Mezelf leren kennen

Een boze dochter, stampend naar boven en hard huilend in haar kamer. Ik besluit een rondje te gaan lopen met de hond, ik weet dat ze tijd nodig heeft alleen. Straks ga ik wel naar haar toe. Als ik terug kom loop ik naar boven en ze is nog steeds boos en verdrietig. Ik ga bij haar zitten en wil een gesprek met haar voeren. Haar broer komt binnen, mama niet doen. Laat haar met rust, dat heeft ze nodig. Praat morgen maar met haar ofZo, maar niet nu!

Ik kijk verwonderd op, ik heb haar toch met rust gelaten? Haar gedrag kan niet en daar wil ik over praten. Ja maar niet nu houdt hij stellig vol. Toch doe ik het en ze wordt weer rustig. We praten erover en alles is weer Oke. De volgende dag pleast ze naar alles en iedereen in huis. Ze doet van alles wat ze nooit doet normaal. Het voelt niet goed maar ik begrijp niet zo goed wat er dan niet goed voelt. Ik zou toch blij moeten zijn dat ze weer aardig is? Toch niet.. iets houdt me bezig.

Na mijn eigen spanning en verhaal erover vallen er weer stukjes in elkaar. Zomaar uit het niets begrijp ik het. Zij heeft het nodig om zichzelf te kalmeren en eruit te komen. Zij moet leren om het zelf op te lossen, ik moet haar niet kalmeren. Mijn zoon had heel erg gelijk. Ik kijk naar mezelf, als ik dat rot gevoel heb wil ik altijd steun zoeken bij anderen om me weer rustig te kunnen voelen. Ik weet niet goed hoe ik mezelf moet kalmeren totdat het weer beter gaat. Ik blijf erin hangen totdat iemand wat tegen me zegt of ik ergens echt goed door afgeleid wordt. Daarom is het zo fijn als ik in die stemming ben dat ik iemand tegen kom die iets zegt, of als er iets is wat me zoveel afleiding geeft dat ik er niet meer mee bezig ben. Ik heb alleen niet geleerd wat ik kan doen om zelf te kalmeren totdat ik er helemaal uit ben.

Als er een beetje spanning is en ik in mijn hoofd zit dan is dat nog wel vol te houden. Gewoon wachten tot het moment dat er iemand thuis komt of er iets gebeurd. Als het net niet erg genoeg is dan is het ook niet zo heel erg dat ik zelf niet kan kalmeren.

Als klein meisje kon ik het al niet, ik huilde net zo lang en hard totdat er iemand kwam die mij kalmeerde. Ik stopte niet voordat dat gebeurde. Het is eigenlijk hetzelfde als bij de hond, als ik haar kalmeer wordt haar gedrag niet beter. Zij moet er zelf helemaal doorheen als ze spanning voelt en ik moet net zo lang wachten en haar geen aandacht geven totdat ze helemaal rustig is. Daarna pas geef ik haar aandacht. Zo is het bij mijn dochter ook, ik moet haar leren om zelf helemaal te kalmeren en dan pas haar weer aandacht geven. Ze wordt vanzelf een keertje moe en het stopt vanzelf wel.

Het afgelopen jaar ben ik aan het leren om mezelf te kalmeren. Ik leer omgaan met de spanningen zonder er meteen iemand bij te halen. Ik ga erdoorheen en wacht tot het over is. Over gaat het namelijk altijd, dat weet ik ondertussen. Mijn lichaam wordt vanzelf moe, ik slaap een nacht en dan gaat het vanzelf beter. Ik zie steeds meer dat als ik een ander “ gebruik” om mezelf te kalmeren dat ik dan veel sneller terug val. De keren dat ik mezelf kalmeer zorgen ervoor dat het beter met me gaat, dat ik vooruit ga. Mijn omgeving vind dat lastig, zij voelen het en komen juist bij me zitten als ik me rot voel en proberen juist me eruit te trekken.. alleen het werkt niet, het maakt me juist zwak en ik voel me er niet beter door op de lange termijn!

Ik moet in mijn eigen sop gaarkoken. Ik moet leren om met dit gevoel om te gaan en mezelf leren dat als ik er gewoon doorheen ga en ik het gevoel er gewoon laat zijn dat het dan ook weer weggaat. Het wil me gewoon iets vertellen. In plaats dat ik later ernaar luisterde en keek wat het me wilde vertellen als ik weer rustig was wilde ik alleen maar dat het wegging. Ik vocht er alleen maar tegen en deed er alles aan om het gevoel weg te laten gaan en verder deed ik er dan niks meer mee.

Volgens mij doe ik het steeds vaker best goed. Als ik me ergens rot over voel, bijvoorbeeld als iemand iets heeft gezegd wat me dit gevoel geeft, heb ik altijd de neiging om iets terug te zeggen, om er iets mee te doen om mijn emoties te laten zien aan diegene, bijvoorbeeld dat ik boos ben of teleurgesteld of wat dan ook. Ik probeer nu gewoon niets te doen. Ik reageer gewoon niet en laat het gevoel maar een soort van toe ofzo. Ik weet nog niet precies wat er gebeurd maar in ieder geval helpt het me om niet te reageren. Gewoon niks zeggen en het voor dat moment zo laten. Als ik er toch op wil reageren dan pas als ik weer helemaal rustig ben zodat dat wat ik zeg ook wel echt zin heeft en niet alleen maar vanuit boosheid is.

Oké soms kan dat best lekker zijn hoor, niet alles hoeft gecontroleerd, maar in sommige gevallen is die controle wel even nodig heb ik gemerkt. Ik heb die afstand nodig omdat bepaalde dingen mij teveel raken en ik het niet meer in proportie zie op dat moment.

Die spanning wordt opgeroepen door zoveel dingen en ik heb eigenlijk niet eens echt een idee wat eigenlijk. Het is steeds iets anders voor mijn gevoel maar vaak toch wel als het echt over mij als persoon gaat. Ik voel me dan aangevallen omdat ik me onzeker voel over mezelf. Met veel dingen heb ik genoeg zelfvertrouwen maar blijkbaar over mijzelf als persoon niet genoeg. Dat kost gewoon tijd, ik moet dat opbouwen. Ik leer mezelf beter kennen, weet meer wat ik wel en niet leuk vind. Ik probeer gewoon uit of ik iets wel of niet leuk vind. Net zolang tot ik denk, ja dat vind ik wel leuk ja of nee, ik vind het niks. Het kost mij gewoon tijd om dat te ontdekken, ik weet het vaak niet zomaar maar moet dingen uitproberen om erachter te komen. Ik ben gewoon lekker aan het puberen en aan het ontdekken wie ik nou zelf ben, zonder dat een ander zich er echt mee bemoeit. Soms is het wel fijn als iemand me helpt, maar dan alleen als diegene ervoor open staat dat ik iets anders mooi vind dan die persoon zelf. Dat diegene echt durft te kijken naar waar ik blij van wordt en dat ook terug kan geven aan me en geen eigen menig ventileert. Dan is het oké en helpt het me juist weer verder.

Maar vooral moet ik zelf ontdekken, zelf snuffelen, zelf proberen, zelf voelen, zelf proeven. Net zo lang totdat ik voel, ja dit is het, hier word ik gelukkig van. Ik puzzel, ik worstel ik doe van alles. Het kost tijd, kost energie, veel energie, maar het brengt zoveel mooie dingen. Eindelijk krijg ik beetje bij beetje meer zelfvertrouwen en weet ik steeds meer wie ik ben, hoe ik mezelf kan kalmeren en wat ik leuk vind.

En het leuke is? Ik leer dit allemaal door de gedragsproblemen van mijn hond. Door me erin te verdiepen, door te leren, door te kijken, te observeren en steeds vaker te zien dat hetzelfde voor mij geldt. We hebben samen nog een hele weg te gaan, maar wel een weg die de goede kant op gaat en ons beide sterker maakt. Ik zeg al steeds, mijn hond voedt mij op en niet andersom. Zodra ik één stapje te snel ga, zetten we beide weer meerdere stappen terug.. maar ook dat hoort erbij. Proberen proberen proberen. Grenzen zoeken, wat gaat wel en wat gaat niet? Kan ik dat nu aan of heb ik nog een tussenstapje nodig? Ik zit tenminste niet meer werkeloos te wachten op de bank maar ik doe, Ik ontdek! Ik ga ervoor, ik maak fouten en ik krabbel weer op. En ja dat kost tijd en moeite en veel geduld en tranen en van alles nog meer. Het maakt niet uit, het belangrijkste is dat ik probeer en doorga en steeds meer mezelf wordt. Want mezelf zijn, daar word ik het meest rustig van.. en laat ik daar nou blij van worden van dat rustige gevoel..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s