Plekje voor verdriet

In mijn vak zie en hoor ik veel leed. Natuurlijk worden heel veel kinderen beter, maar met grote regelmaat komt er weer een verhaal voorbij over een kind die toch een heel ernstige ziekte blijkt te hebben. Of een kind dat is overleden of een ernstige handicap heeft. Zoveel mensen, zoveel verhalen. Overal, op tv op internet waar dan ook kom ik verhalen tegen van mensen die zoveel hebben meegemaakt. Verscheurd door oorlog, weggetrokken van families.

Soms is het heel goed om te kunnen relativeren, om te denken, jeetje wat zeur ik nou, het kan zoveel erger, zij hebben een echt verhaal. Wat zit jij nou te zeuren? Waar heb jij nou last van? Jarenlang hield me dat op de been, dacht ik alleen maar op deze manier en zorgde ik met veel liefde voor een ander en vond ik mezelf een aansteller. Er was namelijk altijd wel iemand die het meer nodig had dan ik. Al die gezinnen, al die kindjes waar ik dagelijks kwam. Altijd wel zag ik mensen die het zwaarder hadden dan ik. Die blij waren met wat extra aandacht, wat extra zorg, een luisterend oor. Ik stond altijd voor iedereen klaar want zij hadden het veel meer nodig dan ik. Ik moest niet zo zeuren, dat was echt zo niet nodig vergeleken bij wat hun nodig hadden.

En ja dat klopt zeker, zoveel verhalen zijn zo pittig dat ik me bijna zou moeten schamen voor mijn eigen verhaal. Ik heb toch echt helemaal niets te klagen?! Nee, niet heel veel nee, dat klopt. Alleen zijn er wel dingen gebeurd waar ik wel me heel rot bij voelde. Waar ik vond dat ik mezelf niet bij moest aanstellen want ach, het kan zoveel erger. Natuurlijk! Het kan altijd erger. Alleen ik mag mijn verhaal toch ook wel verwerken? Ik mag toch soms ook wel een beetje lief zijn voor mezelf en niet alleen maar altijd aan anderen denken? Ik mag toch ook mijn verdrietjes hebben net zoals een kind dat ook mag, ook al is het in onze ogen om niks. Dat vergat ik nogal.. altijd met iedereen bezig behalve mezelf. En ja, nu neem ik gewoon even wat tijd voor mijzelf. En ja, ondertussen zorg ik met veel liefde voor een ander. Zit ik niet thuis zielig te doen, maar werk ik nog steeds hard, zorg ik met liefde maar met dit verschil dat ik nu gewoon even iets vaker ook voor mezelf zorg, ik net iets minder hard werk en iets vaker aan mezelf denk. Mijn verhaal mag ook verteld worden, ook al is het echt zo helemaal niet erg als miljoenen andere verhalen. Het is wel een verhaal en daar gaat het om. Elk verhaal mag er zijn en mag verteld worden, ook als een ander vind dat het geen verhaal is. Ieder heeft recht op een plekje voor zijn eigen verdriet, hoe groot of hoe klein ook.

2 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s