Bang voor veranderingen

Ik de verte zie ik hem al aan komen lopen, het kleine hondje kijkt op en springt wat van links naar rechts. De meneer op leeftijd trekt het hondje van de stoep af en loopt zenuwachtig, al trekkend door. Meneer, ik ben het zeg ik lachend. Hij loopt nog wat zenuwachtig door totdat hij dichterbij is. Ik ben het, met Coosje, weet u nog? De meneer begint te lachen en ontspant. Oh ja, u bent het. Ja hij is bang hè voor grote honden, maar met uw hond gaat het goed hè zo samen. Ja met Coosje en uw hond samen gaat het prima glimlach ik. We kletsen nog eventjes wat en ik wens de meneer een fijne dag. Hij is helemaal blij.

Elke keer dat ik deze meneer zie gaat het zo, iedere keer weer. Toen ik deze meneer een paar maanden geleden angstig zag lopen heb ik hem aangesproken en hem afgeleid. Ik hield afstand en bleef tegen hem praten waardoor hij ontspande en het hondje ook. Ja ziet u, hij is aangevallen door een grote hond en nu is hij bang voor grote honden. En u vindt het ook spannend hè als u een grote hond tegen komt? Ja best wel, ik durf ook niet meer in de buurt te komen. Nou begrijpelijk hoor, maar misschien kan ik u een beetje helpen zodat u niet bang hoeft te zijn als u mij tegen komt. Een grote glimlach, dat zou fijn zijn mevrouw, wat lief van u. Rustig hebben ze kennis gemaakt vanaf een afstandje en elke keer dat ze elkaar zien is het kleine hondje minder bang en durft hij steeds meer. We gaan mee in zijn tempo en het hondje krijgt er steeds meer vertrouwen in. Het doet de meneer goed en hij is elke keer blij met een praatje.

Deze kleine dingen, ik geniet er van. Het is maar zo weinig en zo klein maar dit zijn de dingen waar ik ontzettend van geniet. Gewoon buiten lopen en af en toe contact maken met mensen. Alleen zijn en toch soms ook even niet, net waar ik zin in heb.

Lange tijd stond mijn hoofd er niet naar, stond ik alleen maar onder druk en probeerde ik de boel onder controle te krijgen. Nam ik geen tijd om rustig een rondje te lopen en om even niets te doen. Ik voelde me moe en constant onder stroom staan. Is er nu zoveel veranderd? In werkelijkheid niet. Ik werk nog steeds, ja in een andere setting en iets minder uren maar ik werk wel gewoon. Thuis is er juist meer werk bijgekomen door de hond. Meer huishouden, meer tijd kwijt aan uitlaten. Het gekke is, het voelt nu gewoon anders. Ik maak me minder druk, doe de dingen rustiger. Geniet meer van dat wat ik doe. Ook als ik het druk heb, geniet ik er vaker wel dan niet van. Het moeten is meer uit mijn hoofd en de haast is vaker weg. Ik moet niet meer van mezelf maar ik mag dingen doen. Ik kan dingen makkelijker loslaten en de dingen die ik doe doe ik vaker rustiger.

Ik neem meer tijd om gewoon niks te doen. Dat maakt denk ik het grootste verschil. Even geen telefoon, geen tv, daar zit mijn grootste winst. Buiten zijn en echt kijken naar de dingen om me heen in plaats van alleen in mijn hoofd te zitten. Ik dwing mezelf er toe om in het NU te komen en uit mijn hoofd. Het gaat steeds makkelijker en ik ben steeds vaker rustiger. Ik heb in werkelijkheid niet heel veel meer tijd maar door de rust in mijn hoofd maak ik meer van de tijd die ik heb. De haast is eruit en het zorgen maken om dingen waar ik nu toch even niets aan kan veranderen is steeds vaker weg.

Ik dacht hiervoor dat ik niks kon veranderen, dat dit was wat het was. Ik voelde me zo verantwoordelijk voor mijn gezin dat ik dacht dat veranderingen niet mogelijk waren. Dat ik het me niet kon permitteren om dingen te veranderen. Ik had ook geen idee hoe ik iets zou moeten veranderen, want ik wist ook niet precies waar het probleem lag en dat maakte me nog onrustiger. In werkelijkheid hoefde er niet veel veranderd te worden maar moest ik veranderen door anders in het leven te gaan staan. Eigenlijk zoals ik vroeger in het leven stond. De kinderen nog klein, ik genoot van elke minuut met ze en kon uren naar ze kijken liggend op mijn borst en liet het gewoon allemaal gebeuren zonder me veel zorgen te maken.

Ik was bang om dingen te veranderen want ik wist niet waar te beginnen. Ik wist niet hoe ik dat aan moest pakken. Nu weet ik dat ik niet moet beginnen met dingen om mij heen te veranderen maar dat het begin ligt bij mezelf. Ik hoef niet meteen een relatie stop te zetten of mijn baan op te zeggen omdat ik voel dat het niet goed voelt. Van dat idee werd ik ook gewoon zo angstig dat ik daarvan ontzettend veel stress kreeg. Ik weet nu dat ik juist moet beginnen bij mezelf, rustig worden. Bewust zijn dat ik me ergens niet helemaal goed bij voel maar juist dan de rust gaan voelen, niet in de paniek gaan schieten en doordraaien maar mezelf elke keer kalmeren en erop vertrouwen dat ik dan de juiste weg wel ga vinden. Steeds als ik voel dat ik niet goed zit, mijn rug rechten en ademhalen. Rustig doorademen en me op mezelf richten. Minder energie eraan geven en me op mezelf focussen.

Het is soms echt verdomde moeilijk, de angst wil het gewoon te graag winnen. Toch denk ik dat het me steeds vaker wel is gelukt en ik me meer op mezelf ben gaan richten. Ik heb er vertrouwen in dat ik op deze manier een heel eind kom. Dat ik niet meer zo me mee ga laten slepen door angst. Tja en soms gewoon heel erg wel, dat is dan zo. Ik ben aan het leren en leren gaat nou eenmaal met vallen en opstaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s