Zelf aan de slag, zonder hulp.

Ik vraag niet graag om hulp, ik wil graag alles zelf doen. Ik heb er eigenlijk nooit echt bij stil gestaan waarom ik dat niet graag doe. Ik ga bijna nooit naar een dokter. Heb wel eventjes hulp gehad van een coach, maar dat was meer om haar te helpen omdat zij nog in opleiding was. Mij heeft het niet echt verder geholpen. Mijn moeder bied honderd keer aan om te helpen in huis en al honderd keer heb ik nagedacht over een hulp in de huishouding. Mensen bieden hulp aan bij dingen en toch blijf ik het liefst alles zelf doen.

Ineens begin ik te begrijpen waarom dat zo is. Natuurlijk, als ik het echt niet alleen kan dan zal ik zeker hulp zoeken. Stel ik ben echt ziek, dan zal ik toch echt naar een dokter moeten, dan kan ik het niet alleen. Of als er een grote klus in huis gedaan moet worden, dan zal ik zeker ook hulp halen want anders gaat het wel erg lang duren als ik het eerst zelf moet leren.

Maar de alledaagse dingen? Zoals het huishouden? Het voelt gewoon niet goed om dat uit handen te geven. Waarom niet? Omdat ik daar juist de rust in zou kunnen vinden. Ik kan juist daarvan leren om los te laten en me niet te druk te maken. Ik kan leren dat mijn leven blijkbaar te druk is als ik daar geen tijd voor heb en dus teveel andere dingen doe. Huishouden kan ook een soort meditatie zijn, het is werk waar ik niet over hoef na te denken en me toch in beweging zet. Ik kan mijn gedachten lekker laten gaan en door het bewegen gaat de stress uit mijn lijf. Al die tijd zag ik het als stress…nu steeds vaker als rust moment.

Een coach of psycholoog lost mijn problemen niet op. Maar al te vaak wordt er gezegd, oh ik voel me niet goed, ik moet naar een coach of ik moet naar een psycholoog. Alleen zij lossen de problemen ook niet op. Dat moet ik dan alsnog zelf doen. Mij helpt het veel meer om zelf te leren te ontspannen zodat ik zelf bij allerlei vraag stukken kom en de antwoorden in mezelf vind. Dat is eigenlijk wat een coach of psycholoog ook doet. Een persoon zelf de antwoorden laten vinden en wat oefeningetjes voor thuis. Zij zorgen ervoor dat de persoon in ontspanning komt, dat ze even alles los kunnen laten en daardoor tot inzichten komen. Maar dat kan ook iets heel anders zijn, een instrument bespelen, surfen, lezen, tekenen, kleuren, wandelen. Wat dan ook kan ervoor zorgen om even alles los te laten en daardoor weer de rust te vinden om door te gaan. Bij mij was dat eerst wandelen, alle negatieve energie moest eruit. Nu kan ik rust vinden in zingen en schrijven. Of gewoon door niks doen, wat ik eerst echt niet kon omdat ik zoveel opgekropte energie in me had wat eruit moest. Daarom kon ik ook geen yoga doen of mediteren of wat dan ook wat ze aanraden. Ik stond stijf van de opgekropte stress. Ik moest eerst dat eruit gooien en ontdekken waar ik rustig van word. Pas nu dat eruit is volstaat elke dag één lekkere wandeling en een paar korte rondjes. Ik zorg er nu voor dat ik niet meer in die stress kom of in dat apathische door meer rust te creëren en daarvan te genieten. Ik hoef niet meer zo nodig mezelf en anderen te bewijzen. Ik weet steeds meer wat ik kan en wil gewoon veel meer genieten van de mensen om me heen en van mezelf. Ik hoef niet meer zo nodig de beste te zijn, liever niet zelfs.

Voor mij werkt dat niet, hulp zoeken, bij mij werkt het veel beter als ik het zelf ontdek. Het moeilijke is namelijk dat een ander mij nooit zo begrijpt als ik zelf en dat voel ik meteen. Er zijn maar heel weinig mensen die op hetzelfde level zitten en waar ik echt goed mee kan praten. Die mij voor een heel groot deel begrijpen en dan nog.. het zal nooit 100% zijn. Het is een strijd om het alleen te doen, zeker, en een lange weg. Gelukkig kan ik wel bij mensen terecht, maar ik merk dat ik zelf het beste weet hoe ermee om te gaan, als ik maar zorg dat ik echt helemaal ontspannen ben. Ik heb ontdekt dat juist geduld een hele schone zaak is. Dat snelheid niet werkt, nergens mee. Dat het soms gewoon niet lukt om die ontspanning te vinden. Dat geduld en stappen terug zetten ertoe leiden dat ik er uiteindelijk wel kom, al is het met een omweg. Dat is wat het mij geleerd heeft en waarmee ik ontzettend veel dingen op kan lossen. Nee niet meteen, zeker niet. Maar dat is juist het goede, alle misstappen die ik doe en alle dingen die ik uitprobeer maken juist dat ik leer. Als een ander het allemaal voor zegt hoe ik het moet aan pakken, gaat het misschien wel sneller, maar leer ik er veel minder van. Dan maar minder snel, ik heb de tijd.. een heel leven heb ik de tijd om te leren. Waarom dan zoveel haast maken? Oh ja, die zoektocht is soms echt moeilijk. Zo vaak doe ik toch weer de verkeerde dingen en frustreer ik mezelf, maar juist daarvan leer ik zoveel. Niet van het eindresultaat maar van de weg ernaartoe. Ik hoef niet morgen “af” te zijn en ook niet volgende week en ook niet volgend jaar. Ik zal namelijk nooit “ af” zijn.. ik wil gewoon wel altijd in beweging zijn. Iets doen, maakt niet uit wat, als het maar iets is en niet niets. Als ik maar stapjes zet, hoe klein ook.

Oké, dat kan ik nu denken hè.. geloof me als iets weer niet lukt of ik voel me weer eens rot omdat ik heb gefaald dan denk ik echt wel anders hoor. Alleen ook daar leer ik van en er komt altijd weer een dag dat ik het wel weer helemaal positief zie allemaal. Ik weet nu dat die dag altijd weer komt en ik me dan weer fantastisch voel en daar doe ik het voor. Daardoor kom ik hierdoorheen en vind ik altijd weer de moed om verder te gaan.

Het is ook lastig, maar alles beter dan stil blijven staan. Dan op de bank liggen en wachten tot de dag om gaat. Wachten is stil stand en echt, daar ben ik nog veel te jong voor. Kom op, ik ben 42.. ik wil toch nu nog niet hangend op de bank zielig gaan zitten zijn? Zo zonde van de tijd. Hoe klein de uitdaging ook is, ik zorg er toch voor dat ik in ieder geval iets doe. Ik mag hangen, maar pas nadat ik iets heb gedaan. Dan beloon ik mezelf met lekker hangen. En ja, soms mag ik van mezelf wel eens een hele dag hangen. Het gekke is, dat lukt me niet eens meer. Ik doe altijd wel iets want na een paar uur hangen en echt niets doen, (nee ook geen Netflix) voel ik me zoveel beter dat ik weer genoeg energie heb om weer iets te gaan doen. Dan wil ik zelfs graag van de bank komen.

Ik heb het heel langzaam op moeten bouwen. Niet ineens van alles verwachten. Ik begon echt met hele simpele dingen. Als je nu het aanrecht schoon maakt, dan mag je daarna een half uur niks doen. Als je nu de was in de machine doet mag je daarna een uur op de bank. Het was alles beter dan een hele dag niets doen. Ik voelde me beter omdat ik toch iets had gedaan. Langzaam kon ik dat opbouwen naar steeds een beetje meer. De motivatie kreeg ik alleen maar omdat ik eerst diep was gegaan. Ik heb gezien hoe het aan de andere kant was en heb besloten dat dat mij niet gelukkig maakt. Dat ik het zonde van mijn leven vind om zo mijn dagen door te brengen. Alleen kost het tijd en moeite en geduld om weer terug te komen.

Ik vind steeds vaker de rust en het geduld om zo te denken. Ik moet steeds minder en mag steeds meer. Ik schaam me steeds minder voor mezelf en ben steeds vaker trots. Het is namelijk niet fijn om jezelf zo mee te laten slepen met iets. Hetzij gewicht hetzij een liefde, hetzij depressief zijn hetzij een burn out. Het goede nieuws is, er is niemand die dat niet heeft. Iedereen heeft wel iets waar ie aan moet werken. Een heel leven lang. Voor iedereen is het een opgave, op welk niveau je ook zit. Ook al vind een ander dat je niet moet zeuren omdat zijn leven toch hartstikke op orde is, ook voor diegene is het moeilijk om ergens aan te werken. Als iemand 120 kilo weegt en moet afvallen is dat net zo moeilijk als voor iemand die 80 kilo weegt. Ook al is diegene in de ogen van een ander prima op gewicht. Als die ander zich bij de 80 kilo niet lekker voelt, zal ie afvallen ook lastig vinden. De weg is alleen minder lang, omdat een paar kilo afvallen nou eenmaal minder erg voelt dan een heleboel afvallen.

Precies dat is het hem juist.. de dingen in stukjes knippen. Tegen jezelf zeggen, oké ik wil graag deze week 1 kilo afvallen. Als die week dan goed gaat en het is gelukt, dan kun je zeggen, oké dat ging goed dan probeer ik nog een kilo. Niet naar het grote geheel kijken maar per dag denken. Vandaag kan ik dit aan en morgen zie ik wel weer. Het klinkt simpel tja en dat is het eigenlijk ook gewoon. Het is helemaal niet zo moeilijk, ik maak het mezelf vaak moeilijk omdat ik dan toch te groot denk. Ik denk dan, ik wil nu een plan om het hele probleem op te lossen, waar ga ik beginnen. Nou echt, dan is dat zo een groot doel dat ik bij voorbaat al denk, laat maar. Ik probeer het echt steeds minder te doen maar echt te kijken, wat lukt mij vandaag? Hoe voel ik me vandaag? Kan ik vandaag energie opbrengen om vier dingen te doen in huis en tijd voor mezelf nemen? Of kan ik vandaag maar twee dingen en heb ik meer tijd nodig? Ik heb wel een limiet onder en boven. Ik doe sowieso elke dag twee dingen in huis en ik neem elke dag zeker minimaal een uur de tijd voor mezelf om helemaal niks te doen. Onder die grens ga ik echt niet, alleen bij hele hoge uitzondering. Voor mij werkt het, zo heb ik wel een houvast maar kan ik binnen die grenzen wel elke dag schuiven. Dan voelt het toch wat vrijer. Meestal gaat dit nu onbewust, maar soms moet ik mezelf er nog weer even bewust van maken.

Zo moeilijk is het allemaal niet, ik maak het mezelf alleen soms heel moeilijk… geeft niet, ook weer van geleerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s