Een heel druk hoofd

Oh wat was mijn hoofd altijd druk. Het liefst wilde ik soms gewoon mijn hoofd tegen de muur bonken om alles eruit te laten. Het maakte me echt helemaal gek, zorgde ervoor dat ik ‘s nachts vaak wakker lag en dat ik me gewoon nooit ontspannen voelde. Gatver wat kon ik mij dan ellendig voelen. Voor mijn gevoel had mijn hoofd nooit rust, was het altijd een chaos, maar als ik er nu zo op terug kijk was dat natuurlijk heus niet zo. Als ik werkte of leuke dingen deed of op m’n mobiel bezig was of tv keek of in gesprek was met vriendinnen dan was mijn hoofd echt niet altijd vol. Vooral als ik een ander kon helpen voelde ik me meteen een stuk lichter en krachtiger.

Het gekke is, ik ben best gek van psychologie. Had (en heb) veel interesse in hoe bepaalde dingen in het hoofd werken. Om een ander te helpen had ik genoeg invoelingsvermogen en wist ik vaak de juiste dingen te zeggen. Ik kon een ander echt goed helpen en voelde me dan top. Ik begreep alleen niet dat ik mezelf ook kon helpen.

Hoe gek is dat toch dat ik dat gewoon helemaal niet in zag? Dat ik op één of andere manier theorie en praktijk voor mezelf niet bij elkaar kon brengen. Dat ik ook geen idee had dat ik dat moest doen. Laat staan hoe ik dat moest doen. Nu ik terug kijk denk ik echt, hoe simpel is het nou toch?! Waarom zag ik dat nou niet? Ik weet zoveel en kan vaak zo goed anderen daarmee helpen en precies de juiste dingen zeggen, waarom zag ik dan gewoon niet dat ik mezelf ook prima kon helpen?

Ik voerde het liefst fijne gesprekken met mensen om me heen die me ook echt wel verder hielpen. Alleen nooit helemaal want niemand kent mij zo goed als ik mezelf. Juist dat cruciale stukje wat ik nodig had ontbrak gewoon. Was gewoon een blinde vlek, ik zag het gewoon niet.

Ik zie het vaker bij leerlingen die ik begeleid, ze zien zelf echt niet wat er mis is en toch functioneren ze soms niet. Soms is het ook gewoon bijna onmogelijk om ze dat te laten inzien omdat ze het gewoon niet begrijpen wat het probleem is. Ze nemen niet de tijd en de rust om zichzelf en de situatie vanaf een afstandje te bekijken..

Dat is namelijk wat ik doe als ik mensen help, ik luister naar hun verhaal. Neem de rust om het te laten bezinken en bekijk het van aan afstandje. Dan wordt het veel helderder. Daarna helpen ze vaak zichzelf al. Ik had gewoon geen idee dat ik dat bij mezelf ook zou kunnen doen. Het vervelende is vooral, dat ik gewoon één stapje miste. Ik heb van alles geprobeerd toen ik verder kwam in mijn proces en inzag dat ik dingen zou kunnen doen om mezelf te kunnen helpen zoals mediteren. Het lukte me alleen niet omdat ik één stom verrot stapje miste.. Één stapje!! Kom op zeg, waar hebben we het over?! Maar precies dat ene stapje maakte dat het me niet lukte, dat mijn hoofd vol bleef en ik niet begreep wat er mis was en wat ik in mijn leven kon veranderen zodat ik me beter zou voelen. Dat ik ongelooflijk gefrustreerd raakt omdat het mij niet lukte Ga Yoga doen riepen mensen dan, ga mediteren, ja leuk! Maar ik kan het niet want mijn hoofd maakt me gek! Snap dat dan!!! Ik kan geen rust vinden.

Helaas.. mensen begrijpen het niet want zij voelen zich misschien al rustiger en ja dan werkt het zeker wel. Zij zijn bij een ander treetje dan dat ik was. Ik was nog niet zover..

Bij mij was het treetje wat ik steeds oversloeg heel simpel eigenlijk. Alle energie die in mijn hoofd zat moest er gewoon eerst uit. Ik ben geen sporter dus alle energie die er bij mij vrij kwam op een dag zette zich in mijn hoofd. Daardoor ging ik zoveel denken. Ik heb een tijdje hardgelopen en later een periode gewandeld. Ja dan voelde ik me echt beter en sliep ik beter maar ik ging daarna geen stapje verder. Ik legde alleen de link niet. Ik liet het namelijk daarbij waardoor het complete gevoel er niet was. De verlichting in mijn hoofd was er wel, maar daarna de tijd nemen om dan vanaf een afstandje te kijken wat er dan allemaal in dat hoofd zat wat aandacht nodig had, wat me ongelukkig maakte, die nam ik niet. Wist ik veel.

Tot ik op een dag per ongeluk eigenlijk alleen de natuur in ging en echt eens opmerkte wat er gebeurde. Hoe licht en vrij ik me voelde en daarna wel per ongeluk de tijd nam om te luisteren naar mezelf. Hoe makkelijk ik daarna kon kijken naar de dingen die in mijn hoofd zaten. Toen vond ik antwoorden, voelde ik verdriet en kon ik dingen verwerken. Het is zo gek, om ineens wel alles te kunnen inzetten om mezelf te kunnen helpen, alleen maar door één stapje terug te zetten. Ik begrijp mezelf namelijk het beste, al dacht ik van niet. Ik dacht altijd dat ik een ander nodig had om gesprekken mee te voeren en dingen helder te krijgen. Niks van waar. Die energie moest er gewoon eerst uit en er zat nogal wat! Poeh, niet normaal.

Ik wandel nu elke dag en als ik meer zorgen heb, of gewoon voel dat ik weer in mijn hoofd zit, dan ga ik echt erop uit om een flinke wandeling in de natuur te maken en daarna neem ik de tijd om te kijken wat er allemaal in de hoofd zit. Mij helpt dat enorm, maar wel alleen als ik daarna ook echt naar mezelf luister. Het is nu bijna een verslaving geworden omdat het zo fijn is om met mezelf te kunnen praten en mezelf te helpen. Ik heb niet perse meer iemand nodig die me helpt en met me praat om dingen op te lossen. Tuurlijk is dat af en toe wel fijn, zeker wel, maar nodig, nee. Daardoor blijft er veel meer tijd over voor leuke dingen en om anderen te helpen, wat ik nu eenmaal graag doe. Alleen nu wel meer beperkt. Ik heb nog steeds werk genoeg aan mezelf!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s