Ik ga het doen…of toch maar niet?

Het is fijn om samen ergens aan te werken. Het werk gaat sneller als iedereen iets doet en er is meer tijd voor ontspanning. Toch blijf ik het soms lastig vinden om samen te werken. Op mijn werk heb ik er niet zoveel problemen mee, iedere collega is anders en de één doet graag de dingen alleen en de ander doet graag alles samen. Ik vind het eigenlijk allemaal wel prima, het maakt mij niet zoveel meer uit. Als ik merk dat iemand er geen zin in heeft en echt alleen zijn eigen werk wil doen, prima. Dan doe ik mijn ding en bemoei me verder niet met de ander. Mocht er iets zijn dan vragen ze het wel. Het werkt eigenlijk prima zo en ik maak me nooit echt druk meer erom. Als ik er niet uit kom dan vraag ik om hulp en wil diegene niet nou dan doe ik het zelf wel, ook prima. Ik ga er geen ding van maken want dat kost me alleen maar energie en tijd dus dat heeft weinig zin. Dat komt natuurlijk maar zelden voor, de meeste komen wel helpen als het gevraagd word en bijna alle collega’s staan voor elkaar klaar. De één iets meer dan de ander maar dat is nu eenmaal zo. Met mijn gezin samenwerken vind ik een stuk moeilijker. Dwarse pubers die nergens echt zin in hebben, ik vind het maar lastig. Ik maak me gewoon te druk nog steeds om dingen. Neem nou de hond, mijn jongens willen gewoon niet meewerken, dan was het allang opgelost geweest. Tja en ik maak me er druk om en blijf het in stand houden. Als ik gewoon de deur open zet als ze naar binnen willen dan zullen ze wel moeten. Maar nee, mama houdt het lekker in stand. Ik ben zelf net zo schuldig als dat zij het zijn. Ten eerste maak ik me te druk erom, als zij niet willen dan maar niet toch?! Hun probleem, niet het mijne. Dan kan ik alleen maar doen wat in mijn macht ligt en moet ik de rest loslaten. Ze denken echt dat de wereld om hun heen draait en een ander alles wel oplost in het leven.

Wacht even… het klopt niet wat ik zeg..ik vind dat zij zich over hun angst moeten zetten en meewerken.. zodat ik mezelf niet over mijn angst hoef te zetten. Dan doe ik toch precies hetzelfde? Ik schuif het ook door naar een ander omdat ik het zelf niet durf op te lossen. Ik durf haar zelf niet los te laten als ze rustig is. Ik blijf haar vasthouden aan de riem terwijl ze allang rustig is en ik haar een muilkorf om kan doen( zo safe mogelijk houden hè..) en echt wel los kan laten. Ik durf zelf niet.. ik blijf zelf vastzitten in mijn eigen angst.. gatver Gatver Gatver. Wat is dat toch irritant die angst zeg. Bahhhhhhh. Dit is wel wat het is, ik schuif dingen op een ander om mijn eigen angst niet te hoeven overwinnen. Ik durf gewoon de eerste stap niet te zetten en dus ben ik maar aan het door rommelen en komen we maar heel langzaam verder. Ik zit gewoon klem in mijn eigen angst. Zoals ik eerder klem zat in mijn huwelijk en klem in mijn werk. Ook daar durfde ik steeds die eerste stap niet te zetten en wachtte ik tot de ander dat zou doen… tot er vanzelf ander werk kwam.. enzovoort.. ik wil zelf die eerste stap niet zetten want die is doodeng. Ik weet niet wat er achter zit dus zet ik hem maar liever niet. Ik durf niet op mezelf te vertrouwen omdat ik niet die angst niet onder ogen durf te komen. Ik weet namelijk dat het even heel heftig voelt en dan pas de opluchting komt als het goed gaat. Als het goed gaat… het kan ook niet goed gaan zegt mijn hoofd dan meteen.. ja dat klopt. Ik kan mijn hond loslaten en dan kan het niet goed gaan, dat is zeker waar. Wat kan er in het ergste geval gebeuren? Dat ze bijt en springt… oke.. dat kan. Er kan ook niks gebeuren. Ik kan een muilkorf omdoen zodat het in ieder geval veilig blijft, dan is dat probleem opgelost. Ze luistert al zoveel beter en ik weet waar ik op moet letten, waarom blijf ik er dan nog in hangen??? Pffff wat een gedoe dit zeg.

Toch ben ik blij dat het nu eindelijk eens helder wordt, dat eindelijk eens alles open ligt en ik kan zien wat er gebeurd. Dat ik kan zien wat mij nou steeds tegen houdt. Ik heb al zoveel stappen gezet, deze gaat me ook lukken, echt wel. Ik kan het, ik ga het doen ik doe het! Morgen… of vrijdag.. of nee doe maar zaterdag. Ja zaterdag is goed ja dat doe ik ( en zo loop ik al weken)..

Mies kom op, doe niet zo moeilijk alsjeblieft. Je houdt jezelf echt voor de gek, bah. Oke, kan het misschien ook op een iets minder heftige manier? Eerst eens mensen vragen die niet bang zijn voor honden? Daar eens mee oefenen? Tja, dat roep ik al weken maar zelfs dat komt niet van de grond. Echt ik heb echt een schop onder mijn kont nodig.. of stoppen met zeuren en de situatie zo laten als hij is. Dit kost veeeeeel te veel tijd en energie… zo kom ik toch nog niet verder?!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s