Accepteren door te DOEN

Hoe vaak heb ik niet gedacht, ik moet het accepteren. Accepteren dat ik minder energie heb, accepteren dat ik niet alles kan, dat ik er niet altijd voor iedereen kan zijn, dat ik minder aankan dan ik zou willen en ga zo maar door. Ik kon er uren over doormalen in mijn hoofd.

Ik probeerde het steeds in mijn hoofd te begrijpen, daar het te accepteren. Ik probeerde continue het te beredeneren en dacht erover na hoe ik dat dan kon accepteren. Het werkte gewoon niet, ik kwam er gewoon niet uit, raakte gefrustreerd en nog veel vermoeider en ik voelde me gewoon stom dat het niet lukte. Uiteindelijk kwam ik er steeds wel weer doorheen maar het duurde zeker in het begin lang. Bijvoorbeeld toen ik thuis zat met mijn zere hoofd door mijn val. Ik raakte zo gefrustreerd dat ik niks kon en probeerde maar van alles in mijn hoofd om het te accepteren maar het werkte gewoon niet.

Wat werkte dan wel? Het doen… niet erover nadenken maar het doen. Thuis blijven, op die bank en rusten. Dat is de acceptatie geweest en niet het nadenken erover. Gewoon eraan toegeven dat ziek ziek is en ik er even helemaal niks anders aan kon doen dan gewoon blijven liggen. Zo ook als ik nu moe ben en me daardoor niet goed voel. Ik kan aan alle kanten accepteren dat ik nou eenmaal weinig energie heb maar pas op het moment dat ik daadwerkelijk ga liggen en niks doe accepteer ik eigenlijk pas echt. Dan doe ik iets in plaats van alleen maar denken en het niet doen..

Soms heb ik veel energie, soms weinig. Ik moet soms door omdat het op dat moment gewoon niet anders kan of omdat ik er op dat moment even niet aan toe wil geven. Dat is niet heel erg meer gelukkig. Zolang ik maar niet te lang wacht met toegeven. Als ik maar echt een dag(deel) dan daarna neem waar ik echt mezelf helemaal koest hou en mijn agenda leeg gooi. Dan pas accepteer ik dat ik moe ben, want ik geef er ook aan toe en geef mezelf wat ik nodig heb; rust.

Hetzelfde is met loslaten. Loslaten in mijn hoofd werkt voor geen meter. Dan laat ik helemaal niet los. Ik schrijf nu alles op, dat helpt mij om het los te laten. Ik schrijf het op en verscheur het soms als ik bijvoorbeeld iets over een persoon wil loslaten. Het werkt voor mij als een trein. Alsof ik eindelijk het pas echt serieus neem en er iets mee doe en daardoor vanzelf het los kan laten. Soms gooi ik er nog wat tranen achteraan, maar het voelt zo goed om echt iets te doen. Het veranderd vaak niet echt iets, maar wel in mijn gevoel erover en dat is ontzettend fijn.

Ik voel me in ieder geval een stuk beter als ik niet in mijn hoofd naar mezelf luister maar het ook echt doe. En echt, het kan niet altijd meteen en dat hoeft ook niet, maar elk stapje dat ik wel al zet helpt mee. Al kan ik misschien op een drukke werkdag niet even gaan liggen, ik kan wel mezelf even ergens terug trekken en de stilte opzoeken voor een paar minuten. Als dat op dat moment wel kan is dat ieder geval iets.

Vandaag heb ik een echte rustdag, ik doe gewoon al urenlang niks. Ik lig hier een beetje, luister naar muziek en wandel wat buiten. Ik voel me nu al vele malen beter en voel dat ik er na deze dag weer even tegen kwam. Waar mijn agenda toch zichzelf alweer aardig vulde, vaak met leuke dingen, heb ik deze week alles wat niet nodig is geschrapt. Dit is een rust week waar ik weer even energie op wil doen die ik hard nodig heb. Even mijn batterij weer opladen zodat ik weer verder kan. Helaas is mijn batterij nog best snel leeg, maar al een stuk minder snel dan een paar maanden geleden. Ik ga vooruit.. door te DOEN!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s