Voor elke deur die sluit, gaat er weer een nieuwe open.

Ik ben zo een type die een jurk wil kopen, er meteen één ziet maar dan alsnog de hele stad door gaat om te zoeken naar misschien toch een mooiere jurk… om uiteindelijk dan toch weer bij de eerste terug te komen. Waarom doe ik dat eigenlijk? En doe ik dat niet bij veel meer dingen? Het lijkt soms wel of ik dat mijn leven lang al doe. Ik maak keuzes, ga dan eerst nog allerlei andere dingen proberen om dan toch maar weer bij de eerste keuze uit te komen. Had ik nou niet gewoon bij de eerste keer kunnen blijven bij mijn keuze?

Vroeger was dat toch veel normaler? Je vond een man, trouwde, kreeg samen kinderen en klaar. Je deed een opleiding, vond een baan en werkte daar gewoon je hele leven. Veel makkelijker toch? Waarom al dat moeilijke gedoe? Volgens mij weet je als je jong bent vaak veel beter wat bij je past, denk je nog niet zoveel na en doe je gewoon. Juist dan doe je veel vaker gewoon de juiste dingen.

Alleen is het niet een beetje saai? Is het niet saai om één keer voor iets een keuze te maken en daar een leven lang te blijven hangen? Is het niet leuker om eerst de hele stad nog even door te struinen, overal jurken te passen, ergens nog even gezellig wat te eten, nog wat andere leuke dingen tegenkomen en dan toch maar de eerste jurk te kopen? Is dat niet veel leuker?

Oké in sommige gevallen is het misschien best een lastige. Maar het maakt het leven toch een stuk spannender?! En een stuk uitdagender?! Je leert toch veel meer van het rondkijken dan het meteen maar bij de eerste de beste te nemen en daarbij te blijven? Dan geniet je er volgens mij veel minder van, want dan blijft misschien altijd wel in het hoofd hangen dat er misschien nog wel leukere betere jurken/ mannen/banen zouden zijn geweest. Als je het niet probeert dan weet je het niet zou je denken.

Tja en als je dan na al dat proberen toch echt weer terug komt bij het begin, dan is dat toch helemaal niet zo erg?! Dan geniet je er toch veel meer van? Om maar een voorbeeld te noemen, ik geniet nu ook veel meer van mijn baan in het ziekenhuis dan dat ik vroeger deed. Ik waardeer dingen veel meer die ik vroeger niet waardeerde aan mijn werk. Ik heb ontzettend veel geleerd in de tussentijd en dat alles neem ik nu mee en ik ben een stuk rustiger geworden. Ik hoef niet meer zo nodig van alles te zien, maar geniet nu gewoon van de kleine dingen. Dat komt omdat ik al een hoop gezien heb en daardoor veel meer rust vind.

Tja en wat mannen betreft heb ik ook al een hele zoektocht gehad. Had ik dan bij mijn eerste vriendje moeten blijven? Tja, dan had ik alles niet gehad wat ik nu heb. Niet dat ik nou de meest fantastische ervaringen heb gehad maar oké. Heb er wel heel veel van geleerd en drie prachtige kinderen gekregen. Tja wie zal het zeggen, wat is wijsheid? Is de eerste keus altijd de beste? Of is deze hele zoektocht meer waard geweest? Helaas zal ik dat nooit weten. Ik heb geen idee wat er zou zijn gebeurd als we samen waren gebleven. Het is niet zo dus klaar. En in de toekomst kijken kan en wil ik niet dus daar kan ik ook niets over zeggen. Voor nu ben ik happy en gaat het zoals het gaat en wie weet blijft het voor altijd zo als het is en gaan we samen nieuwe uitdagingen aan. Geen idee, wil het ook niet weten, wil gewoon nu genieten van wat ik heb en niet van wat als.. want wat als is er niet. Het is nu zo en ik ben gelukkig met hoe het is. Daar gaat het om.

Het is wel grappig, want aan de ene kant lijk ik dus heel wispelturig en lijkt het of ik geen keuzes kan maken. Toch is dat echt niet zo. Ik maak alleen keuzes die misschien wat lastiger zijn dan gewoon bij dat blijven wat ik heb. Het lijkt of ik alleen maar twijfel en niet weet wat ik wil, maar ik wil juist alles uit het leven halen. Ik wil juist die stad door en overal kijken in plaats van meteen met het eerste de beste ervandoor gaan. Juist omdat ik wil leren en dingen mee wil maken. Ik zoek blijkbaar juist de spanning op en probeer ermee om te gaan. En ja, dan val je wel eens om ja. Dat klopt. Maar is omvallen dan zo erg? Wat mij betreft niet, juist daardoor voel ik me veel sterker en krachtiger. Kom ik veel meer bij mezelf dan wanneer ik altijd maar in de comfort zone blijf hangen. Ik durf, ik stap vooruit, ik val om en sta weer op en ja ik ben er nog steeds. Want uiteindelijk gaat het erom dat ik me staande houd. Dat is het allerbelangrijkste. Ik hoef niet vast geplakt te zitten aan één man of aan één baan omdat dat veiliger is. Ik wil leven en alles eruit halen op mijn manier wat er in zit. En ja, soms is dat even wat minder leuk en maak ik wel eens een keuze dat ik denk, poeh die was pittig. Maar altijd weer maak ik ook de keuze om ervan te leren, weer op te staan en door te gaan en sterker terug te komen.

Ja ook ik zal rustiger worden daarin en vaker veilige keuzes maken, uiteindelijk wel denk ik, maar nu nog niet. Ik heb nog een heel leven te gaan, en ik ben niet van plan om de rest van mijn leven op dezelfde manier door te brengen. Ik hou er geloof ik wel van om af en toe de boel weer even op te schudden. Alleen nu even niet. Nu houd ik me even in en geniet ik even van wat ik heb.. om dan vol goede moed weer nieuwe uitdagingen in te stappen. Want dat die er gaan komen, dat is één ding wat zeker is. Hoe? Geen idee! Wat? Ik weet het niet. Ik zie het wel. Nu geniet ik even van de rust zodat ik mezelf weer kan opladen voor het volgende… wanneer? Geen idee, komt vanzelf.. wanneer ik er aan toe ben. En nee, dan ga ik me echt niet zo druk meer maken. Voor elke deur die sluit, gaat er weer een nieuwe open.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s