. Vooral rustig blijven en niet in paniek raken, dan kom ik een heel eind, dat weet ik nou toch ondertussen wel? Ik kan genoeg en weet genoeg. Echt, die stomme onzekerheid daar moet het echt eens mee afgelopen zijn! Een beetje oké, maar dit gedoe? Pfffff

Ik laat me weer eens teveel meeslepen, maar is dat zo erg? Liever dat ik me goed bewust ben van mijn vermogen wat ik wel en niet kan dan dat ik zomaar wat doe toch? Ik wil gewoon verstandig zijn en niet zomaar blind ergens in stappen. Dat is helemaal niet erg toch? Ik moet er alleen aan wennen. Is dat gewoon volwassen worden? Is dat gewoon een soort van periode waarin ik echt volwassen word in de dingen die ik doe?

Ik denk aan de zin die de vrouw vanmorgen zei, hoe vaker je over die hobbel gaat en het gewoon doet, hoe kleiner die word. En ja, dat is het. Gewoon doen en ja er even bij stil staan en die onzekerheid voelen is prima, dat heeft iedereen. Niemand stapt zomaar binnen en doet het gewoon maar even en als ze het wel doen, liegen ze zichzelf voor. En liegen naar mezelf? Nee, daar doe ik niet meer aan mee. Dan voel ik maar liever de pijn en onzekerheid, alles beter dan het niet voelen en mezelf voorliegen. Liever dat ik die onzekerheid nu heb en mezelf kalmeer dan wanneer ik aan bed sta bij de mensen. Die hebben namelijk een stabiel persoon nodig die hun helpt met hun angsten. Zij liggen daar alleen en hebben niemand anders. Ik weet van mezelf dat ik er dan zal staan.. dat dit even nodig is nu zodat ik daar straks niet doorheen hoef. Het is goed zo, ik ken mezelf inmiddels. Dit is goed, dit is juist fijn. Gooi alles er nu maar uit.. dan kan ik er als ik nodig ben helemaal voor gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s