Een virus, een lastige hond en mijn valkuilen

Ik lig op de bank, geveld door de griep. Het begon een paar dagen geleden. Ik voelde me de hele dag al een beetje raar, erg labiel en een raar hoofd. Een training op het werk maakte dat ik me helemaal terug trok in mezelf. Een hoofd vol watten, stress in mijn lijf. Na afloop spierpijn, jeetje heb ik me nou zo op laten jutten? Mezelf zo mee laten slepen? Rollenspellen, niet mijn ding, maar om nou zo gestresst te zijn ervan dat je spierpijn ervan hebt? Doe even gewoon zei ik nog tegen mezelf

Een paar uur later lig ik gevloerd op de bank. Koorts, keelpijn en spierpijn.. dat verklaart een heleboel. En ik maar weer denken dat het aan mij ligt, sufferd.

Ik lig maar een beetje op de bank en laat het maar gewoon gebeuren. Ik kan er weinig tegen doen dus zal moeten uitzieken. Af en toe loop ik buiten een klein stukje met de hond. Ze moet er toch echt even uit en een klein rondje is voor mij ook niet slecht. Even een frisse neus halen. Ze is ongelooflijk lief voor me, loopt heel rustig en luistert direct als ik haar roep. Ze let op me en brengt me snel weer naar huis als ik voel dat ik te moe wordt, ze weigert dan gewoon om verder te lopen en keert om richting huis. Ongelooflijk wat een team we zijn geworden buiten, wat een topper is het.

Binnen gaat het totaal niet. Ze gaat compleet uit haar dak als er iemand voor de deur staat of als de jongens rond lopen. Het doet me denken aan een tijdje geleden toen het altijd zo was. Hoe heb ik dat vol gehouden? Ik zie nu pas het verschil met de laatste tijd. Het gaat zoveel beter met ons allebei. Nu ik me zwak voel is het weer echt een paar stappen terug en toch ook weer vooruit. Het verschil is nu dat ik me niet zo erg meer mee laat slepen. Ik blijf er rustig onder en kan nu gewoon denken, tja het is wat het is, niks aan te doen er komen weer betere tijden. Ik laat me niet meer zo meeslepen met mijn gevoel en zie vooral het voordeel ervan; straks als ik me weer beter voel kan ik veel beter het verschil weer zien, want dan gaat het met haar ook weer beter. Nu even een paar stappen achteruit maar straks echt wel weer vooruit.

Samen hebben we echt nog een weg te gaan en ja er zijn echt momenten dat ik denk, Gatverdamme ik vind het nu echt zo verschrikkelijk even niet leuk. Ik doe op die momenten niet eens mijn best meer om iets te bedenken maar loop maar gewoon even weg, samen uit de situatie. Ik hou mezelf steeds weer voor, wacht maar na een dieptepunt komt er altijd weer een hoogtepunt. Hierna gaan we weer knallen. We zien nu even weer hoe het niet moet en straks gaan we weer de kant op die we wel op willen.

Sinds zij er is heeft zij me mee getrokken naar mijn valkuilen en me er letterlijk in gedonderd. Zij heeft laten zien waar het “mis” is en waar ik echt aan moet werken. Eerder zag ik ze gewoon niet en rommelde ik maar door en door. Natuurlijk ging het best wel en strompelde ik gewoon wel door, maar echt gelukkig werd ik er niet van. Ik ging liever weg van huis dan thuis te blijven. Juist daar waar je je op je fijnst zou moeten voelen, daar voelde ik me niet ontspannen. Ik kon mezelf niet zijn in huis, ik wilde liever continue vluchten. Daar waar de meeste mensen dit hebben op hun werkplek of op andere plekken, was voor mij mijn thuis een plek waar ik niet mezelf kon zijn.

En nee, nog steeds lukt dit vaak niet, maar ik loop er niet meer voor weg. Dat wat ik eerder wel deed. Ik blijf nu bewust vaak thuis, juist om eraan te werken. Juist om er nu eindelijk eens iets aan te doen, ook als ik weet dat ik me dan vaak weer rot voel. Weglopen is de makkelijkste weg en tot nu toe de weg die ik altijd liep. Alleen zag ik daardoor niet wat het probleem nou precies was en wat ik er aan kon doen.

Ik vind het niet makkelijk, echt verre van zelfs. Het is goed dat ik genoeg afleiding heb van mijn werk en buiten zijn met de hond en afspreken met vriendinnen. Ik hoef er echt niet continue mee bezig te zijn. Het komt uiteindelijk goed, ik weet waar het probleem ligt en ontloop het niet meer. Jammer dat de weg zo lang en hobbelig is, maar ik kom er wel, zeker weten.. ik ben in ieder geval echt op de goede weg!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s