Alleen zijn is heerlijk, maar dat hoofd moet zich er niet mee bemoeien!

Het zonnetje schijnt weer, de regen is weer weggetrokken. Tranen gedroogd en ik denk vol goede moed aan mijn nieuwe project. Ik sta op en besluit eindelijk eens in huis wat te doen. Een hele ochtend weer zitten verdoen met mezelf voor mijn gevoel. Het enige wat ik echt heb gedaan is de hond uitgelaten en verder kwam er nog niet veel zinnigs uit. Nu ik weer een nieuw project in mijn hoofd heb sta ik meteen te popelen. In mijn hoofd ben ik al druk aan het schilderen en staat mijn hele huis op Zn kop.

Ik begin eerst maar eens aan de berg strijkgoed en daarna trek ik een stofzuiger erdoor. Duizend ideeën gaan er door mijn hoofd over wat ik allemaal aan wil pakken in huis. Ineens voel ik me doodmoe en heb ik het gevoel dat ik gewoon niet meer kan. Wat is dat nu weer vraag ik me af? Ik sta even stil en de zin, “jij moet de roedel leiden en de kar trekken jaagt door mijn hoofd, als jij niks doet, doet niemand wat”. De zon trekt weg en het begint keihard te regenen, zowel in mijn hoofd als buiten. Ik voel de vermoeidheid en er komt een grote huilbui omhoog. Het komt maar weer eens uit mijn tenen. Hoe kan dat nou weer vraag ik me af? Wat is er nou weer aan de hand? De hele dag is het weer al onvoorspelbaar en ik doe er lekker aan mee blijkbaar. Waar het het ene moment regent schijnt twee tellen later de zon weer. Ik besluit even te gaan zitten en het langzaam even tot me door te laten dringen. Wat is er nou eigenlijk echt aan de hand?

Ik besef dat het idee dat ik de kar weer moet trekken, dat ik weer degene moet zijn die iedereen aanstuurt me verschrikkelijke paniek bezorgd. Ik heb jarenlang overal de kar getrokken, zowel op het werk als thuis. Hoe meer ik deed, hoe minder de anderen deden. Alleen het idee dat ik weer anderen mee moet sleuren omdat zij anders alleen maar zitten te hangen en er weinig uit hun handen komt, jaagt me meteen de paniek in. Ik wil dat niet meer, ik wil niet meer de voortrekker zijn en iedereen mee moeten trekken. Ieder is verantwoordelijk voor zijn eigen dingen, ik kan het er gewoon niet bij hebben en het is ook iets wat ik nooit meer wil op de manier waarop ik dat deed. Mijn energie is nog ver beneden peil en ik zal dat eerst rustig op moeten bouwen. Iets wat ik al lang aan het doen ben, maar ik wil weer harder dan ik aan kan. Ik wil weer in één keer vijf kilometer hard lopen terwijl ik al lang niet gelopen heb.

Ik praat mezelf eerst maar weer moed in. Ik ben al prima bezig, ik hoef niet weer te gaan rennen. Trap er nou niet weer in! Beetje bij beetje kunnen we dingen aan gaan pakken, rustig aan, het heeft geen haast. Niet het hele huis hoeft in één keer, echt niet. Gewoon eerst eens een klein dingetje. Langzaam opbouwen, eerst weer eens plezier erin krijgen. Dan komt de rest vanzelf wel, echt waar. De paniek ebt weg en langzaam word ik weer rustig. Poeh, dat voelde echt niet fijn. Wat een rare dag vandaag zeg, jeetje.

Juist dit kost mij zoveel energie. Ik ben meteen helemaal op. In mijn hoofd kan ik van alles wel of van alles niet. Het klopt niet met de werkelijkheid lijkt het wel. In mijn hoofd kan ik soms de wereld helemaal aan en heb ik energie voor tien en soms kan ik in mijn hoofd helemaal niks en heb ik nul energie. Het klopt beide niet. Ik heb geen energie voor tien en ook niet geen enkele energie. Het klopt gewoon niet met hoe het werkelijk is. Ik heb echt al wel weer meer energie, maar nog lang niet genoeg. Ik moet dat echt nog opbouwen en daar ben ik prima mee bezig. Dat gaat allemaal echt wel goed, alleen als dat hoofd zich er dan ineens mee gaat bemoeien dan klopt er weer niks van, vind ik mezelf daardoor meteen weer nutteloos, ben ik gelijk uitgeput en lukt niks meer. Niet gek want ik wil gewoon weer veel te snel en ik word meteen terug gefloten.

Het lijkt wel of ik mezelf elke keer weer voor de gek houdt, terwijl dat helemaal niet hoeft. Als ik gewoon leef is er niks aan de hand. Kan ik de dingen prima handelen, maar zodra dat hoofd ertussen gaat zitten is het mis. Zo frustrerend dit echt.. het maakt me doodmoe en het voelt gewoon zo niet leuk. Ik verheug me dan lekker op een dagje met mezelf en dan krijg ik dit weer.

Niet zo gek dat ik soms bang ben om alleen te zijn. Dan gaat dat hoofd weer veel te veel met me aan de haal. Het gekke is ik heb enorme behoefte om alleen te zijn en als ik dan alleen ben, gebeurd dit vaak. Dan ben ik veel teveel bezig weer in mijn hoofd. Ik weet gewoon niet zo goed wat ik daarmee moet doen. Ik wil niet elke keer gezelschap, want ik heb juist zo behoefte aan lekker mijn eigen ding doen. Er zijn ook dagen dat het prima gaat en ik ontzettend geniet van het alleen zijn. Het zal er wel bij horen.. ik zoek gelijk alweer oplossingen maar nee.. dit is blijkbaar wat het is en ik zal het wel nodig hebben ofzo. Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik blij ben als straks de dag om is en ik weer mijn bedje in mag. Ik ben ook gewoon helemaal nog niet hersteld van de griep en voel me nog helemaal niet lekker. Helpt ook niet mee om me in mijn hoofd goed te voelen natuurlijk..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s