Burn-out en Corona

Tja en dan heb ik lange tijd mezelf aardig op nummer één gezet en ondertussen geprobeerd zoveel mogelijk gewoon te leven, komt er één of ander virus de boel even flink weer wakker schudden. Ik werk in de zorg dus ik ga er sowieso mee te maken krijgen, of zelfs ik heb er al mee te maken. Waar ik van de week nog opzag tegen een drukke werkweek, lijkt het wel of ik nu heel kalm ben. Ik kan hier niets aan doen, ik kan dat virus niet tegen houden en nee ik kan ook niet zeggen, sorry ik kom niet werken want ik klim net uit een burn out. Ik kan veel, maar soms is het gewoon niet mogelijk. Ik kan aan mezelf denken maar er zijn situaties waarin alle zeilen bijgezet moeten worden.

De vorige keer dat ik thuis zat een aantal maanden, net na mijn scheiding, was ik er nog niet eens aan toegekomen om echt aan mezelf te werken. Ik was hooguit lichamelijk weer iets beter, maar mentaal had ik nog helemaal niets gedaan behalve huilen. Ik moest weer langzaam aan het werk en ja hoor, het bedrijf werd overgenomen en alle zeilen moesten bijgezet worden. Bijna iedereen nam ontslag en ik bleef over met één collega om de hele regio waar ik werkte draaiende te houden. In de zorg kun je niet zomaar zeggen, sorry we komen niet meer, Jammer voor jullie. Het gaat gewoon niet, dus zet je jezelf in de overlevingsstand en ga je ervoor.

Ja ik had toen ook kunnen kiezen om mijn baan op te zeggen en aan mezelf te gaan werken.. alleen ik was net gescheiden, hoe kon ik mijn baan opzeggen terwijl ik er alleen voor stond met drie pubers?? Dat kon gewoon echt niet voor mijn gevoel. Er was al zoveel veranderd, ik kon echt niet meer aan. Tja, vanzelf liep ik de volgende burn out in, achteraf gezien niet zo gek. Deze keer kon ik gewoon niet werken door die stomme hersenschudding dus moest ik wel onder ogen gaan zien dat er werd aan de winkel was. Ik kon niks anders doen, dus tja… ik moest wel. Gelukkig maar! Ik sta er nu zoveel beter voor.

En dan denk je nog tijd te hebben om verder op te krabbelen en dan komt het Corona virus om een hoekje kijken en gooit de hele boel weer in de war. Toch voel ik me rustig, ik ben nu eens niet in paniek. Ik laat het over me heen komen en laat het maar gewoon gebeuren. Dit is te groot, nog totaal niet realistisch. Ik kan me er gewoon nog geen voorstelling van maken hoe het nu verder zal gaan. Het enige wat ik kan doen is nu zo goed mogelijk voor mezelf zorgen en goed slapen. Ik weet dat ik sterk ben en veel meer aan kan dan ik denk. Ik zal mezelf als het nodig is weer in de overlevingsstand zetten om voor de mensen die het nodig hebben te zorgen. Ik zal mezelf weer even van de eerste plaats stoten om een ander te helpen. Omdat het nu eenmaal niet anders kan! Het is een noodsituatie en bij nood gelden altijd andere regels dan anders. Het is wat het is en ik laat het maar op me af komen. Misschien valt het uiteindelijk allemaal mee en misschien ook niet. Ik doe wat ik kan en ik ga daarna de balans wel weer opmaken. Ik zal zover dat mogelijk is zoveel mogelijk voor mezelf zorgen, al zal het met hele kleine dingen zijn, beter iets dan niets. Paniek heeft geen zin, nu moeten we het met z’n allen doen.. burn out of niet.

Eén reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s