Burnout een ziekte?

Ik lees een tekst over burn out. Het komt op mij over alsof burn out een ziekte is. Zie ik het ook als een ziekte? Nou nee, eigenlijk niet. De kinderen bij mij in het ziekenhuis, die zijn ziek. Naja meestal dan. In hun bloed of op foto’s is een ziekte te zien. Ze hebben een ontsteking of misschien wel kanker of wat dan ook. Dat is een ziekte. Ik zie een burn out als iets heel anders.

Voor mij is het een grens geweest, een grens van tot hier en niet verder. Het is een moment opname geweest waarop mijn lichaam zei, nu is het even klaar. Mijn lichaam was en is niet ziek, het geeft alleen maar aan dat het even genoeg gedaan heeft. Dat ik wel van alles kan willen, maar dat dat gewoon niet mogelijk meer is. Juist door mij even helemaal stil te zetten moest ik weer van voren af aan gaan voelen wat grenzen zijn, om ze beter te kunnen herkennen. Ik negeerde ze gewoon aan alle kanten en stopte gewoon alles weg waar ik tegenaan liep en ging gewoon door met een grote glimlach op mijn gezicht. Ja hoor, het gaat goed met mij, altijd toch?! Ik ging maar door, waardoor mijn lichaam wel stop moest zeggen anders was ik door blijven gaan. Tja in dat hoofd is alles wel mogelijk, alleen in de praktijk werkt het zo niet. Mijn hoofd kan nog zoveel willen en denken te kunnen, maar zo werkt het niet. Mijn lijf was ziek van ellende ja, had nul energie ja, dat klopt. Alleen wil ik het geen ziekte noemen, want het is nergens aan te tonen en er zijn geen pillen voor want het lichaam is niet echt ziek. Het zette mij gewoon alleen on hold. Gooide me gewoon plat, zodat ik weer opnieuw kon leren hoe ik ermee om moest gaan. Soort van een schooljaar over doen omdat ik ben blijven zitten. Van nul af aan weer overnieuw beginnen en alles opnieuw aanleren. Wat kan ik wel en wat kan ik niet? Waar ligt mijn grens, wanneer voel ik die.

Natuurlijk ligt in het begin de lat heel laag. Alles wat een mens leert in zijn leven begint altijd bij nul. Als we naar school gaan dan leren we ook stapje voor stapje te lezen en te schrijven. Als je dan stappen overslaat, krijg je daar later problemen mee, zo is dat gewoon.

Ik heb de stappen overgeslagen om mijn grenzen aan te voelen. Ik moest wel door en negeerde die grenzen gewoon want tja, ik was overal nodig. Op het werk en thuis en als vriendin en noem maar op. Ik was ontzettend onmisbaar blijkbaar voor mijn gevoel en was overal belangrijk. Jammer dan dat ik even vergat dat ik zelf eigenlijk ook best erg belangrijk ben.. Uhm, klein detail toch? Ergens in de verte deed ik heus ook wel dingen voor mezelf hoor. Heus wel… jammer alleen dat ik mezelf niet voorop zette maar ergens op plek 20 ofzo.

Ik zie het niet als dat ik ziek ben, ik zie het als mezelf gedwongen opnieuw leren kennen en uitvogelen. Als mezelf weer een hand schudden en zeggen, hé hallo wie ben jij en wat kun jij wel en niet?! Zullen we dat eens uittesten?

Ik sta gewoon op de eerste plek eens een keer en ja ik kan een stuk minder dan ik kon. Alleen wat ik deed was niet goed voor mij, ik heb grenzen zoals iedereen die heeft en mijn grenzen moet ik gewoon leren kennen. Als een soort puber eigenlijk ga ik op en neer net zo lang tot ik een aardig beeld heb van mezelf en weet wat ik wel en niet kan. Grenzen zijn er om over te gaan, maar ook om dan weer een stapje terug te doen. Ik ben gewoon lekker aan het puberen en heel langzaam kom ik steeds dichter bij mezelf en snap ik mezelf steeds beter. Niks ergs aan, geen medicijn dat ik daarvoor nodig heb. Alleen rust, tijd en veel geduld.. heel veel geduld..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s