Wandelen yoga en bergen.. klinkt als iets moois.

Het is nog vroeg, de wereld is nog stil. Ik heb alweer slecht geslapen, die vervelende griep is nog niet uit mijn lijf en houdt me ook ‘s nachts bezig. Ik pak mijn telefoon en zie een verhaal langs komen over iemand die zes weken in een kliniek heeft gezeten voor zijn burn out. In de Spaanse bergen, gezond eten, wandelen, gesprekken en yoga. Klinkt heerlijk, wil ik ook wel. Na zes weken kom je herboren terug met nieuwe energie, minder gewicht en ben je weer helemaal nieuw.

Ik geloof dat het werkt, absoluut. Ik heb zelf een paar dagen bij iemand gelogeerd in de Spaanse bergen en die paar dagen vond ik het al fantastisch. Net gescheiden, vol emoties, kwam ik daar echt even tot rust. Het was alleen van veel te korte duur, want zomaar even zes weken uit het normale leven stappen is al bijna niet te doen laat staan naar een dure kliniek. Voor wie is dat nou weggelegd? Al zou ik daar zes weken in de bergen zijn gebleven zonder dure kliniek zou het al enorm hebben geholpen. Even helemaal weg een tijdlang en genieten van de beweging, de rust en de stilte, ja dat zou nou precies het goede recept zijn.

Ik zie mij alleen niet zes weken hier weg kunnen en dat is denk ik wel de tijd die nodig is om echt even tot de kern te komen. Ik heb me daarom maar, eigenlijk onbewust dus best goed gedaan, zes weken hier terug getrokken. Alleen mijn gezin en verder helemaal niets. Helemaal terug geworpen op mezelf en veel naar buiten. Dat heeft mij de meeste inzichten gegeven om in ieder geval verder te kunnen. De hond heeft later er nog een schep bovenop gedaan en mij ontzettend veel geleerd over beweging, rust, kalmte, geduld en een versnelling lager leven.

Het is niet zozeer dat we met z’n allen naar de bergen moeten om alleen daar volledig tot rust te kunnen komen. Want ook daar gaat het niet vanzelf, ook daar moest ik het wel doen. Ik moest gaan wandelen en mijn rust nemen en de tijd nemen om naar mezelf te kijken. Dat kan hier ook, alleen is het iets lastiger. Als ik naar buiten kijk is er om mij heen niet heel veel natuur te ontdekken. Ik moet het doen met het beetje groen wat in de tuin staat en verder tegen een hoop beton aankijken. Ook als ik ga wandelen is de natuur niet om de hoek. Ik probeer het te zien, elk stukje wat er wel is en me daarin dan onder te dompelen. Ik zoek stukjes op waar ik me in de natuur waan. Ik rij soms naar het strand of elders, maar ook daar is het soms moeizaam om echt alleen te zijn of geen gebouwen te zien. De randstad is gewoon druk en echt alleen zijn is niet heel makkelijk.

Toch probeer ik binnen de mogelijkheden zoveel mogelijk de rust op te zoeken. Binnen de mogelijkheden die ik heb als moeder met drie pubers en een relatie en een baan probeer ik zoveel mogelijk rust momenten in te bouwen. Het is beter iets dan niets zullen we maar zeggen. Ik merk wel dat het veel minder makkelijk gaat, dat ik toen ik thuis zat en verder even geen verplichtingen had buitenshuis ik veel makkelijker inzicht in mezelf kreeg dan nu.

Het is roeien met de riemen die er zijn denk ik zelf. Kijken waar de grootste stress vandaan komt en dat aanpakken. Veranderingen op het werk maar ook thuis. Dan maar minder spectaculaire verjaardagsfeestjes en minder dingen doen die geen energie geven. Minder afspreken als dat energie kost en de juiste beslissingen nemen. Gaat het me energie kosten of energie geven denk ik nu, als ik met die of die afspreek of als ik die beslissing neem? Ik heb een andere baan gezocht omdat mijn baan me teveel in beslag nam. Ik zag daar geen mogelijkheden om het anders aan te pakken. Die heb ik nu zeker wel en dat geeft enorm veel rust. Dat is wat ik nu nodig heb, zoveel mogelijk structuur in mijn leven om die rust weer terug te krijgen die er ooit wel was en van daaruit weer opnieuw op te bouwen. Het is misschien soms saai, maar het is niet voor altijd houd ik mezelf voor. Het is een fase waarin ik mezelf beter leer kennen, onzekerheden aan kan pakken en stress verlagen om zo beter in mijn vel te komen zitten en van daaruit dan uiteindelijk weer kan opbouwen. Hoe of wat dat er verder uitziet heb ik echt geen idee van, maar dat maakt ook eigenlijk niet uit. Ik ben nu gewoon even lekker die saaie muts die straks zoveel in haar rugzak heeft dat ze op een goede manier kan knallen.

Ik ben namelijk niet van plan om de rest van mijn leven de saaie muts uit te hangen, hallo, ik ben 42.. ik hoef echt nog niet achter de geraniums hoor. Rusten kan ik nog genoeg als ik oud ben, daar ben ik nu nog veel te jong voor. Ik weet heel erg zeker dat er nog mooie uitdagingen zullen komen die ik met alles wat ik nu leer, veel beter aan zal kunnen. Ik heb echt geen flauw idee welke kant ik dan op moet denken, maar dat is ook niet belangrijk, ik hoef nog niet alles te weten. Liever niet zelfs, zou toch super saai zijn zeg als ik alles al wist. Ik begin gewoon weer een nieuw boek met het eerste hoofdstuk en langzaam zal dat worden opgebouwd. En nee, eerst achterin gaan lezen om te lezen hoe het afloopt.. daar is echt niks aan! Ik begin dus netjes bij hoofdstuk één en zal rustig afwachten wat er allemaal nog gaat komen, ik beloof het..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s