Moeite met relaties.

Dat faal gevoel kan zover gaan dat de angst om terug te gaan steeds groter wordt. Veel mensen hebben dit gevoel door hun werk. De angst om terug te gaan wordt zo groot dat ze het uitstellen en uitstellen wat het gewoon niet beter maakt. Juist het wel doen dringt de burn out terug. Juist successen ervaren zorgt ervoor dat de angst minder de overhand krijgt. Bij successen komen er stofjes vrij die ervoor zorgen dan de angst afneemt. Ook het faal gevoel ervaren hoort er dan bij.. vallen en opstaan elke keer weer. Dood vermoeiend, een lange weg, maar wel een weg die ergens naartoe gaat.. is de sleutel dan, terug gaan de oude werkplek?

Klinkt simpel maar is het niet. Als ik naar mezelf kijk, ik heb datzelfde faal gevoel in relaties. Veel mensen vinden mij aardig en leuk en ik heb heel veel mensen om mij heen die ik al heel wat jaren ken, maar als het dan gaat om liefde dan ineens lukt het niet zo goed meer. In een vriendschap weet ik precies wanneer ik een stapje terug moet doen of juist vooruit, maar met relaties ineens niet meer. En aangezien het dan ook steeds mis gaat, krijgt dat faal gevoel elke keer weer gelijk. Stel nu dat ze zouden zeggen, het gaat nu iets beter met je, ga nu maar terug naar je ex. Dan kun je daar weer gaan oefenen ermee.. uhm ja duuhhhh echt niet. Zeker niet dat ik terugga! Er is gewoon veel te veel gebeurd en ik ga echt niet meer terug. Tja dan heb ik twee keuzes… relaties vermijden en geen man meer in mijn leven laten.. of leren van dat wat ik anders had kunnen doen en het in een nieuwe relatie proberen.. zo kan ik eindelijk van dat faal gevoel afkomen. Het gevoel dat ik gewoon niet leuk en niet goed genoeg ben blijkbaar voor een relatie.

Nu eindelijk begrijp ik dat dat onzin is, ik ben heus gewoon leuk en goed genoeg. Alleen gaf ik gewoon teveel van mezelf. Teveel liefde, teveel gaf ik mezelf op voor een ander. Ik gaf de ander veel te veel ruimte en nam zelf te weinig wat mij steeds meer ging frustreren.

Ik heb hier al eerder over geschreven maar zoals met alles begint de puzzel steeds completer te worden en komt er steeds weer een stukje bij. Hele kleine details kunnen nou net cruciaal zijn om het helemaal te begrijpen. Ik zie nu in dat ik veel meer mijn grenzen aan moet geven en veel meer een eigen leven nodig heb. Mijn vriend gaf mij vreselijk veel liefde toen ik hem net kende en toen zag ik pas hoe benauwend dat kan werken. Ik gaf direct aan dat ik dat niet trok en weerde hem, daardoor kon hij zich herstellen. Ik geef nu ook veel meer aan als iets me echt niet zint. Ik hoor dan terug, je moet er niet zo over zeuren elke keer. Voorheen zou ik dan mijn mond hebben gehouden, nu weet ik dat ik helemaal geen zeur ben maar als ik zeur is er ook echt iets. Nu zeg ik, luister ik zeur erover omdat ik er last van heb. Als jij van mij verwacht dat ik stop met zeuren, dan zul je ook naar jezelf moeten kijken wat dan jou tegenprestatie is. Alleen maar de ander zeggen wat ie wel en niet moet doen en zelf niks doen is maar mooi makkelijk. Ik zeg nu, ik waarschuw omdat het me hoog zit, wil je er niks mee doen, prima. Doe het dan niet, maar dan niet achteraf roepen, had het maar gezegd als ik een einde maak aan onze relatie. Er zijn altijd nog twee mensen nodig om het te laten slagen. Ik hoop dat ik nu echt duidelijk ben, want ik ga dit op deze manier op de lange termijn niet volhouden. Laat dat duidelijk zijn. Zo! Als dat niet duidelijk is?! Dit had ik voorheen moeten doen. Ik zei het wel, maar was niet duidelijk genoeg dat het me echt heel erg stoorde blijkbaar. Achteraf kreeg ik ook te horen toen ik een einde aan mijn huwelijk maakte, had het maar gezegd wat ik niet goed deed. Ben ik dan zo onduidelijk geweest? Of heb ik wel iets gezegd, maar deed de ander er gewoon niets mee?

Duidelijk zijn, dat is echt iets wat ik meer moet leren, waar ik druk mee bezig ben. Soms lukt het dan voel ik het echt van binnen, ik merk dan bijvoorbeeld bij de hond of de kinderen echt meteen verschil.. andere keren lukt het totaal niet.. zo zal het op en neer gaan net zo lang tot ik de goede balans heb gevonden. Ik begrijp nu wel steeds meer waarom het thuis voor mij niet altijd ontspanning is. Het kost mij veel energie, een relatie. Ik ben blijkbaar vaak toch angstig dat ik het weer niet goed doe. Dat ik weer zal falen en het weer niet zal lukken. Ik weet dat mijn vriend mij al die uitdagingen bied en dat ik hiervan leer. Ik leer niet van vermijden.. dan zal het nooit beter worden. Ik weet nu ook dat het niet aan mijn werk lag dat ik thuis ben komen te zitten. Dat wist ik ook al, maar nu snap ik het steeds beter. Mijn werk vroeg teveel van mij waardoor ik hier niet aan kon werken. Blijkbaar zit dit heel diep en ben ik ontzettend gekwetst van binnen en moet dat weer helemaal opgebouwd worden. Als relaties steeds niet lukken, ook al geef je alles , of juist doordat je alles geeft, dan is dat behoorlijk frustrerend. Ik snapte het gewoon echt niet en zag het zelf echt niet in. Nu vallen de stukjes steeds meer op zijn plek. Het is echt een hele ( moeilijke) puzzel maar eindelijk neem ik eens de tijd om die puzzel te maken. Daarom moest ik veranderen van baan zodat ik mee rust en tijd kreeg om me echt hierop te kunnen richten.

Ik ben niet meer bang om alleen te eindigen en dat was wat ik nodig had. Omdat ik niet meer bang ben om alleen te zijn, durf ik nu ook mijn grenzen meer aan te geven. Durf ik meer te zeggen. Ik ben niet meer afhankelijk van een ander maar weet dat ik het alleen kan. Juist daarom gaat het nu beter, lukt het me nu wel steeds vaker. Zeg ik meer dingen maar durf ik ook steeds meer echt liefde te geven, het toe te laten en te laten zien. Ik voel nu veel meer aan wanneer wel en wanneer niet, wanneer ik voor mezelf meer moet zorgen en wanneer ik meer mag geven van mezelf. Ik had het nodig om dit te ervaren en ik kan wel zeggen, het is een hele weg. Mijn ego was gewoon blijkbaar echt geknakt door alle keren dat ik voor mijn gevoel heb gefaald. Ik snap nu ook veel meer dat het te maken heeft met de ervaringen van de ander. Ook diegene had niet de tools in zijn rugzak zitten om mij grenzen te geven. Iets wat mijn huidige vriend wel meer heeft. Natuurlijk moeten we ook samen veel uitzoeken en blijft het altijd werken in een relatie, alleen werkte ik voorheen in mijn eentje hard in plaats van samen… en dat moet echt anders..

Het is fijn dat ik steeds meer in zie waar het probleem zit. Hierdoor kan ik er ook aan werken. Ik kan dit alleen door te doen. Door echt te proberen, de angst onder controle te krijgen, aan mezelf te werken. Niet bang te zijn om te falen, mezelf steeds weer oppakken en kijken wat er nou gebeurd. Tijd met mezelf door brengen en goed voor mezelf zorgen, maakt dat ik dat steeds beter kan. Het is een lastige weg, erg vermoeiend maar wel de moeite waard want uiteindelijk wil ik gewoon wel graag gelukkig zijn met iemand.. alleen niet ten koste van mezelf. Daar doe ik niet meer aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s