Ik ben gewoon te lief..

Ik ben gewoon te lief..en ik houd het zelf in stand. Hoe onaardig mijn kids of mijn hond ook doen.. ik blijf toch altijd wel weer diegene die lief doet, die toegeeft. Nee echt niet altijd, maar wel te vaak. Ik hou het in stand omdat ik niet doorzet. Daardoor veranderd er gewoon te weinig aan de hele situatie. Hond blijft bang, kinderen blijven bang en ik ben gefrustreerd. Ik probeer alles maar alleen op te lossen wat gewoon niet gaat. Daarvoor is de andere partij ook nodig. Alleen die andere partij voelt niet de drang om het echt op te lossen want tja, mama bedient ze wel en mama bedenkt allemaal dingen om het op te lossen, waarom zouden wij dan zelf iets doen? Die noodzaak is er gewoon niet. Mama doet alles om te voorkomen dat het steeds escaleert. Iedereen maakt alleen maar slechte ervaring op slechte ervaring. En wat doe ik? Ik hou het lekker in stand.. ik ben continue maar bezig om de vrede te bewaren in m’n eentje. Niemand helpt echt mee want tja.. die noodzaak is er gewoon niet, mama doet het wel. En ik zet niet genoeg door omdat ik het moeilijk vind. Ondanks dat ik weet dat als we als een team zouden werken, het zo opgelost is.

Ik wil graag dat we als gezin een team zijn, dat ik niet meer dat alleen gevoel steeds hoef te hebben en dit zou de uitgelezen kans zijn om daar mee te oefenen.. maar ik pak die kans gewoon niet. Ik laat anderen gewoon over me heen lopen en worstel me zelf overal doorheen. In m’n eentje welteverstaan. Dat is ook precies het hele probleem met mij en relaties, ik wil alles teveel alleen oplossen en accepteer moeilijk hulp, waarom wil ik dan een relatie? Als ik toch alles alleen wil doen? Ik blijf maar aardig en lief en worstel mezelf overal alleen doorheen en de ander loopt erover heen. Tenminste, in dit geval mijn relatie gelukkig niet, maar de hond wel. Ik voed de kinderen wel alleen op, ik voed de hond wel alleen op, ik doe wel alleen het huishouden. Tja en dan raak ik dus gefrustreerd want ik kom er steeds weer achter dat het alleen doen helemaal niet fijn is. Dat als we het samen zouden doen het veel fijner zou zijn. Door mijn vriend zijn er zeker al veel dingen veranderd want hij gaat er niet teveel in mee, hij is sterk en staat stevig in zijn schoenen, alleen hij kan dat ook niet eeuwig volhouden. Ook hij is er wel eens moe van dat ik alles maar alleen loop op te lossen. Alleen dit stuk is voor mij het moeilijkst, ik heb echt zijn hulp nodig want zodra het mijn kinderen betreft ben ik gewoon te zwak. Pfff hij heeft me al zoveel geholpen, hoe vaak moet ik hem nog om hulp vragen? Ik blijf dat moeilijk vinden… maar waarom? Ik help anderen toch ook graag, ook al is het keer op keer?

Ik voel me rot en wil het liefst wegrennen. Het idee dat we hier in huis de komende weken opgehokt zitten en de onzekerheid op het werk, maakt me labiel. Tja, die nachtdiensten werken dan ook gewoon helemaal niet mee. Ik ben moe, ben er klaar mee en wil het liefst gewoon alleen zijn. Alleen het alleen zijn helpt niet, daarvan wordt alles niet beter. Ja af en toe eventjes alleen zijn wel, maar ik word er niet beter van, de hond niet en mijn gezin niet. Ik zal moeten gaan leren om samen te werken en daarvoor zal ik door de zure appel heen moeten bijten. Nukkige kinderen zal ik moeten negeren en wie niet mee werkt, die komt niet meer beneden. Het zal maar voor korte tijd zijn, dat weet ik zeker, als ik nu doorzet en even de regels strak houdt. Maar hoe kan ik dit als moeder doen? Hoe moet ik hiermee omgaan? Ik voel me zo erg op de proef gesteld. De makkelijkste manier zou zijn, hond wegdoen. Dan zou in één klap het hele probleem zijn opgelost. Alleen dan heb ik er nog niets van geleerd. Ik weet dat het me dit wil leren, dat dit juist gebeurd is om mij deze les te leren en me sterker te maken. Ik weet het allemaal, dat heb ik al van mijn scheiding geleerd, maar oh wat vind ik dit moeilijk. Mijn kinderen zijn groot, hebben helemaal hun eigen leven en bemoeien zich verder weinig met me. Wat krijg ik ervoor terug als ik de hond wegdoe? De hond die mij zo ontzettend veel brengt en zo mij zo goed doet? Ik wil haar niet kwijt want wat krijg ik er dan voor terug? Zeer weinig..Ik weet dat de meeste mensen me voor gek verklaren dat ik mijn hond hou terwijl we zulke problemen hebben. Dat was in mijn huwelijk ook zo, niemand begreep waarom ik het maar bleef proberen en nu dit weer. Heel veel dingen heb ik al goed gekregen met de hond nu en daar ben ik al super trots op, maar ik ben er nog niet. Ik moet deze situatie met dat stomme virus en het thuis zitten, benutten om er echt iets aan te doen. Dat kan, dat weet ik zeker. Dat zie ik met zoveel andere dingen dat zij een fantastische hond is en ik gewoon een goed baasje. Alleen ik sta niet alleen hierin en zal in dit laatste stuk echt moeten gaan samenwerken als gezin. Dat zal ons allemaal uiteindelijk alleen maar ten goede komen. Ik kan de situatie niet meer zo laten zoals die nu is, ik moet nu echt stappen ondernemen en streng zijn. Alles of niets, leven of dood, ik moet er echt voor gaan nu. Dit is het moment. Als ik het nu niet doe, dan doe ik het nooit meer denk ik. Dan zal ik toch moeten kiezen om haar weg te doen, want dan kan ik het gewoon niet. Ik weet wat ervoor nodig is dus het is alleen nog maar een kwestie van uitvoeren, streng zijn en doorzetten. Waarom vind ik het dan zo verdomde moeilijk???

Eén reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s