Gesprek met mijn angst..

Wat is een jaar op een mensenleven vroeg iemand mij. Helemaal niets toch? Terugkijkend is een jaar helemaal niets. Het afgelopen jaar was een jaar van heus gewoon leven, leuke dingen doen en moeilijke dagen. Veel moeilijke dagen, of in ieder geval een heel stuk meer moeilijke dagen dan normaal. Elk jaar heeft moeilijke dagen en soms ook best aardig wat. En soms zijn er gewoon jaren waar het allemaal even heel zwaar voelt en er geen einde aan lijkt te komen.

Aan het begin leek er geen einde aan te komen. Leek elke dag moeilijker dan de andere. Het was maar een jaar, maar het voelde als verspilling van tijd. Elke dag die in angst doorbracht was een verloren dag voor mijn gevoel. Niets is minder waar, ik heb zoveel meer gewonnen dan verloren. Dat zie ik nu ja.. er middenin zittend voelt het vooral als zwaar..zwaarder zwaarst.. maar ik heb zoveel gewonnen. De uitloop is alleen lang… heel lang. Het is niet zomaar van de ene op de andere dag allemaal wel weer goed.

Maar genoeg is ook gewoon genoeg. Een tijd het moeilijk hebben is nu eenmaal soms zo, een tijd in een zwart gat zitten is een soort van oke…maar als dat gat steeds minder zwart wordt komt er steeds vaker het gevoel, ik weet het nu wel. Ik wil door, ik wil dit niet meer. Ik ben er klaar mee. Ik wil het geloven, zo ontzettend graag wil ik elke keer geloven dat het nu klaar is, dat ik nu door kan en dat dat nare gevoel nooit meer terug komt.

En dan kom je erachter dat het nooit meer zal verdwijnen. Dat hoe hard ik ook mijn best doe, dat gevoel altijd wel weer terug zal komen. Dat dat rottige angst gevoel ook gewoon erbij hoort net als alle andere gevoelens. Dat die spanning die zo naar voelt en zo vaak naar boven komt, de rest van mijn leven bij me zal horen. Omdat het normaal is.. omdat die spanning bij het leven hoort. Net als alle andere gevoelens hoort deze er net zo goed bij, leuk of niet.. dat boeit niet.

Shit.. ik was er zo goed in om die spanning weg te stoppen. Te doen alsof ie er niet was, dat leek eigenlijk makkelijker. Ik was er zo goed in om hem te negeren.. om me te verstoppen ervoor. Tot ik me er niet meer voor kon verstoppen en ermee moest gaan leren dealen. Jakkes bah, ik zal er dus mee moeten dealen dat het gewoon er is.. dat het iets onvermijdelijks is. Het hoort er gewoon bij. Elke uitdaging geeft spanning en alle uitdagingen uit de weg gaan.. tja, dat is nu eenmaal geen leven. Accepteren dat het er is.. ik kon het lange tijd niet. Het was te groot, teveel aanwezig. Nu het kleiner is gaat het makkelijker. Lukt het me beter om het te accepteren. Ook dat gaat vanzelf, daar kan ik niks aan doen. Mensen die roepen, accepteer het gewoon, ja leuk, maar dat is een proces. Dat is niet iets wat je even aan of uit kunt zetten.

Ik voel het steeds vaker dat het oké is, dat ik ermee kan leven dat angst er ook bij hoort, dat die spanning die daaruit vandaan komt nu eenmaal onderdeel is van het leven. Als ik er middenin zit, dan vind ik dat weer moeilijk, maar elke keer komt er weer een einde aan. Voel ik weer dat die spanning een stuk lager is en ben ik een stuk rustiger. Het is nog een op en af, maar wel de goede kant op. Ik wil niet leven in angst heb ik besloten, die keuze heb ik gemaakt en elke keer dat ik angst voel probeer ik er nu mee te kletsen. Zoiets van hé, ik weet dat jij het bent en dat is oké, maar ik laat me niet door jou afschrikken, vertel me maar wat je wilt vertellen, dan kijk ik wel of het echt nodig is om bang te zijn of niet.

Vanmorgen nog vloog het me ineens aan dat ik een drukke week voor de boeg heb. Best veel werken, soms komt dat zo uit en daarnaast nog een aantal afspraken met vriendinnen en een etentje. Het idee alleen al vloog me ineens heel erg aan en ik voelde de spanning oplopen. Ik ben rustig gaan zitten en zei maar gewoon, oké wat is er aan de hand? Waar ben je bang voor? Ik ben maar heel dom een gesprek aangegaan met mezelf. Oké, je hebt het druk de komende week, wat zou je nu al kunnen skippen? Oke wat kun je nog meer skippen? Naja, dat etentje eigenlijk liever niet, maar als ik het niet red bel ik alsnog af. Oké, wat nog meer? Nou ja, uhm tja ik moet veel werken, daar kan ik niet zoveel mee. Oké maar wat kun je dan wel? Uhhh boodschappen doen zodat ik dat niet steeds hoef te doen tussendoor? Oké, nou hup dan doe je dat nu. Ik moest eigenlijk al een beetje lachen, zit ik daar een stom gesprek in mijn hoofd te voeren. Maar jeeeeeee het hielp echt goed! Ik was stukken rustiger, ging direct een heleboel boodschappen halen, liet een vriendin weten dat ik de afspraak even wilde verplaatsen naar een rustigere week en ik voelde me meteen een stuk beter en besloot dat ik op de dag zelf nog zou bepalen of ik naar het etentje zou gaan of niet. Niks geen stress meer en ik zag het weer helemaal zitten. Een uur later krijg ik een appje.. het etentje gaat niet door ivm het Corona virus..

Misschien moet ik die angst gewoon een naam geven en af en toe gezellig even een bakkie mee doen. Best een goed idee eigenlijk.. Het is toch eigenlijk gewoon goed dat hij (of zij) er is? Anders zou ik maar weer als een kip zonder kop doorrennen en allemaal domme dingen doen? Misschien worden we ooit nog wel eens vrienden.. of zijn we dat ondertussen al?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s