Voorbereiden op Corona virus in het ziekenhuis en thuis.

De spanning is voelbaar, iedereen is alert en praat erover. Wat zal ons te wachten staan? Waar kunnen we op rekenen? Wat zal er allemaal van ons worden verwacht? Kunnen we het wel aan? Doem scenario’s worden ons voorgespiegeld door de media en ja, daar word je toch door meegezogen. Of je wilt of niet. Ik zit in de nachtdienst wat ook al niet de beste dienst is voor dit soort dingen. Ik slaap slecht en als ik moe ben draait mijn hoofd nog meer op volle toeren. Ik vind het steeds lastiger worden om er continue mee geconfronteerd te worden, dat maakt me rusteloos en helpt niet om mentaal me lekkerder te voelen zeg maar..

Het zijn spannende tijden en het valt niet mee om rustig te blijven. Ik merk dat ik meer behoefte heb aan rust en tijd voor mezelf. Jammer alleen dat dat nu juist helemaal moeilijk is. Drie pubers die vanaf nu niet naar school gaan en dus continue thuis zullen zijn, een hond die daar dan weer gestresst van raakt, de stress van alle verhalen op tv en een partner die elk verhaal deelt met me over het virus. Ingrediënten genoeg dus om mij weer uit balans te gooien. Gelukkig heb ik werk waar ik naartoe MOET, dus ik kan regelmatig even vluchten. Alleen is daar dus ook de stress, want wat staat ons in de ziekenhuizen nog te wachten? Niemand die het weet.

Toch zijn wij gewend om met stress situatie om te gaan in het ziekenhuis. Vaak weten we maar weinig als er een patiënt komt en gaan we van het ergste uit. Voorop staat om de patiënt natuurlijk in leven te houden en daar doet iedereen dan ook alles aan. We zorgen dus voor een zo goed mogelijke voorbereiding en op het moment dat de patiënt er is wordt er keihard gewerkt en staan we er als team. We observeren en beslissen op dat moment pas wat er moet gebeuren om de patiënt in leven te houden. Ik ben er echt niet mee bezig op dat moment wat dit mentaal met mij doet. Ik voel amper angst en ben alleen maar bezig om ervoor te zorgen dat de patiënt zo goed mogelijke zorg krijgt. Na een stress situatie komen de emoties los en dan is het belangrijk daar aandacht aan te besteden. Te praten met elkaar en de emoties te voelen die ook wij als verpleegkundige natuurlijk echt wel hebben. We zijn ook niet van steen.

Dit is ook hoe we in het ziekenhuis nu bezig zijn, ons zo goed mogelijk voorbereiden, rustig blijven en het op ons af laten komen. We kunnen ons nu al grote zorgen maken over of we het wel aan kunnen en wat het met ons gaat doen, maar wat heeft het voor zin? Pas achteraf gaan we evalueren en is er ruimte voor het mentale stuk. Op voorhand dit doen heeft geen meerwaarde en zorgt alleen maar voor stress.

Het klinkt zo simpel maar waarom lukt het me thuis dan niet? Waarom maak ik me thuis wel druk hoe ik de weken door moet komen met alle kids thuis? Zal ik wel genoeg tijd voor mezelf hebben? Kan ik het allemaal wel aan? Ik maak me veel te druk om het mentale, maar wat een onzin. Ik zou me veel drukker moeten maken over mijn en onze gezondheid. Ik zou me moeten voorbereiden door zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen. Goed eten en slapen en bewegen zodat ik zo fit mogelijk ben zodat het virus mij niet zo ziek kan maken, mocht ik besmet raken. Dat is de hoogste prioriteit, dat we het allemaal overleven. Dat alle dierbaren om me heen er zo goed mogelijk doorheen komen.

Als ik nou thuis de focus daarop ga leggen? Bezig zijn met goede voeding, beweging en genoeg rust. Als ik nou vooral bezig ga met ervoor zorgen dat we het allemaal overleven en daar alles voor doe? Dat ik met mezelf afspreek dat ik na die tijd ga evalueren met mezelf en zorg dat ik de dingen die ik heb meegemaakt kan verwerken? Dat ik mezelf daar de ruimte voor ga geven en de tijd? Dat nu voorop staat dat we gezond erdoorheen komen en zo goed mogelijk voor onszelf zorgen? Dan zijn we ook sterk genoeg om anderen te helpen. Dat zal dan ook weer voldoening geven en dat is juist dat stukje positiviteit wat ik zo hard nodig heb. Ik heb namelijk gemerkt dat dat bij veel dingen de grootste ontbrekende factor is, zoveel wordt maar als vanzelfsprekend aangenomen, dat het allemaal maar normaal is. Zowel ikzelf als mijn gezin zullen niet snel roepen, oh wat fantastisch dat je de stofzuiger door het huis heb gehaald, super zeg! Toch zijn die positieve dingen wel precies wat mij me beter laat voelen. Daardoor krijg ik weer energie om door te gaan.

In het ziekenhuis zijn we een team, helpen we elkaar en doen we het samen. Kijken we erop terug en praten met elkaar hoe we ons voelen en geven we elkaar complimenten over het werk wat verricht is. Als ik dat nu thuis ook op deze manier ga toepassen? Dat ik gewoon lekker bezig kan zijn thuis met alles eraan doen om goed gezond te blijven. Dan heb ik ook niet zo de tijd om in mijn hoofd te zitten. Want wat heb ik eraan als ik in mijn hoofd ga zitten en daar van alles ga zitten bedenken? Oke, het klinkt heel heftig, maar stel ik ga dood aan het virus, dan wil ik toch terug kijken op een mooie tijd op aarde? Dan heb ik toch niks aan dat mentale gedoe? Als dat virus op me af komt dan kijkt ie toch niet of ik mijn hoofd op orde heb? Hij zal toeslaan en als mijn lijf gezond is, zal ik in mindere mate ziek worden. Als mijn lijf ongezond is zal ik veel zieker worden en dat is pas mentaal lastig!

Dat betekent dus, DOEN! Niet proberen dat hoofd stil te krijgen en rond te hangen maar doen wat mogelijk is. Actie ondernemen, gezond koken, bewegen, goed slapen en hulp bieden aan anderen waar nodig.. als ik dat doe zal ik daar een behoorlijke taak aan hebben en dus helemaal geen tijd hebben om vast te zitten in mijn hoofd. Ik heb het nodig om te gaan doen. Ik mis alleen nog zo vaak de motivatie, ik kom gewoon niet in die flow. Ik zal eerste stappen moeten zetten en aan de bak moeten. Maar hoeveel meer motivatie heb ik nog nodig? Even grofweg gezegd, een keuze tussen leven of dood? Ik weet niet hoor, zo moeilijk hoeft dat toch niet te zijn? Aan de bak dus, van die bank af en actie! Dan wordt dat hoofd vanzelf wel weer rustig..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s