Uitdagingen zijn leuk en stressvol.

Uitdagingen Zijn leuk, ze leren me meer dan wat dan ook. Het kost alleen bergen energie. Dat is op zich niet erg, want het brengt me ook ergens. Stel nou dat ik nooit een uitdaging aan zou gaan, dan zou ik altijd maar een beetje blijven hangen waar ik hang en gebeurd er niks. Een tijdje is dat niet erg, ook wel eens lekker, maar op de lange termijn is dat wel erg saai. Elke dag zijn er wel kleine uitdagingen voor iedereen denk ik, die zorgen er ook echt wel voor dat ik leer. Alleen gaat het wel erg langzaam.

De grote uitdagingen hebben mij het meest geleerd en zorgen ervoor dat mijn zelfvertrouwen ontzettend groeit. Ze slopen me alleen ook aardig. Heel wat grijze haren rijker en heel wat stress moeten incasseren. De vraagt die steeds weer naar boven komt, is dit het allemaal waard? Is al deze stress het waard om deze uitdaging aan te gaan? Waarom doe ik dit eigenlijk? Waarom blijf ik niet lekker gewoon hangen in mijn comfortabele leventje? Wat maakt het dat ik überhaupt zulke uitdagingen aan wil gaan?

Ik heb het me zo vaak afgevraagd als ik het weer eens moeilijk had. Tijdens mijn hele scheiding, bij het grootbrengen van de kinderen, bij de problemen met de hond. Waarom doe ik dit? Ben ik gek geworden? Had gewoon lekker in je comfort zone blijven zitten, dat is toch veel relaxter?

Alleen, door het lang zitten in een soort van comfort zone, voelen de uitdagingen ook veel groter en enger. Raak ik er ook zo door van streek, krijg ik er zoveel stress van, omdat ik dat niet gewend ben. Zitten in een rustig comfortabel leventje is fijn maar als er dan iets gebeurd, zet dat de hele wereld op zijn kop. Ervoor kiezen om stappen te zetten, betekend ook stress, zal het wel lukken? Kan ik het wel? Tja, niet geprobeerd dan lukt het zeker niet nee. Na het proberen zeggen, oké het is me niet gelukt, maar ik heb het in ieder geval geprobeerd en het heeft me toch iets gebracht, geeft toch een fijn gevoel. En wat dan als het lukt? Wat nou als het gewoon wel lukt ondanks dat het ongelooflijk moeilijk is, dat is toch super gaaf?

Het heeft zoveel zelfvertrouwen, ook al is daar eerst de stress en de onzekerheid, maar als het dan lukt… dat gevoel van trots zijn, dat neemt niemand meer af. Dingen zijn soms gewoon echt rete moeilijk, maar ik ben niet alleen. Altijd zijn er mensen die graag willen helpen, die moed inpraten en hulp bieden waar ze kunnen. Ik sta niet alleen en dat is ook zo mooi om te zien. Elke uitdaging die ik aan ging was achteraf de moeite waard. Hoe zwaar het ook was, ik hoefde het niet alleen te doen. Als anders het zwaar hebben vind ik het ook fijn om te helpen.

Hoe meer uitdagingen ik ben aangegaan en heb overwonnen hoe meer ik nieuwe uitdagingen durf aan te gaan. Ook al weet ik dat dingen stress geven, ik weet ook wat voor gevoel het geeft als het wél lukt. En lukken doet het, altijd, op wat voor manier dan ook..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s