Burn-out durven zijn

Ik ben geen sportief type.. vaak genoeg heb ik het geprobeerd maar ik haakte vaak af als het even moeilijker werd. Als ik mezelf echt even uit moest dagen, dan gooide ik de handdoek in de ring. Laat maar zitten, ik kan dit toch niet, het lukt me niet ik ben er gewoon niet voor in de wieg gelegd. Toen ik de eerste keer overspannen thuis zat was het net zo. Ik voelde me rot maar durfde niet verder te kijken. Ik was thuis, ik huilde, voelde me rot en wilde gewoon dat het over ging. Ik ging naar de fysio voor massages omdat mijn hele rug zeer deed van de stress maar iets aan de stress doen.. dat durfde ik blijkbaar niet. Ik pakte mijn leven weer op, was blij dat ik weer gewoon kon werken en iedereen was blij dat het weer goed met me ging. Ik was weer de “oude”. Ik ging niet dieper want dat was een uitdaging en dat vond ik lastig. Dus dan maar gewoon weer door met leven, eind goed al goed. Dat is toch ook wat iedereen wil? Dat je goed in je vel zit? Dat je vrolijk bent en je leven opgeruimd is? Dat is toch wat de mensen om je heen willen zien?

Hoeveel anders is het nu. Wat een moed was er voor nodig om wel de diepte in te gaan, om tot het gaatje te gaan en echt te durven kijken naar mezelf. Om aan die afgrond te staan en mezelf weer eruit te trekken, omhoog te halen. Ja ik had een pilletje kunnen nemen bij elke paniek aanval en wachten tot het beter zou worden, ik de paniek niet meer zou voelen. Dat was zeker de makkelijkste weg geweest en dan was iedereen tevreden geweest. Kijk, ze is er weer, gelukkig maar het gaat weer beter. Schone schijn allemaal want pas als ik echt bij de afgrond sta kan ik dingen opruimen. Kan ik erbij om het vast te pakken en het eruit te gooien in plaats van alleen maar ernaar te kijken en dan weer weg te rennen. Dat helpt namelijk helemaal niets en zorgt er alleen maar voor dat het steeds weer terug komt. Ik durfde die stap te zetten en ernaartoe te gaan. Ik ben er rete trots op want oh wat is dat eng. Nu weet ik ook waarom ik me heb afgezonderd van iedereen. Omdat mensen me zielig vonden. Mensen willen zien dat het goed gaat met je en willen je zo niet zien. Ze hebben zo snel medelijden. Ik heb iedereen aan de kant gezet om in alle rust wel naar die afgrond te kunnen gaan en er iets uit te pakken. En elke keer dat het me lukte durfde ik nog een keer te gaan en nog een keer en nog een keer. Er lag echt een hele berg met van alles en nog wat. Oh wat heb ik veel gehuild, maar oh wat luchtte dat op. Ja ik deed rare dingen. Schreef rare dingen, zag alles enorm helder wat voor anderen echt was alsof ik gek geworden was. Toch deed ik het en ging ik door. Ik liet me door niemand meer tegenhouden. Ik vocht door wat iedereen er ook van vond of hoe zielig ze me ook vonden.

Ook nu nog doe ik dat heel regelmatig. Ik ga ernaartoe en pak iets eruit. Ik vind het niet eng meer maar sta steeds zelfverzekerder langs die rand om wat te pakken. Beide benen op de grond en gaan, doe het maar, huil maar, schreeuw maar maakt niet uit, als het maar eruit is. Het voelt zo lekker en het lucht zo op!

Ik heb geen medelijden meer met de mensen die diep durven te gaan. Die tijd nodig hebben voor zichzelf en aan de grote opruiming beginnen. Ik laat ze met rust en hoop dat ze er helemaal voor gaan. Toch gebeurd dat weinig. Vaak alleen een moment en dan vinden ze dat ze zich weer moeten herpakken, dat ze zich niet aan moeten stellen dat ze gewoon weer door moeten met hun leven. Het enige wat ze willen is dat hun leven weer normaal wordt. Ik snap het. Ik snap het heel erg goed want het is doodeng. Ik ben blij dat het mij is gelukt, maar ik begrijp heel goed als het mensen niet lukt, het valt namelijk echt niet mee.

Als iemand met sporten tot het gaatje gaat is iedereen trots, ze staan erbij en klappen. Wat knap! Goed zeg! Kom op, je kunt het, ga nog even door. Als iemand mentaal tot het gaatje durft te gaan is er zoveel meer moed voor nodig want het voelt alsof je aan het randje van de dood staat. Alsof je iets moet pakken aan de andere kant van het leven waar niemand wil zijn. Want voor de dood is iedereen bang. Mensen zien het niet, vinden het zielig en er klapt niemand. Ze zijn alleen maar blij als het weer goed gaat en klappen dan pas. Ze zijn bang om iemand zo te zien en dat is zo ontzettend logisch. Alleen juist die angst maakt het erger. Ik heb zelf maar geklapt en gezegd, wat goed van je dat je het durft. Dat je het gewoon doet. Ik heb mezelf maar complimenten gegeven al klinkt dat stom, maar ik moest wel. Niemand anders doet het omdat maar weinig mensen weten hoe zwaar het echt is. Nee ik wilde nooit dood hoor, heb er niet eens over nagedacht maar als ik erop terug kijk voelt het wel alsof je heel dichtbij die keuze bent geweest. Onbewust denk ik.. ik kan me nu in ieder geval wel echt meer voorstellen hoe mensen ertoe komen om een einde te willen maken aan hun leven als ze heel diep in een zwart gat zitten. Dat kon ik mij voorheen echt niet voorstellen. Zo diep zat ik gelukkig niet, dat was ook niet nodig ik heb denk ik op tijd de keuze gemaakt om het op te ruimen en blijkbaar op de juiste manier. Ik denk er verder niet over na, wil ik ook niet.

Eigenlijk gun ik het iedereen om eens goed aan zichzelf te werken en toch ook weer zo helemaal niet. Soms zie ik mensen zo worstelen met hun leven en zichzelf dat ik gewoon hoop dat ze een keer omrollen. Dat ze echt eens tot het gaatje durven gaan en de boel aan gaan pakken zodat hun leven gewoon weer leuker word. Ik zal aan de zijlijn staan en voor ze klappen en niet pas aan de eindstreep, maar ook zal ik het begrijpen als het ze niet lukt, ook dan zal ik er zijn. Want het is niet nodig dat iedereen maar grenzen opzoekt. Ieder leeft zijn leven en dat is goed zo. Als je gewoon gelukkig genoeg en tevreden genoeg bent, waarom dan er iets aan doen? Ik zal met sporten nooit echt mijn grenzen zoeken, dat is gewoon niet mijn ding. Ieder zijn ding zeg ik maar en als het zonder grenzen zoeken ook best aardig lukt, waarom dan zoveel moeite doen? Want moeite kost het.. heel veel moeite en heel veel tijd en geduld.. en ja het is het allemaal waard geweest voor mij en nog steeds ben ik er niet. Ik gun mezelf alleen nu ook gewoon wat meer rust. Wat minder uitdagingen en gewoon eens de tijd om te genieten van alles wat ik heb bereikt. Voor mij voorlopig geen grote uitdagingen meer, eventjes niet. Ik blijf de neiging houden, maar heb mezelf echt beloofd om het nu even rustiger aan te doen. Ook dat is een uitdaging voor me na alles wat er de afgelopen jaren is veranderd, maar deze uitdaging moet me met gemak lukken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s