Pieken en dalen

Toch blijf ik er maar steeds mee zitten, blijf ik er maar aan denken en vergelijken en begrijp ik het nog steeds niet echt. Waarom zijn dingen op het werk anders dan thuis? Wat maakt nou voor mij dat verschil? Waarom voel ik me daar anders?

Hoe meer ik daar mee bezig ben, hoe meer ik dingetjes begin te snappen. Puzzelstukjes die steeds meer op Zn plek vallen. Ik ben een opleiding gaan doen tot kinderverpleegkundige omdat dat altijd was wat ik wilde. Ik wilde niet met volwassenen werken maar alleen met kinderen, dat wist ik heel zeker. Ik ben de opleiding in Duitsland gaan doen en kon daar meteen leren voor kinderverpkeegkundige. Ik ging daarnaartoe omdat mijn vriendje er woonde waar ik helemaal dol op was. Alles was eigenlijk al meteen gewoon perfect. Gevoel gevolgd, alles in kannen en kruiken, alles klopte. Ik was zeventien.. en alles klopte eigenlijk al wel gewoon. Gevoel gevolgd, droombaan, droomman en het leven kon beginnen of eigenlijk, doel behaald en klaar. Alsof ik een spelletje speelde en al meteen bij de finish was. Eigenlijk niet veel aan dus als ik het zo bekijk. Weinig uitdaging op deze manier, geen zoektocht niks. Ik liep het allemaal zo tegen het lijf en klaar was het.

Tja, toch liep het ook niet zo want in een split second heb ik vriendje toch aan de kant gezet, maakte ik wel mijn opleiding af en ging weer terug naar Nederland. Ik heb er nooit goed over nagedacht waarom ik dat nou precies had gedaan, maar het gebeurde gewoon. Ik heb me nog vaak afgevraagd waarom eigenlijk. Alles was toch perfect? Tja… en blijkbaar is dat wat zo perfect is toch niet altijd dat wat ik op dat moment nodig heb. Want als alles meteen perfect is, dan is de lol er eigenlijk al snel af. Want dan is er niks meer te verbeteren. Niks meer om aan te werken of naar te verlangen en is de uitdaging weg. Het was gewoon te snel, teveel perfect op zo korte termijn. Ik was veel te jong om al zo een perfect leventje te hebben. Het leven is ook risico’s nemen, uitdagingen aangaan.

Dat bleek zeker want ik trouwde met een heel ander soort man. Ik vond hem spannend, hij was een beetje fout in mijn ogen en dat trok me aan. Ik zocht gewoon de spanning op denk ik, onbewust. Ik was nog niet toe aan dat perfecte leventje.

Het heeft me veel gebracht, waaronder ook veel gedoe en dieptepunten maar zeker ook veel hoogtepunten. Ik ben door dit alles ongelooflijk gegroeid en heb mezelf zoveel beter leren kennen. Ik denk niet dat ik me daar anders zo bewust van zou zijn geweest. Op mijn werk voel ik me relaxed, rustig, hoef ik niet zoveel van mezelf aan uitdaging. Wel wat natuurlijk, maar niet in het bijzonder. Ik vind het al wel snel prima, kan erop terug vallen, voel me daar goed en geniet ervan maar echt spannend is het niet. Dat is heerlijk want werken is gewoon mijn rustpunt. Ik hoef niet overal in mijn leven uitdagingen te hebben. Af en toe even een rustpunt is ook zalig.

Ik geniet ook van de andere kant met veel meer dalen en pieken. Hoe gek het ook klinkt, ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken dat alles in mijn leven alleen maar door zou kabbelen. Dat er nergens echt uitdaging in zou liggen. Dat ik alles op gevoel al aardig goed zou doen en geen gevoelens van verlangen zou kennen of van boosheid, onzekerheid en verdriet. Blehhhh , dat zou ik echt saai vinden. Juist die dingen maken mij veel completer als mens. Die maken dat ik echt voel en leef.

Het klinkt gek, want wat is er nou leuk aan diepe dalen? Nou de pieken!! Want waar dalen zijn, zijn er ook pieken. Laat ik daar nou enorm van genieten. Dan voel je pas echt dat je leeft zeg ik maar. Van alles veilig en rustig en saai, daar voel je niet echt dat je leeft. Een vriendin roept wel eens tegen me dat ze me naïef vind, dat ik maar zomaar dingen doe en beslissingen neem en niet altijd de makkelijke weg kies. Laat zij me nou ook vertellen dat ze al jarenlang bij een psycholoog loopt omdat ze niet voelt. Ze voelt gewoon nergens echt iets bij en zit maar te graven in het verleden omdat ze denkt dat het daarvandaan komt terwijl elke beslissing die ze neemt alleen maar berust op veiligheid en perfectie.

Bullshit! Leven is risico’s nemen, stappen durven zetten, angsten overwinnen en tegen gevoel ingaan en een andere weg nemen. Ook als die weg misschien niet altijd de makkelijkste is. Voelen hoe het leven soms hard en zwaar kan zijn, en voelen hoe te gek het ook kan voelen. Uitbundig blij zijn na een diep dal. Blij zijn na een boze bui. Even lekker smijten met deuren om daarna weer heerlijk te lachen. Dan is het lachen toch vele malen leuker dan zonder die boosheid vooraf? Alleen maar keuzes maken op veiligheid daar gaat een mens niet van voelen. Juist die stappen zetten die misschien even alles op z’n kop zetten en onzekerheid mee brengen, daar gaat een mens van voelen. En voelen, dat is wat ik niet wil missen, ondanks dat sommige dingen ook echt moeilijk voelen. Liever zo dan niets voelen want als ik niets voel dan ben ik dood. En echt, ik heb de keuze gemaakt om te leven en dan wil ik dus ook leven.. met alles erop en eraan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s