Klappen voor de zorg.

Avonddienst op de kinderafdeling. Iedereen heeft het maar over één ding, net als de rest van de wereld. Vanavond wordt er geklapt voor de zorg, we staan voor het raam en kijken naar buiten. Er staan veel mensen en zelfs op de afdeling komen er ouders naar ons toe om te klappen. We worden er stil van en staren naar buiten. Thuis huil ik om elke scheet maar hier word ik alleen maar stil, meer komt er niet uit. Toch voelt het ook een beetje raar, ik heb nog niet het idee dat ik het verdien. Ik heb nog niet één patiënt verzorgt met het virus en ik vind het maar gewoon heel normaal om mijn werk te doen. Ik doe niets anders dan anders. Het enige verschil is het gevoel wat nu wel anders is. Het gevoel van, wat staat ons nog te wachten? Wat wordt er straks van ons verwacht? Hoe gaan we alles draaiende houden? Kunnen we het aan?

Ik vind het lastig en ja het geeft me echt wel stress. Laat ik dat nou net lastig vinden om daar mee om te gaan nog.. maar wie kan er wel goed mee omgaan? Iedereen op de wereld heeft nu stress, niemand weet wat hem of haar te wachten staat. Ik heb het gevoel van machteloosheid wat waarschijnlijk de meeste mensen hebben. Liever zou ik gericht iets doen, me nuttig maken en aan de slag gaan. Alleen, dat mogen we nog niet in het ziekenhuis. Iedereen die nu kan moet juist nu energie sparen, dat wordt van ons verwacht, om straks alles te kunnen geven. Toch lukt me dat nog niet erg, mijn mindset klopt gewoon nog niet en ik voel me eigenlijk alleen maar moe. Ik krijg helemaal geen energie van niks doen en thuis zitten, ik wil me juist nuttig maken, daar krijg ik energie van.

Het gekke is, ik maak me toch al nuttig? Ik doe toch al ontzettend nuttig werk? Ben ik dat dan even vergeten? Misschien niet direct aan de patiënten met het virus, maar er zijn ook nog zoveel andere patiënten. Dat is toch ook al super nuttig? Ik waag me in het holst van de leeuw en doe super nuttig werk. Ben ik dan al zo afgestompt in mijn hoofd dat ik dat niet meer zie? Vind ik het zo normaal dat ik niet eens meer zie wat voor goed werk ik elke keer weer doe? Wat doe ik? Ik kijk naar alle anderen die nuttig werk doen en vind hun geweldig. Ik laat tranen voor al die mensen die zulke mooie dingen doen, maar als het over mezelf gaat dan loop ik vast. Vind ik het allemaal onzin dat mensen het geweldig vinden wat ik doe. Ik sla compleet dicht…

Ik hoef ook niet naast mijn schoenen te lopen, maar misschien iets meer waardering voor mezelf hebben zou niet heel verkeerd zijn toch? Iets vaker over mezelf zeggen, wat goed dat je dat doet, je doet goed werk. Gewoon heel even, af en toe. Er gewoon eens van genieten dat een ander eens waardering toont voor het werk wat we doen is toch niet zo verkeerd?

Toch wil ik niet gaan afwachten wat er komen gaat, ik wil nu iets doen, ook al is het maar iets kleins. Ik wil me nuttig maken en niet thuis gaan hangen en wachten tot ik nodig ben. Ik besluit een mail te sturen naar het koor waar ik zit. Kunnen we misschien als koor buiten bij het bejaardentehuis hier gaan zingen voor de mensen? Wij kunnen allemaal ons verspreiden, zodat we niet zelf in contact komen met elkaar en dan de liedjes zingen die wij voor ons optreden hebben geoefend, het optreden wat nu natuurlijk niet doorgaat. De ouderen kunnen dan voor het raam kijken of vanaf hun balkon. Ik vind het een goed plan, zij zitten maar binnen en kunnen zelf helemaal niets doen.

Ik stuur de mail en bedenk wat ik nog meer zou kunnen doen. Ik loop richting de supermarkt en zie een lokale ondernemer met bloemen, ook voor hen is het zwaar. Alle ondernemers die nu minder of geen inkomsten hebben. Ik haal een mooie bos bloemen, wat ik eigenlijk veel te weinig doe. Nu zijn we allebei geholpen denk ik maar. Kan ik weer even tegen iets fleurigs aankijken en zij verdient weer wat.

Het voelt zoveel beter om iets te doen dan maar af te wachten op de bank. Het werkt niet, ik ga alleen maar in mijn hoofd zitten en ik voel me er helemaal niet beter door. Het is zoveel fijner om iets te doen, ook al is het nog zo klein en lijkt het niets te helpen. Het is echt zo dat alle kleine beetjes helpen, het geeft zo een beter gevoel dan nutteloos op de bank zitten en af te wachten wat er komen gaat. Het zijn juist de kleine dingen die het hem doen, die het verschil maken.

Ik zie dat ook op mijn werk, een ouder die zo blij is omdat ik even een kopje thee voor ze maak als ze wakker liggen, of een kind wat niet wil eten toch een lekkere tosti voor te kunnen schotelen waar ze dan een paar hapjes van eet. Het geeft mij een goed gevoel en ik word er veel blijer van en de ander ook. Juist die dingen maken het leven leuk en juist daardoor voel ik me vele malen beter dan thuis zitten niks te doen.

Als ieder doet wat ie aankan, dan is het samen heel veel. Heel veel kleine dingen maken ook iets groots. Het klappen vond ik heel mooi, ook al voelt het nog niet of ik het heb verdien. Iedereen die iets bijdraagt verdient het. Laten we er samen iets positiefs van maken en na de eerste schrik op wat voor manier dan ook elkaar helpen. Dan maken we samen de wereld weer een klein beetje mooier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s