Het rottige faal gevoel.

Ken je dat gevoel dat als je iets fout doet, je het liefst door de grond zou zakken? Dat je overal van binnen voelt, shit ik heb iets fout gedaan en ik voel me nu echt verschrikkelijk want het is mijn schuld en hoe stom kon ik nou zijn?! Dat gevoel.. precies dat gevoel van falen…

Ken je dat gevoel als iets lukt? Als iets gewoon helemaal is gelukt en dat je denkt, Yes! Ik heb het gedaan! Ik heb het gewoon gedaan en het is gelukt! Dat gevoel wat gewoon zo fijn en warm voelt van binnen. Waardoor je je trots voelt en waar je helemaal blij van word?

Die twee dingen zijn bij mij niet in balans, beide gevoelens zijn nog teveel aanwezig, maar vaker nog het faalgevoel. Het begon met een vreselijk gevoel van falen, dat was helemaal aan het begin. Het gevoel dat ik totaal iets stoms en fouts had gedaan en dat het echt niet meer goed zou komen. Het gevoel van ellende, hartkloppingen, zere spieren en gewoon ziek van iets wat ik had gedaan. Het stond niet in proportie bij wat er was gebeurd.. echt totaal niet in proportie bij de aanleiding. Het klopte gewoon helemaal niet en was totaal mis plaatst. Als ik nou echt een fout had gemaakt oke.. dan zou ik het wel snappen. Ik had alleen helemaal niets ergs gedaan maar het voelde alsof ik de domste op aarde was.

Dat is toch gek? Dat klopt toch helemaal niet? Ik maakte het ook mee met een leerling, ze had een fout gemaakt maar helemaal niet iets heel ergs. Het was gewoon een beetje dom maar meer ook echt niet. Geen mensenlevens in gevaar, niks aan de hand. Toch was ze ongelooflijk verdrietig, ze voelde zich zo dom. Het stond totaal niet in proportie bij wat er was gebeurd.

Hoe meer dingen ik aanpakte en ondanks mijn grote onzekerheid toch deed, hoe vaker ik het gevoel had wat bij successen hoort. Ik vond mezelf fantastisch, wow! Het is me gewoon gelukt! Super zeg… alleen heel eerlijk.. ook dat stond niet echt in proportie.. ik bedoel hoe fantastisch is het dat het me lukte om 5 minuten af te stoffen? Ik weet niet hoor, ik ben 42 en heb al heel wat kilometers gestoft.. ik deed alsof het iets fantastisch was dat het me lukte om 5 minuten af te stoffen. Sorry hoor, maar ook dat klopt toch niet? Het lijkt wel of het totaal uit zijn verband wordt gehaald die twee gevoelens.

Het vervelende is, ze wisselen elkaar heel vaak af. Er kan iets kleins mis gaan en hoppa, daar is het gevoel ineens weer. Jakkes , bah wat voelt dat naar zeg. Het ergste is, het blijft ook soms echt lange tijd hangen. Dan krijg ik mezelf er gewoon niet goed uit en blijf ik maar in dat gevoel zitten. Ergens wil ik er balans in krijgen, zodat die twee dingen niet zover uit elkaar meer liggen want het is gewoon niet fijn. Ik voel me er gewoon totaal niet fijn bij. Het blije gevoel is natuurlijk heel fijn, maar dat faal gevoel.. pfff dat wil ik niet teveel voelen eerlijk gezegd. Het mag er best zijn maar niet zo overheersend.

Ik moet zeggen, ik ben al een heel eind. Door vallen en opstaan en steeds weer kijken wat er nou gebeurd, leer ik steeds beter om ermee om te gaan en zijn de excessen minder groot. Alleen soms ineens is het weer erger en blijft het weer langer hangen. Zoals nu met die onrust in de lucht, storm regen, volle maan. Allemaal dingen die nog niet mee helpen, waar ik nog te gevoelig voor ben. Het enige wat zin heeft is steeds weer dingen opzoeken waar de kans groot is dat ik slaag, dat het gewoon goed gaat zodat ik dat gevoel ook steeds vaker weer ervaar. Niet te hoge doelen stellen, maar een haalbaar doel waar ik natuurlijk wel iets voor moet doen. Alleen zo kan ik zorgen dat dat faal gevoel steeds minder vaak en minder heftig op komt.

Wat ik eraan kan doen als ik me weer eens voel falen? Soms gewoon niks. Wachten op betere tijden. Potje huilen, lekker douchen, wandelen.. de wind mijn hoofd schoon laten vegen. Dan ben ik er wel weer..het is wat het is. Mijn hoofd is gewoon nog zo veranderlijk als het weer. Waar eerst de zon schijnt kan het ineens gaan regenen of waaien.. ik heb daar nog niet genoeg controle over ben nog niet genoeg in balans, al gaat het echt wel veel beter. Van het één op het andere moment is het gevoel er en ineens is het ook weer weg. Kan met een paar minuten zijn maar kan ook gewoon dagen blijven hangen. Tja, iedereen heeft daar wel eens last van toch? Alleen bij wel eens is het niet zo erg, dat is “normaal”. Bij de hele dag door is het heel ellendig. Ik zit op de goede weg, heb het niet meer dagelijks waar ik het een jaar geleden continue voelde voor mijn idee.. dat is niet slecht, al zeg ik het zelf.. oefenen oefenen oefenen dan komt het vast goed. Wat fijn dan dat ik een hond heb met een probleem.. een hond die mij haarfijn aanvoelt, een hond die me scherp houd en ervoor zorgt dat ik er steeds weer doorheen moet.. klinkt als niet fijn, maar echt, ik kan er alleen maar overheen komen als ik kan oefenen. Steeds vaker lukt het me om het gevoel niet te krijgen en me trots te voelen, ondanks dat ik niet helemaal geslaagd ben in wat ik doe. Dat ik toch de dingen zie die ik wel goed doe. Alleen tja, na een fijn weekend samen, ineens weer ermee geconfronteerd te worden als zoonlief thuis komt terwijl het buiten zo onrustig is.. tja, dat is ook wel meteen een paar levels te hoog.. hier moet ik toch wel inzien dat het nu nog een beetje te hoog gegrepen is? Ja, ik heb me mee laten slepen, maar zo erg is dat toch ook niet? Het is maar een gevoel, niets meer en niets minder. Frustratie gevoel brengt me uiteindelijk ook wel weer dingen. Toch?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s