Alleen zijn

Alleen zijn… ik heb het volledig onderschat. Het is voor mij het beste medicijn tegen alles. Het klinkt gek, alleen zijn is toch eigenlijk helemaal niet fijn?! Niet als het niet mijn eigen keuze zou zijn inderdaad. Dan zou ik me erg eenzaam voelen. Ik heb lange tijd moeilijk tegen alleen zijn gekund, ik vond alleen zijn helemaal niet fijn ook niet als ik er zelf voor koos, ik had er gewoon geen rust voor. Ik moest eerst door die onrust heen, dingen opruimen in mijn hoofd voordat ik echt kon gaan genieten van het alleen zijn. De eerste tijd was er weinig genieten aan, er kwam zoveel naar boven dat ik bijna alleen maar kon huilen als ik alleen was. Niet echt iets om naar uit te kijken dus, dat alleen zijn.

Nu ik al een heleboel heb opgeruimd daar binnen en eruit heb gehuild gaat het alleen zijn gelukkig veel beter en zoek ik het echt op, ik moet zelfs oppassen dat ik niet overdrijf. Alleen buiten lopen met de hond, samen lekker op pad gaan en toch alleen zijn. Het allerfijnst vind ik het als ik het huis voor me alleen heb, dat er gewoon helemaal niemand is, zoals vandaag. Het was heerlijk om samen een weekendje weg te zijn. Mijn vriend geeft mij genoeg tijd om ook lekker even op mezelf te zijn. Heerlijk alleen in de sauna in het huisje, of in bad, hij trekt zich genoeg momenten terug, maar echt alleen was ik natuurlijk niet. Ik ben vandaag doodop en heb echt een dag helemaal alleen zijn nodig. Ik doe niks, lig wat op de bank en droom lekker wat weg. Ik geniet er zo ontzettend van, even alle tijd om gewoon helemaal niks te doen, alleen maar wat luisteren naar muziek en wegdoezelen. Tussendoor een wandelingetje met de hond door de regen en verder gewoon helemaal niks. En ja, dan komen soms ook gewoon de tranen. Daar waar ik eerst de hele dag wel kon huilen zijn het nu alleen nog momenten waarop ik huil. Momenten waarop er ineens dingen naar boven komen waar ik me ooit heel verdrietig over voelde maar nooit echt om heb gehuild. Ik neem er nu eindelijk de tijd en de rust voor omdat ik weet hoe het oplucht en ben nu zelfs blij als het gebeurd. Waar ik eerst vol in paniek raakte en helemaal van slag was als ik weer eens ergens verdrietig om was, vind ik het nu heerlijk als er iets omhoog komt. Zo, dat is er ook weer uit, even lekker janken en er is weer wat opgeruimd. Heerlijk gevoel! Alsof ik mijn huisje stukje bij beetje helemaal aan het opruimen ben. Het voelt even rot, maar de opluchting die daarna komt is zo fijn dat ik daar wel even doorheen bijt.

Sommige dagen lukt het ook helemaal niet, dan blijf ik maar in mijn hoofd ronddraaien en kan ik de rust niet vinden om te ontspannen. Ik raak dan gefrustreerd omdat ik zo graag wil want het voelt gewoon fijn om alles van binnen op te ruimen. Dit zijn de dagen die ik echt het lastigst vind en waar ik nog niet echt goed mee om kan gaan. Het lukt me dan gewoon niet om de frustratie te onderdrukken. Niets lijkt dan te werken en het enige wat ik kan doen is wachten tot de dag om is en het beste ervan maken. Veel naar buiten en afleiding zoeken, iets anders werkt gewoon niet. Maar vandaag, lukt het gelukkig wel en ben ik weer een stapje verder, langzaam maar zeker komen we ergens…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s