Stilstaan en genieten

Ik loop op straat met de hond. De zon schijnt maar de wind is koud, we genieten samen van onze ochtend wandeling. Voor ons loopt een moeder met een baby in de draagzak. Naast haar loopt een schattig meisje van een jaar of twee dapper op haar rode laarsjes met haar moeder mee. Ik geniet van het beeld en het meisje dat zo dapper door stapt. Ze heeft een knuffel in haar hand en stevig houdt ze hem vast. Dan struikelt ze ineens en begint te huilen. De knuffel valt uit haar handen en haar moeder trekt haar omhoog en loopt door. Het meisje huilt en begint te schreeuwen om haar knuffel maar haar moeder loopt door en trekt haar mee. Ik hoor de moeder geïrriteerd zeggen dat ze op moet houden met schreeuwen en door moet lopen, ze heeft niet in de gaten dat de knuffel is gevallen en kijkt ook niet om. Ik loop naar de knuffel toe en roep de moeder een paar keer. Ze hoort me niet.

Ik versnel mijn pas en loop naar ze toe, onderwijl de moeder roepend. Ze hoort me nog steeds niet maar loopt door al mopperend tegen het meisje. Dan kijkt het meisje om, ze is blij me te zien met haar knuffel en stopt meteen met huilen. De moeder mompelt wat en ze lopen weer verder.

Verderop zie ik een mevrouw met een klein hondje. Het hondje is bang voor mijn grote hond en gaat liggen op straat. De vrouw trekt aan de riem dat de hond moet komen maar de hond reageert niet, hij begint te blaffen en wil naar mijn hond toe. Wij blijven rustig even staan zodat de hond ziet dat er niks gebeurd en weer rustig kan worden. Het baasje kijkt niet om maar trekt alleen maar aan de riem dat de hond mee moet komen. Het hondje keft en blaft maar wordt meegesleurd en geeft het dan maar op.

Ik zie het steeds vaker en herken mezelf er voor een deel in. Zo was ik een tijdlang ook. Ik nam niet de moeite om rustig eens te kijken wat er gebeurde maar stapte gewoon door het leven. Ik nam niet vaak de tijd om eens stil te staan en dingen te overdenken of te kijken wat een situatie me wilde vertellen. Ik nam niet de tijd om eens rustig een situatie te overzien en te kijken wat er nou echt gebeurde. Ik ging gewoon door en trok iedereen met me mee.

Ik was eerst niet zo.. toen de kinderen klein waren was ik niet zo. Ik genoot van kleine dingen en stond vaak stil. Nee echt dingen overdenken deed ik niet echt maar dat is wel logisch, als je jong bent doe je dat meestal veel minder denk ik.. en ik was jong toen ik moeder werd. Ik heb me gewoon mee laten sleuren door het leven zonder eens echt te zeggen en nu is het genoeg. Nu heb ik even een pauze nodig. Ik liet me mee sleuren zoals de hond en het kindje meegesleurd werden. Ik liet me mee voeren in de drukte op het werk, het gedoe en het alsmaar meer verantwoordelijkheden krijgen omdat er steeds minder mensen waren om het werk te doen en de eisen steeds groter werden.

Thuis kwam ik niet op adem want de kids vroegen alle aandacht en partner deed er nog een grote schep bovenop. Ik liet hem al zijn rust nemen en deed meer en meer en meer. Daarna helemaal alleen ervoor staan en het hoofd boven water houden met drie pubers.

Ik liet me meesleuren door het leven zonder echt te zeggen, en nu is het even genoeg. Ik kan even niet zoveel meer hebben. Ik had op het werk een stap terug kunnen doen en kunnen zeggen, nu even niet. Maar ik bleef doorgaan en doorgaan en doorgaan.

Het gaat gewoon zoals het bij zovelen gaat, ik moest eerst omvallen om in te zien dat dit niet te doen is. Ik heb mijn leven een stuk teruggeschroefd, een “rustigere” baan waar ik thuis niet nog van alles mee moet. Minder uren werken en alles even op een laag pitje. Dan maar minder spannend, het leven is al spannend genoeg.

Ik neem nu de rust en de tijd om eens naar mijn gedrag te kijken. Ik ben niet die moeder die haar kind voort trekt en niet het baasje wat geen oog heeft voor haar hond. Tenminste, ik doe mijn best om dat niet te zijn. Als ik moe ben of te druk, ja dan verval ik weer in het gejaagde, wil ik weer doordraven. Gelukkig sputtert mijn lijf direct tegen en moet ik me wel koest houden. Hoognodig want anders zou ik gewoon weer doorgaan en weer in het oude vervallen. Soms voelt het namelijk alsof er geen keuze is daarin. Zoveel dingen “moeten” naar mijn idee. Gelukkig ben ik meteen alert als ik dat woord in mijn hoofd hoor. Moet ik echt? Vraag ik me nu steeds vaker af. Oké en soms moet ik wel en heb ik geen keuze, maar ik zorg er wel voor dat ik op andere momenten dan meer tijd neem voor mezelf. Dan laat ik de boel de boel en doe ik lekker helemaal niks. Dat is pas genieten! Niet meer meegesleurd worden, maar meer baas over mijn eigen leven. Daar hoort ook stilstaan bij wat ik nu eigenlijk doe bij. Ik moet( ja dit moet echt) strenger voor mezelf zijn wat rust nemen betreft. Ik moet echt mezelf tegenhouden om me niet mee te laten sleuren in de hectiek van het dagelijkse leven. Makkelijk? Nee zeker niet. In een druk gezin is het moeilijk om rust te pakken, maar alles wat wel lukt is mooi meegenomen. Heel wat uurtjes heb ik al op de bank liggen niksen. Gewoon alleen maar liggen staren naar buiten en niks doen. Later zal twee keer per dag een half uurtje vast wel volstaan zoals vaak gezegd word, maar nu nog niet. Ik heb nog een hoop jaren in te halen. Dus ik ga er nog maar lekker even bij liggen!

2 reacties

  1. Wauw Michelle. Jouw blog kwam voorbij bij de suggesties in mijn reader. Zo te lezen kom je ook van heel ver. Bij mij is het vijf jaar na de crash ook nog steeds zo moeilijk om te begrenzen… Ik blijf erin lopen. Nu ik sinds kort weer werkloos ben voel ik me zo schuldig dat ik weer geld moet trekken van de staat, na al die jaren van progressieve werkhervatting. Zo schuldig dat ik ook altijd maar bezig “moet” zijn met huishouden, vrijwilligen, therapeut spelen voor vrienden, .. Zelfs mijn lectuur “moet” nuttig zijn (non-fictie). Ik besef nog altijd maar heel af en toe dat ik weer aan het overdrijven ben.
    Maar aan de positieve kant, wat een verschil met vroeger, voor de burn-out en tijdens die eerste hersteljaren.
    Wij komen er, ook al moet het nog jaren duren voor we daar zijn, dan is het zo.
    Liefs, E.

    Like

  2. Bedank voor je reactie en wat leuk dat je mijn
    Blog hebt gevonden. Ja het is een hele weg hè. Valt niet mee maar ik had het ook niet willen missen. Vind het ook weer een mooie en heel herkenbare wat je zegt, alles moet altijd maar nuttig zijn inderdaad. Niets kan gewoon eens ter ontspanning maar ik wil ook altijd maar meer. Goed om daar alert op te blijven! Succes met je herstel 💪🏻.
    Groetjes Michelle

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s