Schaamte over mezelf

Haasten is echt niet goed voor een mens. Altijd maar druk en onderweg zijn zorgt ervoor dat we onszelf uitputten. Ik heb dit absolut ondervonden. De spanning die ik eigenlijk zelf veroorzaakte door in mijn hoofd altijd te haasten maakten dat ik me niet lekker voelde. In mijn hoofd moest er altijd van alles gebeuren. Daardoor was ik bij voorbaat al zo moe dat ik er al tegenop zag om ergens aan te beginnen. Dat maakte eigenlijk dat ik alleen maar me nog slechter voelde omdat ik van alles moest van mezelf en het gewoon niet allemaal kon en dat gaf me een slecht gevoel.

De lijst groeide met alles wat ik moest doen, want ik had steeds minder zin om ook maar ergens aan te beginnen en daardoor werd de lijst alleen maar langer. Mijn hoofd had steeds meer haast maar mijn lijf wilde gewoon niet meer meewerken. Ik was constant bezig met dat wat ik in de toekomst nog moest doen, lees de dag die eraan kwam. In plaats van gewoon per moment te bekijken wat ik kon doen, zat er in mijn hoofd een hele lijst. Ik kon dat natuurlijk nooit allemaal af krijgen en ik beloonde mezelf er ook niet voor als ik iets had gedaan. Ik dacht alleen maar, oh je moet nog zoveel dingen doen, hoppa opschieten jij. In plaats van gewoon eens blij te zijn met dat wat ik wel had gedaan, dacht ik alleen maar aan wat ik nog moest doen.Toen ik thuis kwam te zitten en ik niks meer kon doen door mijn hersenschudding, draaide het steeds meer om. Ik had juist helemaal geen haast meer, maar werd heel passief. Het kon me allemaal niet echt meer schelen en ik deed steeds meer gewoon niks. Niks had meer haast, alles kon wel wachten en ik had nergens meer zin in. Het maakte me niet meer uit of mijn huis gedaan moest worden of hoe ik eruit zag. Ook deze instelling is net zo killing.

Beide kanten heb ik geproefd en ik weet nu dat mijn hoofd altijd zal proberen me één van deze kanten op te duwen. Dat duiveltje in het hoofd wat iedereen heeft vind het namelijk wel prima. Die zal altijd proberen om mij precies dat te laten doen wat niet goed voor me is. Het mooiste is natuurlijk om ergens in het midden uit te komen. Niet teveel haast hebben en ook niet te passief zijn. Een combinatie van rust en inspanning is het mooiste en daar voel ik me het beste bij. Tja, dat klinkt simpel maar dat is het echt niet. Het is net of er twee magneten hangen die me altijd wel één kant op willen laten gaan en ik moet proberen in het midden te blijven staan, stevig met beide benen op de grond.

Niet alleen ik, maar alle mensen hebben dit. Iedereen is altijd bezig met balans zoeken. Denk maar aan eten, dat duiveltje wil altijd meer van dat wat lekker is, of kan er juist voor zorgen dat iemand doorschiet in niks meer willen eten en heel streng te zijn voor zichzelf. Zo zijn er op alle gebieden uitdagingen om de balans te houden. Niemand kan dat op alle gebieden. Dat is eigenlijk onmogelijk want als de focus op het één ligt, kan het niet op het ander liggen en kan dat ongemerkt weer uitschieten. Dan is het zaak om, als dat te ver uitschiet ernaar te kijken of er meer focus voor nodig is en daar aan te werken.

Een altijd en eeuwige strijd dus, altijd wel een uitdaging te vinden om mee aan de slag te gaan.

Wat het vervelendste is, waar ik nu achter kom, is dat ik me schaam voor anderen. Ik schaam me als ik uitschiet naar één kant. Ik schaamde me toen ik teveel haast had en geen puf had om mijn huis op orde te houden en alles goed te doen en ik schaamde me voor mezelf toen ik helemaal geen puf meer had om ook maar iets te doen en ik het liefst alleen maar roerloos op de bank lag. Ik schaamde me denk ik zo erg dat ik niemand meer wilde zien. Ik voel nu hoe dat schaamte gevoel voelt en oh jakkes wat is dat naar. Ik begrijp nu wel waarom ik dat aan niemand wilde laten zien, want het is gewoon een rot gevoel wat het geeft als iemand het wel ziet. Ik voelde dat toen alleen niet echt meer.

Op de verjaardag van mijn dochter heb ik de hond thuis gelaten. Nee het ging niet geweldig, ze blafte vaak en ze was bang, maar het ging voor een eerste keer ook niet slecht. Ik ging steeds bij haar in de buurt wat opruimen en dan was ze weer kalm en bleef dat dan ook een tijdje. Iedereen weet van de problemen en vindt er waarschijnlijk ook iets van, of vindt er niets van. Zo zal het altijd blijven, iedereen heeft nou eenmaal wel ergens een mening over, bewust of onbewust. Toch deed ik het, ondanks dat ik het heel lastig vond. Alleen met dit verschil, ik zei het ook. Ik zei dat ik het lastig vond en me er gespannen onder voelde en daardoor kreeg ik begrip. Natuurlijk zijn dit allemaal mensen die dicht bij me staan, maar toch. Ik was trots dat ik het nu voelde wat het met me deed en dat ik kon uitten dat ik het moeilijk vond. Het stomme is, ik voel het bij andere mensen altijd prima aan als ze zich ongemakkelijk voelen en dan help ik ze juist ermee. Ik vind dat juist mooi als mensen zich kwetsbaar opstellen. Veel mooier dan stoer doen terwijl ze dat niet zijn. Het gaat er dan ook totaal niet om wat ik er zelf van vindt, maar hoe ik die persoon kan helpen om te ontspannen.

Alleen, heel logisch, niet iedereen voelt dat goed aan en juist voor die mensen was ik altijd bang. Naja bang, ik vond dat lastig. Ik ben dus blijkbaar veel bezig met wat anderen van mij vinden als het over iets persoonlijks gaat. Ik voel het nu en jakkes wat een rot gevoel. Ik begrijp nu wel waarom ik mensen thuis uitnodigen altijd best lastig vond. Ik schaamde me voor m’n ex zijn gedrag, of voor mijn kinderen als ze zich niet goed gedroegen. Dat voelde allemaal ook als een aanslag op mij blijkbaar. Ik schaamde me als m’n huis niet heelmaal op orde was of als ik net een rot dag had en niet zo vrolijk was. Ik heb dit nooit zo geweten en het is in de loop van de jaren steeds erger geworden. Hoe gek is dat? Ik die juist mensen fantastisch vind die niet perfect zijn. Juist ik die het mooi vind als mensen hun emoties durven tonen en laten zien dat ze zichzelf niet helemaal onder controle hebben. Ik die moeilijk met mensen om kan gaan die hun leven optimaal controleren. Hoe gek is het dat juist ik me voor anderen schaam?

En nog gekker, dat ik het nooit zo hèb beseft. Dat is nog wel het raarste. Ik heb niet in de gaten gehad dat dit er achter zat. Heel gek allemaal maar mijn hond is maar weer eens mijn spiegel en zij laat mij precies al deze dingen zien en dwingt mij eigenlijk om eraan te werken. Zij voelt mijn nervositeit en daardoor wordt zij ook onzeker. Zaak is nu om het juist te oefenen, juist wel mensen uit te nodigen en niet alles snel nog even op orde brengen maar gewoon zoals ik op dat moment ben. Niet mee bezig zijn wat een ander vindt maar mezelf zijn hier in huis. Dan dat gevoel maar gewoon laten komen en weten dat het ook wel weer verdwijnt.

Ook dat is weer iets waar ik doorheen moet. Ik heb nu de spanning gevoeld en zie nu echt wat het probleem is. Het enige wat ik kan doen is oefenen. Het gevoel is namelijk één ding, maar de impact die het op mij heeft voor langere tijd is echt groot. Het duurt lang voordat de stress weer uit mijn lichaam is en ik heb er echt last van. Ik voel me langere tijd ( soms dagen) chaotisch en druk en naar. Vergeet weer van alles en voel me opgejaagd. Poeh valt echt niet mee, maar goed, ik ga eraan werken. Ik voel het nu dus nu kan ik er iets mee.. ook dit zal moeten slijten…niet bang zijn ervoor vooral, maar het gewoon maar er laten zijn. Naja, ik ga mijn best doen.. we gaan het zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s