Overtuigingen.

Ik kom tot de conclusie dat ik de overtuiging heb dat ik het beste gewoon alles alleen kan doen. Dat als ik iemand laat helpen, ik toch alleen maar tegen teleurstellingen aan loop. Dat ik toch alleen maar commentaar krijg of half werk en ik dus maar liever zelf alles doe. Ik zorg zelf wel dat ik expert wordt in psychologie en in honden en in kinderen en in relaties.. dan hoef ik ook niemand om hulp te vragen want dan weet ik alles zelf.

Tja heel leuk, maar hoeveel tijd kost dat wel niet? Waarom zelf iedere keer met alles het wiel uitvinden als er mensen zijn die dat al hebben gedaan? Dat kost toch bergen energie? Als ik een verstopt toilet heb bel ik toch ook een loodgieter? Dan ga ik toch ook niet zelf alles zitten leren hoe dat moet? Naja, nu ik erover nadenk heb ik met bouwvakkers ook niet de beste ervaringen..

Als ik spanningen voel kan soms afleiding ervan enorm helpen. Soms is het al genoeg als ik er midden in zit en de postbode belt aan, dan kan ik al uit die spanning zijn. Soms heb ik alleen maar even één woordje nodig of wat dan ook om mezelf eruit te trekken. Zodra ik eruit ben voelt alles veel minder zwaar. Het probleem vind ik, en echt ik doe er zelf ook echt aan mee, als ik iemand bijvoorbeeld bel om even te kletsen en m’n verhaal kwijt te kunnen, dan willen ze het oplossen voor me. Juist dat wil ik helemaal niet. Ik wil gewoon even afleiding hebben en even lachen ofzo. Ik hoef helemaal geen serieus gesprek. Soms is dat best lekker hoor, maar het helpt niet altijd en zeker niet op die momenten. Soms is even afleiden al genoeg. Ik probeer me hiervan ook steeds bewust te zijn als iemand anders bij mij komt met problemen. Even praten erover is prima, maar niet te lang erover doorzagen. Toch gebeurd het mij ook nog regelmatig dat ik dat wel doe.

Hulp vragen is lastig als je onzeker bent. Als ik al mijn moed verzamel en om hulp vraag en ik word dan teleurgesteld krijg ik alleen maar bevestiging. Zie je wel, had het maar niet gevraagd. Doe het zelf maar, vertrouw maar gewoon alleen op jezelf, dan weet je zeker dat het goed komt. Maar ja, ik kan toch moeilijk altijd maar alles alleen oplossen?!

Ik moet leren dat ik me niet meteen uit het veld moet laten slaan als ik om hulp vraag en het is niet dat wat ik ervan verwacht had, dat ik dan meteen het bijltje erbij neergooi maar op zoek ga naar iemand die me wel kan helpen. Of dat ik uit wat me dwars zit. Ik heb dat gedaan, bijvoorbeeld bij de honden trainster die hier was. Ik heb haar netjes feedback gegeven en verteld wat er goed ging en waar ik vond dat zij mij meer had kunnen helpen. Zij keek alleen vanaf de bank toe en verder niks. Ik had daar niks aan. Ze gaf totaal de verkeerde tips, die er juist toe hebben geleid dat de situatie heel erg verslechterde. Ze reageerde zo belachelijk emotioneel en was totaal niet bereid om naar zichzelf te kijken en vond dat ik totaal ongelijk had. Toen ben ik zelf maar op onderzoek uit gegaan. Ik had ook een meer ervaren persoon erbij kunnen halen maar ik durfde niet meer. Ik ben het zelf maar gaan doen.

Zo ook met de psycholoog. Een heel ervaren persoon maar zij vond dat ik t wel alleen af kon na één gesprek. Ik denk achteraf omdat zij ging stoppen met werken en eigenlijk geen plek had. Jammer, want dat had mij misschien een hoop tijd en gedoe bespaard. Ik durfde daarna niet meer uit te kijken naar een andere psycholoog. Zo ook de huisarts die mij juist de verkeerde tips gaf die alleen maar maakten dat ik mij slechter en slechter voelde. Zo ben ik zo vaak teleurgesteld dat ik er niet meer in geloof dat anderen mij kunnen helpen, dus wil ik alles liefst zelf doen.. dat wat ik als klein meisje al zei; zelluf doen!

Het is moeilijk om de juiste personen te vinden. Overal lopen mensen rond die een slaatje ergens uitslaan of te druk zijn met andere dingen en niet even rustig de tijd nemen om echt naar het probleem te kijken , voor jou namelijk nog 100 anderen. Van bouwvakkers tot psychologen, coaches, hondentrainers. Noem maar op.. maar alles zelf maar doen in het leven dat gaat hem niet worden.

Blij dat ik mijn blog heb, die mij erdoorheen trekt. Die er altijd voor me is om alles van mij af te kunnen schrijven. Daar waar ik verder geen reacties op krijg en waar ik alles wat me dwars zit in kan stoppen zonder veroordeeld te worden. Tenminste, misschien word ik dat wel maar weet ik daar niks van. Prima zo. Mijn zelfvertrouwen word steeds groter dus ik kan wel meer tegen een stootje. Het is mijn verhaal, daar hoeft niemand ook echt iets van te vinden. Doe ik het toch niet helemaal alleen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s