Spanning in het ziekenhuis

Ik voel me onrustig, ben niet mezelf, weet niet zo goed wat ik met mezelf aan moet. Vandaag een extra dag werken in het ziekenhuis. Eigenlijk had ik mezelf voorgenomen om niet extra te werken. Om dat wat ik heb opgebouwd het afgelopen jaar, niet weer af te breken door weer steeds in te springen op het werk. Er is namelijk altijd tekort personeel. Dagelijks krijgen we berichtjes van diensten die opgevuld moeten worden. Ik heb juist mijn leven weer op de rit en zoals het nu gaat is het goed vol te houden. Jammer alleen dat een virus roet in het eten komt gooien..

Deze keer besluit ik de dienst extra te doen in plaats van een andere dag ervoor vrij te vragen. Iedereen moet zijn steentje bijdragen, het is even niet anders. Er komt vast nog veel meer op ons af en dan heb ik de keuze misschien helemaal niet meer. Dan is het gewoon gaan op adrenaline.

Het voelt anders op de afdeling. Er is geen bezoek, er zijn geen kinderen die geopereerd worden en alles wat niet strikt noodzakelijk is wordt niet opgenomen en blijft thuis. De ouders van de kinderen die er wel liggen hebben stress. Niet alleen stress om hun kind dat ziek is, maar daarnaast ook stress om het virus. Van alle plekken waar je niet wilt zijn op dit moment, staat het ziekenhuis wel echt bovenaan. De spanning is gewoon voelbaar, overal. Ook al hebben wij de patiënten met Corona zelf (nog ) niet op de afdeling, toch is alles anders dan normaal. Het maakt mij en iedereen om me heen onzeker. Voor mijn gevoel klopt het niet meer, terwijl normaal ook geen dag hetzelfde is, voelt alles toch anders.

De spanning is voelbaar, collega’s zijn anders dan anders. Ze reageren anders en zijn sneller geïrriteerd, net als ik zelf. niets is meer normaal en dat geeft onrust.

Soms denk ik wel eens, laat het me maar doen. Laat me maar naar boven gaan, waar de patiënten liggen met Covid-19, een pak aantrekken en ervoor gaan. Laat me maar in actie komen en voor die mensen zorgen. Laat de adrenaline maar door mijn bloed stromen en me overeind houden. Ertegenaan hikken is misschien nog wel moeilijker dan in actie komen. Het is nu een soort van stilte voor de storm. Een soort van spanning in de lucht die voelbaar is voordat het onweer losbarst.

Toch zal ik, als het zover komt, terug denken aan deze tijd. Aan de tijd dat nog niks echt duidelijk was en ik nog in het ongewisse leefde en de afdeling draaiende hield. Ik zal waarschijnlijk wensen dat ik nog in die redelijke rust kon zijn en gewoon mijn acht uur werkte. Het lijkt fijner om vol in de storm te staan, maar eenmaal erin is er geen weg meer terug.

De rust bewaren, moed erin houden en goed voor mezelf zorgen en proberen te genieten van de tijd zoals die nu is. Meer kan ik niet doen…

2 reacties

  1. Hopelijk zorgt de politiek ervoor dat die heldenstatus voor jullie blijft behouden, ook na deze crisis 🙂

    Minder besparingen en meer erkenning, om maar iets te noemen.

    Volhouden !

    Geliked door 1 persoon

  2. We gaan het zien. Natuurlijk zou het fijn zijn, maar het ontbreken ervan weerhoudt me niet om
    Mijn beroep uit te oefenen. Gelukkig krijg ik veel terug van de kinderen en ouders waar ik voor zorg. Ik kan goed rondkomen en hou van mijn werk… dat is belangrijker dan wat dan ook..

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s