Zeuren en klagen

Ik lees een stukje over een moeder met een burn out, ze klaagt dat de kinderen thuis zitten en ze het allemaal zo zwaar en moeilijk vind. Nu ze net weer een beetje ritme in haar leven had en alles redelijk verliep, wordt er roet in het eten gegooid. Ze kan het niet aan en vraagt wat ze moet doen. Als eerste komt er in mij op, ja wat wil je dan? Liever op een IC aan de beademing liggen? Wil je liever doodziek zijn? Nee? Nou dan accepteer het. Heel de wereld zit thuis en niemand vind het leuk. Voor iedereen is het zwaar en niemand zit erop te wachten. Accepteer het! Doe het ermee. Dit is wat je kunt doen om niet ziek te worden, dat is het enige offer wat je hoeft te brengen. Thuis zitten en blijven met je eigen gezin in een warm huis met alle luxe die nodig is. Denk even aan alle mensen die helemaal niks hebben. Geef jezelf een schop onder je kont en zeur niet zo.

Dat is het eerste wat er in me opkomt en dan besef ik dat ik zelf precies zo doe. Ook ik heb mijn momenten dat ik loop te zeuren om niks. Ik besluit precies hetzelfde te doen, mezelf te vragen wat ik dan wil. En dan mezelf iets voorhouden wat vele malen erger is.

Het is rustig op de kinderafdeling. Er liggen amper kinderen en we zijn voornamelijk bezig met schoonmaken en erop letten dat we bij niemand te dicht in de buurt komen. Ik hoor mezelf een beetje klagen, jeetje ik voel me zo nutteloos. Ik zit hier maar een beetje terwijl er ergens anders in een ziekenhuis de mensen de benen uit hun lijf rennen. Dat voelt toch gewoon niet goed? Ik spreek een aantal andere mensen van andere afdelingen en die hebben precies hetzelfde gevoel. Tja, er wordt geklapt voor de zorg maar wij hebben het rustiger dan ooit. We krijgen bloemen en bedankjes en van alles nog meer, maar eigenlijk schaam ik me gewoon een beetje.

Ik sta stil en denk ineens, maar wat wil je dan? Wat zou je andere optie zijn dan? Wil je liever dan nu op een IC werken waar ze de benen uit hun lijf rennen en de mensen dood neervallen? Wil je dan liever nu hard aan de bak op een andere afdeling? Tja als ik heel eerlijk ben, dan wil ik dat ook niet nee. Ik zeg tegen mezelf dat we het allemaal verdienen. Dat de meeste mensen het ziekenhuis niet eens in zouden durven. Dat wij de mensen zijn die straks als eerste erbij worden gehaald als er nood aan de man is op de andere afdelingen. Dat wij tenminste nog meer beteken voor de gezondheidszorg dan menig ander die nooit ergens mee in aanraking zullen komen en alleen maar thuis af hoeven te wachten. Dat wij door het contact dat we nu eenmaal hebben met de ouders en kinderen, waar afstand nemen echt vaak niet mogelijk is om ze te kunnen verzorgen, een groot risico lopen om zelf ziek te worden. Dus ja, ook al rennen wij niet de benen uit ons lijf, ook wij verdienen het.

Ik voel me meteen een stuk beter, wat heeft zeuren nou voor zin? Soms zijn dingen gewoon moeilijk, dat mag en ja ik mag best even balen. Maar erin blijven hangen? Wat heeft dat voor zin? Niks nakkes nada niente. Iedereen doet op zijn manier wat ie kan en de een doet meer dan de ander. Als iedereen iets doet, is het samen heel veel en elk schakeltje is belangrijk. Klaaguurtje is voorbij en vanavond ga ik genieten op het werk als het rustig is en zoveel voorbereiden als wat ik kan. Daar hoort rust nemen ook bij.. want zoals altijd kunnen dingen zomaar weer veranderen en zou ik kunnen verlangen naar de rust die er nu is….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s